null Beeld TMDb
Beeld TMDb

televisie★★★½☆

Voor de meest geharde horrorfans presenteert ‘Guillermo del Toro’s Cabinet of Curiosities’ enkel gruwel voor watjes

Erik Stockman

Eerst dit: nu de avonden ietwat killer worden, is misschien het moment aangebroken om in het schijnsel van uw staande lamp eens een kortverhaal te lezen van de Amerikaanse horrorschrijver H.P. Lovecraft. Lovecraft, beste Humolezer, was een mistroostige eenzaat die besefte dat er tussen hemel en aarde méér was dan waar een mens van durft te dromen: hij wíst dat er zich in de diepten van het heelal (maar ook op aarde, onder miljoenen jaren oude ijslagen, en misschien zelfs onder uw bed of in uw kleerkast) oeroude boosaardige wezens schuilhouden die geduldig hun kans afwachten om ons te vernietigen en onze wereld in hun bezit te nemen. Hopelijk níet wanneer u net naar ‘Thuis’ zit te kijken!

De geest van de in 1937 gestorven Lovecraft zweeft onrustig rond in ‘Guillermo del Toro’s Cabinet of Curiosities’, een entertainend rariteitenkabinet van acht korte, door diverse regisseurs ingeblikte horrorfilms die nu op Netflix al rillend en sidderend vallen te bingewatchen. De onheilspellende meteorietenzwerm en de mysterieuze steenklomp in achtereenvolgens ‘The Autopsy’ en ‘The Viewing’ zijn vintage Lovecraft, en ook in ‘Pickman’s Model’ en ‘Dreams of the Witch House’ krijgen we nachtmerrie-achtige glimpen te zien van de boosaardige krachten die de schrijver vrees inboezemden.

Lees ook

De 100 beste horrorfilms en -series die u kan streamen op Halloween: Humo’s Huiveringwekkende Horror Honderd

Zoals elke aflevering van de beroemde anthologieserie ‘Alfred Hitchcock Presents’ indertijd begon met een monoloogje van Hitch himself, zo wordt iedere episode van ‘Guillermo del Toro’s Cabinet of Curiosities’ op hoogst amusante wijze ingeleid door - u raadt het nooit - de in een schitterend kostuum gestoken en met een grappig Mexicaans accent sprekende Guillermo del Toro. De regisseur van ‘Pan’s Labyrinth’, ‘Hellboy’, ‘The Shape of Water’ en ‘Nightmare Alley’ bedacht het concept, schreef mee aan de scenario’s, selecteerde persoonlijk de acht verschillende regisseurs, en hield een strak oog op de uitvoering.

Del Toro staat bekend als een cineast die bijzonder veel belang hecht aan de look van zijn films, en dat valt ook te merken aan ‘Cabinet of Curiosities’: de weelderige decors, de fraaie fotografie en de overtuigende speciale effecten, van het spontaan ontbrandende demonische boek in ‘Lot 36' over de ijzingwekkende ratten in ‘Graveyard Rats’ tot de fascinerende vogelzwermen in ‘The Murmuring’, zijn van een niveau dat je doorgaans alleen maar tegenkomt in, welja, de films van del Toro. Nu valt het te voorspellen dat de meest geharde horrorfans onder u - zij die gesteld zijn op de extreem ziekelijke horror uit ‘The Human Centipede’, ‘Nekromantik’, ‘A Serbian Film’ en ‘De Buurtpolitie’ - hun neus zullen ophalen voor de niet ál te schokkende softe gruwel die del Toro presenteert. Anders gezegd: wie kickt op de uitzinnige gore uit ‘Cannibal Holocaust’, zal de meeste episodes uit ‘Guillermo del Toro’s Cabinet of Curiosities’ wellicht bestempelen als horror voor watjes.

