null Beeld Netflix
Beeld Netflix

nieuwe nummer 1 in Humo’s streaming-top 100‘Better Call Saul’

Vince Gilligan, het brein achter ‘Breaking Bad’ en ‘Better Call Saul’: ‘We werden steeds nerveuzer: we wisten halfweg nog altijd niet waar we zouden eindigen’

’t Is gebeurd. De allerbeste reeks ter wereld is niet langer een misdaadepos over de war on drugs in Baltimore, maar een misdaadepos over een crystal meth-dealer en zijn advocaat in Albuquerque. In onze nieuwe top 100 van beste tv-series die nu op de streamingdiensten te bekijken zijn moet ‘The Wire’ de eerste plaats afstaan aan ‘Better Call Saul’ en ‘Breaking Bad’, het dubbele meesterwerk over de opkomst en ondergang van Walter White en Jimmy McGill. Dat verdient een lang interview met Vince Gilligan, de man uit wiens koker beide series komen. ‘Ik ben bang om een onetrickpony te worden.’

Mike Sacks

Er is een fatsoenlijke man nodig om een wrede wereld te scheppen. Het valt moeilijk voor te stellen dat de 55-jarige Vince Gilligan – zachtaardig, elegant en bijna overdreven bescheiden – lang zou overleven in het gewelddadige New Mexico dat hij op tv heeft laten zien in ‘Breaking Bad’ en ‘Better Call Saul’, twee van de meest bejubelde series van de 21ste eeuw. Het is een wereld waarin mannen in monsters veranderen of, zoals Stephen King het ooit heeft omschreven: waarin ‘de sfeer van ‘No Country for Old Men’ wordt vermengd met de kwaadaardige geest van ‘Texas Chainsaw Massacre’’.

Vince Gilligan is in 1967 geboren in Richmond, in de staat Virginia, en maakte als tiener sciencefictionfilms met zijn super 8-camera. Hij ging film studeren in New York en vlak nadat hij zijn diploma had behaald, deed hij mee aan een wedstrijd voor scenaristen, met een script genaamd ‘Home Fries’. Mark Johnson, één van de juryleden en de producer van Oscarwinnaar ‘Rain Man’, was danig onder de indruk en noemde het script ‘het fantasierijkste wat ik ooit heb gelezen’. Het scenario werd verfilmd met Drew Barrymore in de hoofdrol, en Johnson zou later ook executive producer van ‘Breaking Bad’ en ‘Better Call Saul’ worden. Gilligans grote doorbraak, na jaren freelancen voor allerlei tv-series, kwam er in 1994, toen hij een scenario kon verkopen aan de makers van ‘The X-Files’. Hij zou dertig afleveringen van de baanbrekende tv-reeks schrijven en opklimmen tot producent.

Nadat ‘The X-Files’ in 2002 was geëindigd, was Vince Gilligan op de dool, tot hij de zender AMC ervan kon overtuigen om een serie te bestellen over een grijze sukkel van middelbare leeftijd die op de één of andere manier een crimineel meesterbrein wordt. Het resultaat, ‘Breaking Bad’, liep van 2008 tot 2013, en Walter White groeide uit tot een tv-icoon. Gilligan maakte van het vervolg op zijn hit een prequel: ‘Better Call Saul’, waarin Jimmy McGill, de oplichter met een gouden hart, verandert in Saul Goodman – de charismatische en gladde advocaat die Walter in ‘Breaking Bad’ bijstaat in de opbouw van zijn misdaadimperium. ‘Better Call Saul’ ging in 2015 van start en eindigde enkele weken geleden, na een briljant zesde seizoen dat nauwelijks een zwak moment kende en beide series verenigde in één universum van meelijwekkende antihelden. Voor de bedenker was het het slot van een bijna vijftien jaar durende onderneming, waarmee hij zijn plaats in de tv-geschiedenis heeft verworven.

Vince Gilligan, een ervaren skydiver en helikopterpiloot, zegt dat het makkelijker is ‘om uit een vliegtuig te springen dan om met een vreemde te praten’, maar gedurende twee lange telefoongesprekken – één vlak voor de finale van ‘Better Call Saul’ en één vlak erna – spreekt hij uitgebreid over een hele reeks onderwerpen, van het prille begin van ‘Breaking Bad’ tot – spoiler alert! – het definitieve einde van zijn dubbele tv-reeks, die Anthony Hopkins vergeleek met ‘een prachtige shakespeareaanse of Griekse tragedie’.

