null Beeld

Vrouwendag

Vijf feministische series om te bingen op Nationale Vrouwendag

Op 11 november herdenken we niet alleen het einde van de Eerste Wereldoorlog, maar vieren we in België ook Nationale Vrouwendag. Gelukkig kunt u zich ook vanuit uw luie zetel inzetten voor de vrouwenzaak. Humo selecteerde vijf series die het feministisch vuur in u doen ontbranden.

Nina Van Den Broek

‘Killing Eve’

De mannelijke seriemoordenaars worden ons in tijden van ‘Dahmer' nog meer door de strot geduwd dan anders, dus mag het ook eens vrouw zijn die iemand vakkundig naar de eeuwige jachtvelden stuurt? Oké, zonder dat het slachtoffer het merkt iemands dijslagader kunnen doorsnijden is niet meteen een kwaliteit die u uw opgroeiende dochter wil meegeven, maar dat een fictief vrouwelijk personage het doet is badass en verschrikkelijk verfrissend. Zeker als de doelwitten steevast vadsige, mysogine zwijnen van mannen zijn.

Ruig rolmodel waarvan sprake is Villanelle (Jodie Comer), een huurmoordenares die worstelt met haar leven als psychopaat maar er tegelijk op kickt een haarspeldpin in iemands hersenpan te boren. Villanelle, Oksana voor de vijanden uit haar traumatische Russische jeugd, komt al snel op de radar van MI6-agente Eve (Sandra Oh). Wat volgt is een kat-en-muisspel dat ontaardt in een complexe liefdesverhouding, oogstrelend in beeld gebracht en doorspekt met donkere humor. Naarmate medeproducent en -schrijfster Phoebe Waller-Bridge de teugels losliet ging het met ‘Killing Eve’ wel steeds meer achteruit (vooral het laatste seizoen wordt best zo snel mogelijk begraven), maar de dramaserie gemaakt door vrouwen blijft een uniek pareltje dat alle stereotiepen over vrouwen compleet op z’n ingeslagen kop zet.

Te zien op VRTMAX

‘I May Destroy You’

Michaela Coel beukte met deze alom bejubelde dramaserie de deur naar het clubje van Grote Britse Tv-makers helemaal open. ‘I May Destroy You’, met Coel zelf in de hoofdrol, deels in de regisseursstoel, als producent en als rechtenhouder, komt dan ook harder binnen dan tien rechtses van Freddy De Kerpel. De serie vertrekt vanuit Arabella, een jonge schrijfster die haar leven maar moeilijk op de rails kan houden. Tijdens een beneveld avondje uit wordt ze verkracht, maar het duurt lang vooraleer dat tot haar doordringt.

Twaalf afleveringen lang legt ‘I May Destroy you’ de puzzelstukjes van die traumatiserende avond in elkaar, om het intussen via andere verhaallijnen over verschillende vormen van grensoverschrijdend te hebben. Coel, die het verhaal helaas losjes baseerde op een eigen ervaring, stampt je ziel in elkaar, om die vervolgens met fijne humor weer zachtjes aan elkaar te lijmen. Het rauwe ‘I May Destroy You’ is een kind van haar tijd, gemaakt door een vrouw die zich niks aantrekt van maatschappelijke -of cinematografische conventies, en is even aardverschuivend als de impact van een verkrachting op je leven.

Te zien op Streamz

‘Orange Is The New Black’

Piper Kerman groeide op in de saaie suburbs, viel ten prooi aan de lokroep van een spannender leven en moest in 1998 een jaar een oranje plunje aan voor drugssmokkel. Veertien jaar later werd haar verhaal naar het kleine scherm vertaald met ‘Orange Is The New Black’, een Netflix-original in een tijd waarin die nog niet als paddenstoelen uit de grond schoten. Taylor Schilling kruipt in het gevangenisdrama in de huid van de gepriviligieerde en snobistische Piper - die in de serie niet Kerman maar Chapman heet. In Litchfield Penitentiary wordt Piper niet enkel geconfronteerd met haar partner in crime en tevens ex-geliefde, maar ook met een hoop door het leven gekraakte vrouwen die zich sterk proberen te houden in bikkelharde omstandigheden.