Lees ook

Niemand kan ‘Saving Private Ryan’ overtreffen, maar het openingskwartier van ‘Im Westen nichts Neues’ staat binnen het oorlogsgenre op een hoge piek ★★★☆☆

Ja, mannen zijn teleurstellend, maar ‘The White Lotus’ bewijst opnieuw dat Mike White een uitzondering op die regel is ★★★★★

Niet onterecht trouwens: ‘The Outside’ bijvoorbeeld heeft meer weg van een flauwe satire dan van een adembeklemmend gruwelverhaal. Zowel in ‘Dreams in the Witch House’ als in ‘Pickman’s Model’ grijpen de makers iets te gemakkelijk naar de banaalste filmische hulpmiddelen, zoals digitaal vervormde heksenstemmen, knetterende blikemschichten en klassieke boe!-effecten. In het geval van ‘The Murmuring’ zou het misschien zelfs mooier zijn geweest indien de makers de horror compleet hadden geschrapt: het verhaal begint als een verrassend ingetogen en poëtisch portret van twee rouwende ornithologen (Essie Davis uit ‘The Babadook’ en Andrew Lincoln uit ‘The Walking Dead’) die op een afgelegen eiland de vogelzwermen komen bestuderen, maar zodra de deuren in hun oude landhuis vanzelf beginnen dicht te slaan en er gestommel weerklinkt op zolder verandert ‘The Murmuring’ van een ontroerend relatiedrama in een nogal ordinair spookhuisverhaal. Nee, dan toch liever het genietbare ‘Lot 36', over een harteloze racist (de schitterende Tim Blake Nelson) die in een oude opslagruimte een voorwerp ontdekt dat hij beter onder het stof had laten rusten. Ook onderhoudend: ‘Graveyard Rats’, een ondergrondse nachtmerrie die inspeelt op uw angsten voor knagende ratten en voor de maden die onder de zoden kronkelend van ongeduld op hun volgende maaltijd wachten - uw lijk!

Maar het was vooral het knap opgebouwde, door supertalent David Prior (van de occulte horrorfilm ‘The Empty Man’) geregisseerde ‘The Autopsy’, één van de weinige afleveringen met een écht bevredigende pay-off, dat bij ons op alle juiste knopjes drukte. Klasbak F. Murray Abraham speelt in ‘The Autopsy’ een buitengewoon beleefde lijkschouwer - hij excuseert zich bij de doden vooraleer ze open te snijden - die in een reeks huiveringwekkende body horror-scènes méér te weten komt dan hem lief is over de doodsoorzaak van enkele mijnwerkers. In het tussen campy horror en gestoorde sciencefiction zwevende ‘The Viewing’, onze persoonlijke favoriet, gaan een beroemde muzikant, een gereputeerde schrijver, een visionaire astrofysicus en een zelfverklaarde helderziende in op de mysterieuze uitnodiging van een steenrijke zonderling (fantastische vertolking van Peter ‘Robocop’ Weller) die zich ophoudt in een reusachtige villa die werd gebouwd in - we citeren één van de personages - ‘de brutalistische stijl, in de Mueller-traditie, met subtiele Azteekse invloeden’. ‘The Viewing’ speelt zich bijna helemaal af in een cirkelvormige sofa, waar de personages in één lange heerlijke dialoogscène proeven van een zeldzame Japanse whisky, cocaïne snuiven met feeënstof en een gouden Kalasjnikov bewonderen terwijl hun excentrieke gastheer wijsheden declameert als ‘Iedereen heeft twee levens. En je tweede leven begint op het moment dat je beseft dat je er al die tijd maar één had’. Groovy! Wanneer de lijfarts (Sofia Boutella) van de miljardair herinneringen begint op te halen aan haar dienstjaren bij de Libische dictator Kadhafi begin je je grijnslachend af te vragen in wat voor doorgetript verhaal je bent terechtgekomen, maar geen nood: naar het einde toe begint regisseur Panos Cosmatos - hij die Nicolas Cage in 2018 naar een topprestatie stuwde in het fantastische ‘Mandy’ - alle gruwelregisters open te trekken. ‘Man, ik hou van dit spul!’ horen we één van de gasten uitroepen. We hadden het niet beter kunnen formuleren.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234