Lees hier onze ★★★★★-recensie van ‘Better Call Saul’: Saul, het ga je goed man, en dank je voor het spannendste dat we ooit zagen in de geschiedenis van de tv

– Je hebt ooit gezegd dat het einde van ‘Breaking Bad’ op een manier triomfantelijk was, een soort overwinning voor Walter omdat hij kon sterven zoals hij zelf wilde. Vind je dat ook van ‘Better Call Saul’ en Jimmy McGill?

VINCE GILLIGAN «Nee, maar ik geloof wel dat ‘Better Call Saul’, in tegenstelling tot ‘Breaking Bad’, min of meer een happy end heeft gekregen. Jimmy herontdekt zichzelf op het einde en gaat terug naar zijn roots, hij krijgt een stukje van zijn ziel terug. Het donkerste moment zit in de voorlaatste aflevering, wanneer het lijkt alsof hij Marion, het lieve oude moedertje van zijn partner in crime Jeff, gaat vermoorden. Maar dan vindt hij zijn menselijkheid terug en volgt er een soort verlossing. Dat zie je bij Walter White niet.

»Hoe verder ‘Breaking Bad’ in het verleden ligt, hoe minder sympathie ik voor Walter voel. Helemaal bij het begin van de reeks, vlak nadat hij te horen heeft gekregen dat hij kanker heeft en terminaal is, bieden zijn vrienden hem hulp aan om de behandeling te betalen. Als hij een beter mens was geweest, had hij zijn trots ingeslikt en die kans gegrepen. Maar in plaats daarvan wil hij de controle behouden en laat hij een spoor van vernieling achter.»

Vince Gilligan - Bob Odenkirk: 'Onze boodschap is níét dat er geen verschil is tussen goed en slecht. We wilden gewoon een meeslepend verhaal vertellen.' Beeld rv
Vince Gilligan - Bob Odenkirk: 'Onze boodschap is níét dat er geen verschil is tussen goed en slecht. We wilden gewoon een meeslepend verhaal vertellen.'Beeld rv

– Ik heb ‘Breaking Bad’ onlangs herbekeken: mijn affectie voor Walter was helemaal weg, terwijl mijn liefde voor zijn vrouw Skyler is gegroeid.

GILLIGAN «Na een aantal jaren is de betovering uitgewerkt. Dan denk je: wacht eens even, waarom heb ik die kerel ooit zo fantastisch gevonden? Hij was vol van zichzelf en schijnheilig, hij had een ego zo groot als Californië en hij beschouwde zichzelf altijd als het slachtoffer. Hij loopt ook de hele tijd te klagen over hoe de wereld hem heeft tekortgedaan, dat niemand ziet hoe briljant hij eigenlijk is. Als je dat nu terugziet, vraag je je af waarom iemand ooit voor die man heeft zitten supporteren.

»Toen de serie op tv kwam, haatten sommigen Skyler hartsgrondig. Dat heeft me altijd dwarsgezeten, omdat het personage – of de actrice (Anna Gunn, red.) – nooit iets heeft gedaan waardoor ze dat zou verdienen. Achteraf gezien besef ik dat de serie de kijker manipuleerde, omdat die het verhaal alleen door de ogen van Walter zag, zelfs in de scènes waar hij niet in zat. Maar dan nog: Gus Fring, Walters aartsvijand, heeft nooit dezelfde reacties uitgelokt als Skyler. Heel vreemd.»

– Voor ‘Breaking Bad’ hebben jullie alternatieve eindes overwogen, onder meer één waarin Walter zou sterven in een ziekenhuis zonder dat iemand hem herkende, of één waarin hij zou overleven, maar zijn naasten zouden omkomen. Hadden jullie voor ‘Better Call Saul’ ook een plan B?

