null Beeld © VRT BMUSS
Beeld © VRT BMUSS

Televisie★★★½☆

‘Vive le vélo’ is een oefening in onthaasten en oeverloos palaveren over koers. Twee van onze favoriete bezigheden

Daar is de zomer, daar is ‘Vive le vélo’ weer. Het programma dat sprint noch valpartij onbesproken laat terwijl de Tour de France zich een weg naar Parijs kronkelt. En ja, dat roept warme gevoelens op. Wanneer de begingeneriek ‘Paris sera toujours Paris’ van de Franse zangeres Zaz weerklinkt, krijgen wij instant zin om een pastis in te schenken, en dat is nog straffer als u weet dat we niet eens pastis lusten. ‘Vive le vélo’ is een oefening in onthaasten en oeverloos palaveren over koers. Twee van onze favoriete bezigheden, voorwaar.

Frederik De Brant

Na de openingstijdrit in Kopenhagen had Karl Vannieuwkerke zijn tafel neergepoot aan het plaatselijke operagebouw. De tafel in kwestie leek ons het overblijfsel van een verschrikkelijk ongeluk in het 7de jaar figuurzagen, maar heette een ‘uniek stuk’ te zijn, vervaardigd uit een wijnvat. Soms betekent uniek gewoon dat je blij mag zijn dat er geen twee exemplaren van bestaan.

Nog voor de uitzending echt van start ging, attendeerde Vannieuwkerke ons erop dat de talkshow alweer zijn 18de jaargang ingaat. Je zou kunnen zeggen dat hij al achttien jaar lang uit hetzelfde vaatje tapt, maar is dat zo verkeerd als de wijn smaakt — zolang er maar geen pastis uitkomt, zeggen wij altijd. De pretlichtjes in de ogen van Karl Vannieuwkerke branden ook als nooit tevoren, alsof hij zich niks lijkt aan te trekken van de torenhoge stroomfactuur die tegenwoordig in de bus valt als je het aandurft om twee lichtjes continu te laten branden. Dat kan alleen maar betekenen dat Vannieuwkerke zonnepanelen heeft, of dat hij een genereuze overeenkomst uit de brand heeft weten te slepen bij de VRT-top. Volgens de Humo die dinsdag verschijnt, met daarin een artikel over het commerciële kluwen achter ‘Vive le vélo’, zou het om dat laatste gaan. En uit datzelfde artikel blijkt ook dat presentator dezes onverbiddelijk kan zijn voor wie hem voor de voeten loopt. Bezorgd als we zijn om ons hachje, kunnen we alleen maar benadrukken dat we alle mensen hun verdiende loon gunnen, zeker als ze een uniek talent hebben.

LEES OOK

‘Yves is veel meer dan de skartende West-Vlaamse boerenzoon’: Astrid Demeulemeester, de vrouw van gele trui Yves Lampaert

Goed, voor deze eerste aflevering was Sarah De Bie, de sterke vrouw achter fenomeen Wout van Aert, aangeschoven aan tafel. Het videoverslag van haar dag dat we vervolgens te zien kregen, was haast een kopie van een scenario dat we helaas al veel te vaak hebben gezien: 1) Wout van Aert zet toptijd neer in een tijdrit 2) Sarah staat hoopvol met zoontje Georges aan de aankomstlijn en kruist de vingers 3) Uiteindelijk is er nog één iemand die Van Aert nipt klopt. Wéér net niet.

Dan was het verhaal van die andere tafelgast, Laurens De Plus, origineler. Hoewel even dramatisch. Op de vraag hoe het nu met hem gaat, antwoordde de renner: ‘Het is een tijdje minder gegaan met mij.’ Dat was een open deur van jewelste intrappen. In 2019 fladderde De Plus nog door de Alpen en Pyreneeën, en nam hij zijn kopman Steven Kruijswijk op sleeptouw richting Tourpodium. Het leverde hem een transfer richting Ineos Grenadiers op, maar dan sloeg ziekte ongenadig toe. Virale vermoeidheid. Fietsen ging niet meer, naar de zetel kruipen lukte soms maar net. Een gedwongen oefening in onthaasten — de nachtmerrie van elke renner. De Plus is gelukkig op de terugweg. Hij wil er volgend jaar weer bij zijn in de Tour, en mikt dit jaar op de Vuelta. Dat hij de hele uitzending lang zat te rillen en klappertanden aan tafel, lijkt in dat opzicht een goed teken: hij staat nu al behoorlijk scherp.

Analist met dienst aan tafel was Jan Bakelants. Hij mocht iets meer vertellen over de huiszoekingen bij Bahrain-Victorious. Want dat de politie aan de vooravond van de Tour ergens binnenvalt op zoek naar doping, is intussen ook, welja, vaste prik. Bakelants kwam niet verder dan dat er ‘een bepaald sfeertje wordt gecreëerd in de media.’ - ‘Wij zijn niet binnengevallen bij die ploeg, dat heeft Europol gedaan,’ repliceerde Vannieuwkerke fijntjes maar terecht. ‘Daar hedde gelijk in,’ mijmerde de Kempenaar, terwijl hij terug in zijn kot kroop.

Rest ons nog te zeggen hoe goed Yves Lampaert staat met geel. De buitenwereld had deze overwinning niet verwacht, maar Lampaert zelf ook niet. Vol ongeloof over eigen kunnen hield hij zijn handen voor zijn gezicht. ‘Ik ben maar een simpele boerenzoon uit België,’ sprak hij met brekende stem. Kopenhagen hield het al een hele middag niet droog, Lampaert op dat moment ook niet meer. De renner die van Roubaix droomde, kreeg een gele trui. Misschien is dat waarom de heroïek zo van het wielrennen druipt. Waarom er oneindig veel verhalen over deze sport te vertellen vallen. Karl Vannieuwkerke is nog wel voor een aantal jaren van werk verzekerd.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234