Film Beeld HUMO
FilmBeeld HUMO

humo gidst

Vlaanderens mooiste, stilmakende melancholie, prille liefdesperikelen en een crowdpleaser: dit zijn de bioscoopfilms van de week

Erik Stockman

‘Nowhere’ ★★★★☆

Van Peter Monsaert, met Koen De Bouw, Noa Tambwe Kabati, Ruth Becquart en Sebastien Dewaele

DRAMA In ‘Nowhere’ vraagt regisseur en scenarist Peter Monsaert (‘Le ciel flamand’) uw welgemeende aandacht voor André, een stielman die zich ophoudt in een grauw landschap vol bouwwerven, braakliggende terreinen, truckerparkings en containerparken. Met een no-nonsenseoog voor detail volgt Monsaert de dagelijkse routine van zijn zwijgzame hoofdpersonage: koffiedrinken uit de thermos, vloeren openbreken, de elektriciteitskast nakijken, met de camionette enkele buitenlandse zwartwerkers oppikken, wroeten in het puin en het afval van het treurige gebouw dat hij staat op te knappen. De in precies de juiste working-classplunje gehulde Koen De Bouw doet in de openingsscènes twee schitterende dingen: hij hanteert een boormachine alsof hij in zijn leven nooit iets anders heeft gedaan, en daarnaast laat hij ons aanvoelen dat er in André een geknakte man schuilgaat. Een man die, om redenen die we hier niet gaan onthullen, nooit meer terug kan naar het volle leven dat hij ooit leidde, maar die tot nader order evenmin bij machte is om een nieuw leven op te bouwen.

De Bouw, met die baard en die kortgeschoren kop als twee druppels water lijkend op Mads Mikkelsen in ‘Riders of Justice’, huldigt met grote virtuositeit het less is more-principe: hij reikt niet naar uw hart met uitleggerige monologen of dramatische gebaren, maar met zijn lichaamstaal, met een minieme trilling van de onderste baardharen, en met een ongeforceerde blik in zijn ogen die suggereert dat er in André misschien wel een vulkaan smeult. Door zich te ontfermen over Thierry (de perfect gecaste Noa Tambwe Kabati), een dakloze jongen met een verleden van tuchthuizen en pleeggezinnen, stelt André, totaal onverwacht, een grootse daad van mededogen. Waarom trekt de in z’n eigen sores verdrinkende André zich het lot van die weesjongen aan? Het zou kunnen dat André iets herkent van de pijn en het verdriet die Thierry onder zijn woede en zijn opstandigheid verbergt, maar Monsaert en De Bouw doen in ‘Nowhere’ niet aan overdreven gepsychologiseer: less is more, weet u wel.

Diep in de tweede helft ontvouwt zich een cruciale scène in een appartement in een woontoren in Frankrijk. Gebrainwasht als we zijn door al die sentimentele Hollywooddrama’s dachten we heel even dat er ons een uitbarsting van piano’s en violen stond te wachten, maar neen: Monsaert blijft consequent kiezen voor de eenvoud en de waarachtigheid, waarna hij zijn twee hoofdpersonages de ontknoping gunt die ze beiden verdienen. Tussendoor trakteert director of photography David Williamson (ook gekend van ‘Dealer’) ons terloops op enkele op prachtige stillevens lijkende shots, zoals wanneer André bij valavond tegen een achtergrond van rokende fabrieksschoorstenen z’n eten zit op te smikkelen uit een Tupperwarepotje.

O ja: die ster op de zeedijk van Oostende die De Bouw enkele weken geleden kreeg naar aanleiding van de wereldpremière van ‘Nowhere’ op het filmfestival aldaar? Die is intussen verdwenen: we zijn hem ’s nachts gaan uitbreken en hebben hem, als eerbetoon aan één van Vlaanderens grootste acteurs, op ons eigen koertje gelegd.

Vanaf 6 april in de bioscoop.