GILLIGAN «Nee, dit einde leek me wel geschikt: Jimmy, de advocaat, zou een passende prijs betalen voor de carrière die hij heeft gekozen. Anders gezegd: het klópt dat hij naar de gevangenis moet. Walter is aan een gevangenisstraf ontsnapt doordat hij sterft. Zijn rechterhand Jesse Pinkman is met alles weggeraakt, maar tegelijk ook niet: zijn lot, gevangengenomen worden door een bende die hem dwingt meth te koken, is erger dan om het even welke gevangenis. Maar die twee mogelijke eindes konden we niet herhalen, dus is het nooit een optie geweest om Saul Goodman op het einde te laten sterven. Dealer Lalo noemde Saul ook altijd een kakkerlak, en wat doen die? Ze overleven. Dus dat is wat hij doet.»

STEMMEN IN HOOFD

– Fans waren bang dat Kim Wexler, Jimmy’s ex, op een nare manier aan haar einde zou komen, omdat ze niet in ‘Breaking Bad’ opduikt. Wanneer hebben jullie beslist wat er met haar zou gebeuren?

GILLIGAN «Op het laatste moment, zoals altijd. We keken nooit verder vooruit in het verhaal dan nodig was. Veel in ‘Better Call Saul’ lag op voorhand vast. We konden Jimmy niet laten sterven in zijn eigen serie, en we konden geen enkel personage schrappen dat in ‘Breaking Bad’ te zien was. Maar met haar konden we doen wat we wilden.»

– Heeft haar dood op tafel gelegen?

GILLIGAN «Nee, niet echt. Het voelde voor niemand goed om haar te laten sterven. Ook al omdat we de serie niet hadden willen beëindigen zonder Rhea Seehorn, die haar heeft vertolkt. Maar we hebben mensen natuurlijk wel aan het lijntje gehouden. De fans vroegen: ‘Jullie gaan Kim toch niet vermoorden, hè?’ Dan keken Peter (Gould, medebedenker van ‘Better Call Saul’, red.) en ik eens naar elkaar, we haalden onze schouders op en zeiden: ‘Om dat te weten te komen, zul je moeten kijken!’ (lacht)»

– Dat ze nu samen is met iemand die tijdens de seks geregeld ‘Yup!’ roept, is misschien nog erger dan sterven.

GILLIGAN «Ja, het leven is nooit perfect (lacht). Maar zoals je in de laatste aflevering ziet, maakt Kim enkele subtiele, maar belangrijke keuzes in haar leven. Dus ik weet niet of Glenn, die vriend, nog heel lang zal meegaan.»

– Het is leuk om na te denken over wat er gebeurt wanneer we niet meer kijken. Het lijkt wel een aparte wereld waarin de personages doorgaan zonder dat wij weten wat ze aan het doen zijn.

GILLIGAN «Dat is het mooiste wat ik iemand al over deze series heb horen zeggen. De personages voelden voor ons ook echt aan. Wat doen Kim en Jimmy nu, wat ligt er voor hen in het verschiet? De gedachte dat een kijker nu nog steeds in gedachten bij Kim en Jimmy is, maakt me oprecht gelukkig. De beste momenten in het schrijfhok waren die toen we de indruk hadden dat we gewoon opschreven wat hen overkwam, in plaats van dingen te bedenken. Dat was trouwens ook zo bij ‘The X-Files’: soms hoorde ik de stemmen van Mulder en Scully in mijn hoofd en leek ik meer een stenograaf die alles noteert. Op die momenten weet je: dit wérkt.»

Rhea Seehorn en Bob Odenkirk Beeld TMDb
Rhea Seehorn en Bob OdenkirkBeeld TMDb

– Je hebt in het verleden vaak gezegd dat tv-series maken een collectieve prestatie is, dat er een heel team achter zit. Die bescheidenheid is redelijk uitzonderlijk in het wereldje.

GILLIGAN «Het idee van de film- of tv-scenarist als auteur, een concept dat de Fransen de wereld hebben geschonken, heb ik altijd bullshit gevonden. De romantische gedachte dat achter elke geweldige film of tv-serie maar één regisseur of showrunner schuilgaat, klopt niet. In theorie kan het misschien, bij een heel kleine onafhankelijke film, maar ook daar heb je een cameraman, acteurs… Je doet niets helemaal zelf. Er was een heel dorp nodig om deze twee reeksen te kunnen maken.»

ARTYFARTY

– In ‘Better Call Saul’ zaten veel onvergetelijke beelden. Eén dat door mijn hoofd blijft spoken, is dat van drugsdealer Lalo Salamanca en advocaat Howard Hamlin, die dood in dezelfde put belanden in Gus Frings toekomstige ondergrondse lab. Het leek alsof je daarmee wilde zeggen: of je nu goed bent of slecht, op het einde maakt het weinig uit.

