null Beeld Play4
Beeld Play4

televisie★½☆☆☆

Viktor Verhulst klinkt als presentator van ‘Play Café’ op Play4 een beetje zoals kijkfiles eruitzien

Het zat al van bij het begin niet mee voor ‘Play Café’. Vrijwel iedereen die ik aansprak over dat nagelnieuwe showbizzmagazine, toch mensen die in zekere hoedanigheid iets betekenen in de media, haalde de schouders op wanneer ik de titel te berde bracht. Een enkeling liet nog wel iets van herkenning blijken, maar wist helaas ook dat Viktor Verhulst er iets mee te maken had, waarop hij ineens zijn medeleven met mij begon te betuigen. Dat werkte aanstekelijk, want op slag begon ik zelf ook in te zien dat ik het duidelijk niet getroffen had met mijn voornemen om me een hele week bloot te stellen aan ‘Play Café’, een mediamagazine waarvan het debuut klaarblijkelijk zo weinig spraakmakend was dat ik betwijfel of het wel het eigen nieuwsoverzicht gehaald had.

Tom Raes

Mijn voornemen om wérk te maken van mijn doorlichting van ‘Play Café’ smolt na die allerminst enthousiasmerende vaststelling vanzelfsprekend als Bart Kaëll in de sauna, om bij het showbizzthema te blijven, en dus ga ik met uw welbevinden maar meteen over tot de conclusie: een audiovisuele samenvatting van wat er zich binnen de tijdspanne van één dag zoal beweegt op sociale media, afgekruid met een overzicht van de showbizzpagina’s van Het Laatste Nieuws, is daarom nog geen programma. De betrokkenen zélf aan het woord laten is een begin, maar als dat zoals in ‘Play Café’ doorgaans gebeurt via een op het sterven af reutelende smartphoneverbinding, dan vervalt die schamele verdienste weer vanzelf. Het toontje van de presentatoren stuit me ook al geregeld tegen de borst. Ze klinken tijdens hun werkzaamheden een beetje zoals kijkfiles eruitzien. En dat terwijl die lui toch zelf ook enigszins in de kijker lopen in het microklimaat Vlaanderen. Alleszins hoor ik er zelden een ironische bijklank in, zoals destijds in ‘De rode loper’. Altijd zal er wel één lul zijn die bij flinterdunne mediaresumés als dit naar ‘De rode loper’ moet refereren, alsof dat programma eertijds ook écht als referentie te boek stond. Nu ben ik ‘m dan maar.

En de naam zit me ook al niet lekker, want eerder doet ‘Play Café’ me denken aan een baancafé beneven een gewestweg waar je achter afgeplakte ramen, onder auspiciën van een onklaar uit z’n ogen kijkende Bulgaar, je maandloon kunt vergooien aan een resem gokmachines, dan dat ik er iets van glitter in lees. Laat staan glamour. Ik schat dus vrijwel niemand hoog in die zich lijfelijk in ‘Play Café’ vertoont, al mag ik Celine van Ouytsel dan graag lijden als ze even niet te fervent probeert om een presentatrice na te bootsen, maar wat een Martine Jonckheere bijvoorbeeld bezielt om live in zo’n studio haar nieuwste borstkankerdiagnose te komen toelichten, dat is me nog meer een raadsel dan bij alle andere ongelukkigen die aan deze budgetoefening hun gezicht kwamen lenen. Het zou dan ook allemaal zo erg niet zijn mocht ‘Play Café’ ook af en toe niet de ambitie voelen om méér te zijn dan een snelverwelkend boeketje showbizznieuwtjes. Af en toe leggen de presentatoren het gezicht namelijk ook eens in een zakelijker plooi en slaan ze plots een ernstiger toon aan, een verschijnsel waarbij ik altijd weer de woorden ‘Lààt dat toch, jongens’ in me voel oprijzen, want daar komen geheid nog brokken van.

Zo was het ook met de zelfmoord van een tiener die mogelijk gepest werd: een tragisch nieuwsfeit dat blijkbaar òòk zo nodig belicht moest worden in iets als ‘Play Café’. Daarvoor was advocaat Omar Souidi naar de studio afgezakt als ‘vaste misdaadexpert’. Walter Damen had ook gekund. Souidi was weliswaar geenszins betrokken bij de rechtsgang achter dat betreurenswaardige voorval, maar toch mocht hij genoeglijk komen navertellen wat hìj van horen zeggen had, met inclusie van intieme details die welgeteld geen van ons wat aangingen. Het enige wat ik eruit opstak, was dat ‘Play Café’ niet alleen amper iets bijdroeg aan ‘s lands showbizzpagina’s, maar duidelijk ook de kans niet onbenut wou laten om bovendien niets van betekenis toe te voegen aan de reguliere nieuwsstroom. Daar hebben we ‘De tafel van vier’ nochtans al voor, denk ik dan. Dat hetzelfde nieuwsfeit inderdaad meteen daarna nòg een keertje behandeld werd door Gert Verhulst, sterkte me alleen maar in die overtuiging. O wacht even. Ja kijk, daar is Walter Damen toch nog. Wie schetst mijn verbazing.

‘Play Café’, een invuloefening tussen twee programma’s in die me ook al niet liggen, werkt volgens mij nog het best als ontrading voor iedereen die iets ambieert in de media. Behalve dan voor zij die een betrekking als testbeeld in gedachten hadden. Sla uw slag.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234