‘Orange Is The New Black’ werd vooral geprezen om haar realistische en vaak troosteloze portretten van de vrouwelijke gevangenen. De serie ontleent haar succes dan ook niet enkel aan haar slimme humor en goed geschreven plot, maar haalt een groot deel van haar sterkte uit het feit dat anders onzichtbare vrouwen een stem krijgen. De vrouwelijke gevangen zijn stuk voor stuk goed uitgewerkte karakters met verledens die uitblinken in onrechtvaardigheid en pech. Dat én de geweldige acteerprestaties van de diverse, hoofdzakelijk vrouwelijke, cast maakt van de serie een ontroerend en feministisch gevangenisdrama die haar populariteit meer dan verdient.

Te zien op Netflix


‘The Handmaid’s Tale’

Nergens druipt de invloed van het feminisme zo vanaf als van ‘The Handmaid’s Tale’. De gitzwarte dramaserie met Elisabeth Moss in een glansrol speelt zich af in een dystopie waar een stel religieuze gekken het voor het zeggen heeft. Weg eeuwen aan vrouwenstrijd, want in Gilead mogen vrouwen zelfs nog niet aan een boek dénken of de messen worden al geslepen om hen een vinger af te hakken. Nee, vrouwen moeten enkel doen waar ze goed in zijn: luisteren en kinderen baren. Klein probleem: de meeste vrouwen zijn door milieuvervuiling onvruchtbaar geworden. Dus moeten die vrouwen die nog wel een gezonde baarmoeder hebben, de zogenaamde handmaid’s, hun benen spreiden en er zoveel mogelijk nakomelingen uitpersen. Zij zijn voor het leven gedoemd tot babymachines en dienen elk een gezin dat bovenaan de maatschappelijke ladder staat tot ze hen een kind geschonken heeft. En dan, hup, weer naar het volgende huis om verkracht te worden en dienst te doen als legkip.

Naarmate de seizoenen vorderen wordt ‘The Handmaid’s Tale’ steeds grimmiger en gewelddadiger, en helaas blijkt de werkelijkheid de fictie ook steeds sneller in te halen: na de inperking van het recht op abortus in de VS gingen vrouwen massaal met wit kapje en rode mantel de straat op. Want net als in de serie, waarvan het voorlaatste seizoen net is voorschenen, vinden onderdrukte vrouwen uiteindelijk zelfs in een verdorde woestijn een kiempje vechtlust.

Te zien op Amazon prime video


‘GLOW’

Niet toevallig de tweede serie op ons lijstje waar Jenji Kohan, bij ‘Orange Is The New Black’ als bedenkster en nu als producer, een hand in heeft. ‘GLOW’ vertrekt vanuit het hoofdpersonage Ruth Wilder (de fantastische Alison Brie), een actrice die het beu is om steeds auditie te moeten doen voor belachelijke, inhoudsloze - ‘sorry to interrupt, your wife is on line two’ - vrouwelijke rollen. Ze komt terecht in ‘Glorious Ladies Of Wrestling’, een tv-serie over vrouwelijke worstelaars waarin de vrouwen zich moeten reduceren tot politiek incorrecte worstelkarakters als de ‘Mad Bomber Beirut’ en de Aziatische 'Fortune Cookie’. Foute pakjes genoeg in de jaren 80-setting van ‘Glow’, maar belangrijker is de scherpe feministische en antiracistische commentaar die doorheen de verhaallijn loopt.

De serie-in-een-serie ‘Glorious Ladies Of Wrestling’ is gebaseerd op en genoemd naar een echte getelevisioneerde vrouwelijke worstelcompetitie uit de jaren 80, en vertelt het verhaal van vrouwen die probeerden af te rekenen met genderstereotypen en vechtten tegen de stortvloed aan seksisme die ze over zich heen kregen. Daarnaast worden taboethema's als menstruatie, miskramen, lekkende tieten na de bevalling en abortie op humoristische wijze aangesneden. Nee, waarom ‘GLOW’ na drie seizoenen onverwacht werd gecanceld blijft voor ons nog steeds een mysterie.

Te zien op Netflix

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234