GILLIGAN «Dat is misschien waar. Trouwens, ik zou je nu een uur lang kunnen vertellen over hoe moeilijk het was om die put te bouwen. We moesten de vloer uitgraven, ingenieurs laten komen, enzovoort.»

– Grappig: ik vraag naar de moraal van het verhaal en jij begint over de logistiek.

GILLIGAN «De schrijvers bedenken alles, dat is het makkelijke deel. Maar de crew moet ervoor zorgen dat het er echt uitziet. Het heeft bloed, zweet, tranen en veel geld gekost om dat ondergrondse lab zo te bouwen dat het leek alsof het écht onder de grond zat. En toen moesten we er nog een gat in graven. Daar zijn veel vergaderingen over gehouden, maar uiteindelijk heeft de zender ons onze zin laten doen en konden de ingenieurs aan het werk.»

– Hou je daar rekening mee bij het schrijven? Moet je een evenwicht zoeken tussen wat je wilt en wat mogelijk is?

GILLIGAN «Dat zou moeten, maar vaak gebeurt het niet. Zeker in het begin van mijn carrière dacht ik daar zelden aan. Scenaristen worden beter zo snel mogelijk ook producer of regisseur, dan zien ze minder af als hun verhaal onmogelijk uit te voeren is. Mijn eerste aflevering voor ‘The X-Files’ heb ik in 1995 als freelancer geschreven. Als ze die hadden gemaakt zoals ik ze voor ogen had, zou ze 50 miljoen dollar hebben gekost, terwijl het budget 5 miljoen dollar per aflevering bedroeg. Ik wist gewoon niet beter.»

– Maken jonge scenaristen die fout vaak?

GILLIGAN «Zeker, maar dat maakt niet uit. Soms lees ik een scenario waarvan ik denk: die schrijver is nog nooit op een filmset geweest. Maar als die bewijst dat hij of zij een goed verhaal kan vertellen, maakt dat veel goed. Dat gevoel voor spanning en sfeer kun je veel moeilijker aanleren.»

– Eén van de voordelen van een tv-serie schrijven is dat de personages in de loop der jaren kunnen veranderen, heb je ooit gezegd. Kun je me een voorbeeld geven van zo’n verandering in ‘Better Call Saul’?

GILLIGAN «Als ik op de eerste twee afleveringen terugkijk, besef ik dat we niet veel van Jimmy McGill afwisten. En we wisten nog minder over zijn broer Charles of zijn baas Howard Hamlin. Peter, ik en de andere schrijvers waren ervan overtuigd dat Howard een bad guy zou worden en dat Charles een soort Mycroft Holmes (de oudere broer van Sherlock, red.) zou zijn, een man die emotionele problemen heeft, maar Jimmy wel altijd steunt. Dat begon te veranderen naarmate de scenaristen meer tijd met elkaar doorbrachten en, belangrijker nog, we de acteurs bezig zagen. Daardoor dachten we: zou het niet interessanter zijn als Howard, die eruitziet als een slechterik, eigenlijk helemaal geen bad guy is? En wat als Charles zijn broer níét zou steunen? Wat zou hij echt van Jimmy denken, een veel minder goede advocaat dan hijzelf? Kijkt hij neer op zijn kleine broer? De manier waarop Michael McKean hem speelde, gaf hem ook een scherp kantje, waardoor hij en de serie een stuk interessanter werden.»

– Die flexibiliteit zegt iets over jou als bedenker.

GILLIGAN «Als er zoiets bestaat als ‘het geheim van ons succes’, dan is dat het wel. De series waar wij zelf van houden, zitten vol personages die echt lijken. We hoeven hen niet graag te zien en niet altijd akkoord te gaan met wat ze doen, maar we begrijpen hoe ze in het leven staan. We snappen hun emoties. Zoiets kun je niet bereiken door die personages vast te zetten. Het klinkt misschien artyfarty, maar je moet naar hen luisteren. Eerlijk nadenken over wat zij zouden doen in een bepaalde situatie, hoe zij zouden reageren, in plaats van naar een vooraf bepaald punt toe te werken.