‘Kind Hearts’ ★★★½☆

Van Gerard-Jan Claes en Olivia Rochette, met Billie Meeussen, Lucas Roefmans en Victoria De Man

DRAMA De filmmakers Gerard- Jan Claes en Olivia Rochette schuimden in Brussel de scholen af, vonden twee jongeren die bereid waren om zichzelf te vertolken, en eindigden met een parel die balanceert op het snijvlak tussen fictie en documentaire. In de studentenkoten, op de terrasjes, in de universiteitsbibliotheken en de chatrooms die samen hun jeugdige wereld vormen, praten Billie en Lucas – met een prachtige Brusselse tongval en vrijwel elke zin afsluitend met ‘of zo’ – over levensbelangrijke kwesties: zullen ze samen op kot gaan? Zal hun liefdesrelatie standhouden, of bestaat de kans dat ze uit elkaar drijven? De weemoedige glimlach die Billie op het eind laat zien, meer bepaald vlak na het zinnetje ‘Maar nu wel’, riep bij ons krék dezelfde gevoelens op als het nummer ‘It’s Too Late’ van Carole King: diepe ontroering, pijnlijke herkenbaarheid, en stilmakende melancholie, of zo.

Vanaf 6 april in de bioscoop.

‘Une jeune fille qui va bien’ ★★★☆☆

Van Sandrine Kiberlain, met Rebecca Marder, André Marcon en Anthony BajonNiemand heeft ooit zo mooi gedroomd.

DRAMA Het meisje dat het goed maakt is Irène, een begaafde studente die een goede kans maakt om op de toneelschool te worden toegelaten. Thuis merkt ze niet dat papa bezorgd op zijn lip bijt – het is 1942, Parijs is bezet door de nazi’s, en Irène is Joods. De grote vondst van regisseuse Sandrine Kiberlain is dat ze de horror van de jodenvervolging oproept zonder ook maar één beeld in te lassen van de gebruikelijke wapperende hakenkruisvlaggen of stampende laarzen. In plaats daarvan concentreert de cineaste zich haast volledig op de onvervulde dromen en de prille liefdesperikelen van dit beloftevolle meisje dat (nog) geen last heeft van de angst die zich langzaam in de stad verspreidt. Dat wij haar onbezorgdheid niet delen, komt doordat wij iets weten wat Irène niet weet: namelijk dat ze zal eindigen als één van de zes miljoen.

Vanaf 6 april in de bioscoop.

‘Coda’ ★★½☆☆

Van Sian Heder, met Emilia Jones, Troy Kotsur en Marlee Matlin

drama Had u ons twee maanden geleden verteld dat dit wel héél laagdrempelige coming-of-agefilmpje de Oscar voor Beste Film zou winnen, we zouden met onze wijsvinger tegen ons voorhoofd hebben getikt. Al vormt die laagdrempeligheid net de grote troef van ‘CODA’: ’t is een gezellige crowdpleaser waarin de emoties van de personages volledig transparant zijn, waarin de conflicten tussen het tienermeisje Ruby en haar dove ouders netjes onder woorden worden gebracht (zij het via gebarentaal!), waarin elke vorm van wrangheid of tragiek angstvallig wordt vermeden, en waarin we op ’t eind de emotionele ontlading krijgen waarop we allemaal stiekem zaten te hopen. ‘CODA’ heeft dus beslist kwaliteiten, maar staat allerminst op de hoogte van ‘The Power of the Dog’ of ‘Licorice Pizza’. Snij deze rolprent in zes delen, en je hebt een sitcom die niet zou misstaan op Disney Channel of Nickelodeon. (es)

Nu op Apple TV.

HUMO GIDST NOG MEER:

Humo’s Albums van de week: de beste poptunes van het moment, een heerlijk ouderwets klinkende plaat en een conceptuele identiteitscrisis

Een klassenmigrant, een neoklassieke liefdesdichter, een maoïstische militante en goedbedoelende heren:dit zijn de boeken van de week

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234