»Soms kom je dan terecht in situaties die je nooit had verwacht. Enkele van onze beste ideeën voor beide series zijn op het laatste moment ontstaan, toen we al enkele seizoenen ver waren. Achteraf gezien had ik het niet anders gewild. Hoe langer het duurde, hoe nerveuzer we werden, omdat we geen duidelijk plan hadden. We wisten in het begin niet waar we zouden eindigen, en we wisten het halfweg nog niet. Maar we hebben altijd een uitweg gevonden.»

'Het is stilaan tijd voor een hoofdpersonage dat niet voor het makkelijke geld kiest en niet alleen aan zichzelf denkt.'  Beeld Photo News
'Het is stilaan tijd voor een hoofdpersonage dat niet voor het makkelijke geld kiest en niet alleen aan zichzelf denkt.'Beeld Photo News

WEG MET SAUL

– Het is opvallend dat ‘Better Call Saul’ oorspronkelijk werd verkocht als een reeks over de transformatie van Jimmy McGill naar Saul Goodman, maar dat we Saul zelf nauwelijks hebben gezien. Eén aflevering maar, nadat het huwelijk tussen Kim en Jimmy uit elkaar was gespat. Daarna maakten jullie een sprong in de toekomst en stond Gene Takovic centraal, zijn alter ego in zijn leven na ‘Breaking Bad’. Wanneer hebben jullie beslist dat Saul naar de achtergrond zou verschuiven?

GILLIGAN «Het ging niet zozeer over wat wij wilden. Bij de start van de reeks was het plan dat Jimmy tegen het einde van het eerste seizoen veranderd zou zijn. Ik herinner me ook gesprekken waarin we tegen elkaar zeiden: ‘Oké, hij kan wel een tijdje Jimmy blijven, maar we kunnen de kijkers toch moeilijk de hele tijd laten wachten? We moeten ze wel op een bepaald moment Saul geven.’ En uiteindelijk is dat wat we gedaan hebben (lacht). Maar niet uit een pervers soort genoegen, het hangt ook samen met het feit dat we het verhaal gaandeweg hebben verzonnen. Op een bepaald moment beseften we dat iedereen al wist hoe Saul Goodman eruitziet en wie hij is, omdat hij zo’n belangrijke rol heeft gespeeld in een groot deel van ‘Breaking Bad’. Dus wat voor zin had het om dat over te doen? Het bleek veel interessanter om langer te blijven hangen bij Jimmy McGill en Gene Takovic, en om Saul Goodman te schrappen. Ook al had hij zijn naam aan de serie gegeven (lacht)

– In de finale van ‘Better Call Saul’ praat Jimmy vaak over teruggaan in de tijd en dingen anders aanpakken. Als jij met een teletijdmachine terug kon naar de set van ‘Breaking Bad’, zou je dan je jongere zelf vragen om iets te veranderen, om de opnames van ‘Better Call Saul’ makkelijker te maken?

GILLIGAN «Wow, lastige vraag. (Denkt lang na) Misschien zullen er wel dingen zijn die me vanavond pas te binnen schieten, maar het feit dat ik niet meteen op iets kan komen, zegt toch genoeg. Er waren tijdens ‘Better Call Saul’ wel momenten dat we dachten: het was niet slecht geweest als we dit personage hadden kunnen laten sterven, of juist laten leven. Maar nooit in die mate dat we spijt hadden van wat we in ‘Breaking Bad’ hadden gedaan. Het was ook plezierig om een uitweg te zoeken. Iemand die graag een Rubiks kubus oplost, wil ook niet dat die makkelijker wordt gemaakt.»

– Wat ik geweldig vind aan ‘Breaking Bad’ en ‘Better Call Saul’, is dat er niets te veel wordt uitgelegd. Dat is ook een teken dat ze goed geschreven zijn, veronderstel ik.

GILLIGAN «Toen ik begon als scenarist, had ik net als iedereen de neiging om lange exposés te schrijven, uit angst dat het publiek het niet zou begrijpen. Maar je leert gaandeweg om je te ontspannen, en dat je evenveel van een personage kunt leren door wat het níét zegt. Dat is voor een scenarist ook het belangrijkste voordeel van bingewatchen: je kunt je verhaal als één geheel vertellen, en dat geeft je de kans om details in een serie te stoppen die aandachtige kijkers kunnen oppikken. Twintig jaar geleden was dat veel minder mogelijk. Bij ‘The X-Files’ moesten we er vooral voor zorgen dat een aflevering op zichzelf kon staan, omdat het publiek die reeks ook zo bekeek. Oké, veel mensen hadden een videorecorder, maar programmeren was een heel gedoe, en vaak liep er iets mis of was datgene wat je wilde zien niet opgenomen, enzovoort. We moesten er dus rekening mee houden dat zelfs de fans sommige afleveringen niet hadden gezien, waardoor het moeilijker was om een personage week na week te laten evolueren. Streaming heeft dat veranderd, en daar ben ik blij om.»

– Reeksen als ‘The X-Files’ gingen wel jaren mee. Misschien was het ook comfortabel?

GILLIGAN «Zeker, en ik kijk nog altijd graag naar zulke reeksen. Ze zijn comfortfood voor de hersenen. Ik hoop dat die manier van verhalen vertellen nooit zal verdwijnen.»

CHAOS EN ANARCHIE

– In zowel ‘Breaking Bad’ als ‘Better Call Saul’ spelen Albuquerque en New Mexico een belangrijke rol. Jij bent aan de andere kant van de VS opgegroeid: wat wist je van die regio?

GILLIGAN «Niets (lacht). Het is ook toeval dat de reeksen zich daar afspelen. In het script voor de eerste aflevering van ‘Breaking Bad’ stond dat alles plaatsvond in Riverside, een stad in Californië, ten oosten van Los Angeles. Maar de producers belden me op en vroegen: ‘Wat denk je van Albuquerque? In New Mexico krijgen tv-ploegen een stevig belastingvoordeel, en dan heb jij meer geld over om de serie te maken.’

»Eerst hield ik vast aan Californië, omdat het verhaal zo in mijn hoofd zat. Maar toen besefte ik dat er in élke staat van de VS meth gemaakt en verhandeld wordt, jammer genoeg. Dus dacht ik: New Mexico, waarom niet? Het was een heel nuchtere beslissing, en we hébben ook veel geld uitgespaard, maar het grootste voordeel bleek dat we konden filmen in dat geweldige landschap rond Albuquerque. Een prachtige streek, die je meteen doet denken aan de klassieke westerns van John Ford of Sergio Leone. Toen we daar aankwamen, wisten we meteen: ‘Hey, we kunnen er een soort moderne western van maken!’ Het is dus toeval, maar de series zouden niet hetzelfde zijn zonder New Mexico.»

– Waar plaats je de personages uit de twee reeksen op de schaal van goed naar slecht? Ze zijn nooit zo afgelijnd als in de westerns van de jaren 50.

GILLIGAN «Ik denk dat een professor filmgeschiedenis je daar een beter antwoord op kan geven. Maar als ik aan een western denk, zie ik een personage dat zich een weg zoekt door een land zonder duidelijke wetten of regels en daarin orde probeert te scheppen. Dat idee wordt in ‘Breaking Bad’ belichaamd door DEA-agent Hank Schrader, die bij wijze van spreken de sheriff is.

»De subcultuur van Walter White, of toch die waarin hij door zijn eigen toedoen belandt, de onderwereld van Albuquerque, is het equivalent van het Wilde Westen. Nu, als je ergens bent waar geen structuur is, geen law-and-order, dan moet jij daarvoor zorgen. Maar niet alleen de good guys, de sheriffs, kunnen dat doen, ook de bad guys hebben die mogelijkheid. En misschien levert dat in het tweede geval een interessanter verhaal op. Het idee van een hoofdpersonage dat naar eigen goeddunken ergens orde op zaken stelt, heeft me altijd gefascineerd.

»Om nog even terug te keren naar je vraag over Howard Hamlin, een good guy die toch in dezelfde put eindigt als één van de kwaadaardigste personages, Lalo Salamanca: misschien kun je dat zien als een boodschap over hoe willekeurig het leven en het universum zijn, en hoe ironisch het is dat ze samen in één graf terechtkomen. Maar voor mij zit daar geen boodschap in. Het is niet alsof we zeggen: ‘Probeer niet langer betekenis te zoeken in de wereld, alles is zinloos.’ Ook al draait het in het geval van Lalo en Howard zo uit, onze boodschap is zeker niet dat er geen verschil is tussen goed en slecht, of dat chaos en anarchie regeren.»

Breaking Bad Beeld Netflix
Breaking BadBeeld Netflix

– Maar er moet toch één of andere boodschap zijn, nee? Waarom maak je anders iets?

GILLIGAN «Weet je, één van de slimste dingen die ik ooit heb gehoord in deze industrie, kwam uit de mond van Michael Mann, een even briljante scenarist als regisseur (van onder meer ‘Heat’, ‘Ali’ en Collateral’, red.). Hij had me als jonge scenarist ingehuurd om een script te herwerken en ik vroeg hem: ‘Oké, wat is de boodschap? Wat willen we thematisch bereiken? Wat probeer je hier te zeggen?’ Je weet wel, al die bullshit die je op de filmschool leert. Hij luisterde geduldig en zei dan – ik parafraseer nu zijn woorden, want ik kan ze me jammer genoeg niet meer perfect herinneren: ‘Het is jouw job om een meeslepend verhaal te schrijven. Een scenario dat de acteurs en de regisseur inspireert. En dan, hopelijk, zullen de kijkers zeggen dat het interessant was, en dat ze van de personages of de plotwendingen hielden. Al de rest, nadenken over thema’s of diepere betekenissen, dat moeten anderen achteraf doen.’ En hij had gelijk.

»Daarom vind ik dit soort interviews ook gevaarlijk, omdat ik de neiging heb om te praten over ‘wat we echt bedoeld hebben’. Maar veel van wat mensen in onze series zien, is nooit in ons opgekomen toen we ze maakten. De scenaristen, de acteurs en de setontwerpers zijn allemaal cruciaal, maar de kijkers spelen ook een rol. Zij moeten er betekenis aan geven, zonder hen zou alles zinloos zijn.»

ONETRICKPONY

– ‘Better Call Saul’ is veranderd van een prequel in een sequel: de laatste afleveringen spelen zich af na de gebeurtenissen in ‘Breaking Bad’ en ‘El Camino’, de tv-film die je in 2019 voor Netflix hebt gemaakt. Beschouw je de finale als het definitieve einde, of denk je dat je ooit nog naar die wereld terugkeert?

GILLIGAN «Ik zie mezelf nog terugkeren, misschien ook uit egoïsme, omdat ik zou willen dat het blijft duren. Maar zonder namen te noemen: er bestaan veel werelden, universums en verhalen waar ik van hou, op tv of in de bioscoop, die op een bepaald moment te veel hebben gedaan. Waarvan je dan denkt: laat het los. En veel van die universums zijn groter en veelzijdiger dan dat van ons. Wij hebben Albuquerque, New Mexico, anderen hebben het heelal (lacht). Ik ben dus bang om te veel te doen, of om een onetrickpony te worden. Als mijn volgende project flopt, kom ik misschien op handen en knieën terug, maar nu vind ik het tijd voor iets nieuws.

»Mijn volgende reeks zou ik graag rond een ouderwetse held laten draaien, een echte good guy zoals je die vroeger vaak op tv zag. Vijftien jaar geleden, toen ik Walter White bedacht, liep het op tv vol met good guys. Nu is het omgekeerd en zie je enorm veel slechteriken, niet alleen op tv, maar ook in het nieuws. Het voelt alsof de wereld naar de haaien gaat in de fictie én in de echte wereld. Het is wellicht weer tijd voor een personage dat niet voor het makkelijke geld kiest, dat niet alleen aan zichzelf denkt.»

– Hoe voelt het als er een einde komt aan iets wat vijftien jaar lang je leven heeft bepaald?

GILLIGAN «Ik besef het nog steeds niet helemaal. Van ‘Breaking Bad’ herinner ik me nog goed de laatste dag op de set, de emoties van toen, hoe monumentaal het aanvoelde. Maar nu is het nog niet echt doorgedrongen. Dat zal nog wel komen. Ik hoop alleen dat het niet zo intens en openbaar is als bij Kim Wexler in die shuttlebus (het personage barst voor de ogen van de andere passagiers in huilen uit, red.). Of tenminste dat ik alleen thuis ben als het zover is (lacht)

© The New Yorker.
Vertaling en bewerking: (sw)

‘Breaking Bad’ en ‘Better Call Saul’ zijn allebei te zien op Netflix.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234