'De evolutie die vrouwen in gang hebben gezet, kan nooit meer worden teruggedraaid.'
 Beeld Johan Jacobs
'De evolutie die vrouwen in gang hebben gezet, kan nooit meer worden teruggedraaid.'Beeld Johan Jacobs

'Beau séjour'Emilie De Roo, Lize Feryn en Greet Verstraete

‘Voor een jonge vrouw zijn er nog steeds weinig rollen waarin je niet moet kussen, vrijen of naakt gaan’

Emilie De Roo (41), Lize Feryn (27) en Greet Verstraete (36), de drie hoofdrolspeelsters in de tweede reeks van ‘Beau Séjour’, lijken op papier zo verschillend. De Roo maakte opgang in fluo lycra bij Kenji Minogue. Verstraete speelde in de ene na de andere bijzondere toneelproductie en was al te zien in series als ‘Gent West’ en ‘De twaalf’, maar meestal in mooie, mysterieuze bijrollen. Feryn kennen we als de verrassing uit ‘In Vlaamse velden’, de beeldschone, getalenteerde spring-in-’t-veld. Maar hoe anders ze ook zijn, zodra het gesprek losbarst, merken we: er is een oergevoel dat hen bindt. ‘Niemand die ons van ons pad af krijgt: we’re here to stay.’

HUMO Jullie spelen in ‘Beau Séjour’ de zussen Teirlinck, maar hebben elkaar kennelijk ook in het echt gevonden.

EMILIE DE ROO «Ja! De sfeer op de set was geweldig. Er is zelfs een huwelijk van twee crewleden uit voortgekomen. Om nog te zwijgen over madame hier (wijst naar Greet Verstraete)

GREET VERSTRAETE «Ik ben met de cameraman gaan lopen.»

LIZE FERYN «‘Beau Séjour’ was een veilige set, waar het heerlijk spelen was. Waar iedereen gelijkwaardig was ook, en het durfde te zeggen als er iets scheelde.»

DE ROO «Ik kan alleen maar werken als ik me ergens goed voel.»

VERSTRAETE «Ik ook. Als ik voel dat er iets niet klopt, doe ik het niet.»

HUMO Jullie zijn alle drie heel eigengereid, hè. Jullie wisten ook stuk voor stuk als kind al dat jullie actrice wilden worden. Emilie, jij was 6 toen je dat besloot.

DE ROO «Ik ben opgegroeid in een dorp, Lotenhulle. Op mijn 6de zag ik in de Grote Stad, tijdens een voorstelling van NTGent, Peter Pan in een groen pak door de lucht vliegen. Ik wist meteen: dat ga ik ook doen. Toen NTGent ‘Jungleboek’ ging maken, heeft mijn mama me meteen ingeschreven voor de audities. Ik heb twee seizoenen meegedraaid: als aapje en als wolfje, in die geweldige decors, voor volle zalen. Ja, toen was het hek natuurlijk helemaal van de dam. Ik ben woordkunst gaan volgen in Brugge en op mijn 18de vond ik dat ik klaar was voor de volgende stap. Maar dat vonden ze bij Studio Herman Teirlinck helemaal niet.»

HUMO Je deed ingangsexamen, maar werd niet toegelaten.

DE ROO «Nee, en dat had ik niet verwacht.»

VERSTRAETE EN FERYN «Hahaha!»

DE ROO «Nu snap ik het wel. Ik zat mezelf in de weg, omdat ik het veel te hard wilde. Ik stond te beven, was op van de zenuwen en was me veel te bewust van mezelf. Het was té belangrijk, en daardoor is het niet gelukt.»

VERSTRAETE «Ik begrijp dat.»

HUMO Jij bent ook niet toegelaten toen je ingangsexamen deed bij de toneelschool in Gent, Greet.

VERSTRAETE «Nee. Weet je, Tom Vermeir, die in ‘Beau Séjour’ de man van Emilie speelt, zat in de jury en heeft me toen gebuisd! Daar kwamen we een paar jaar geleden achter. Een hilarisch moment (lacht). Nu, die afwijzing heeft me eigenlijk verder geholpen. Ik was toen, zo besefte ik later, nog een kind dat op tafel sprong en riep: ‘Kijk naar mij! Kijk naar mij!’ Voor zo’n kind is het natuurlijk heel heftig als het wordt afgewezen. Ik ben dan tickets gaan verkopen in de schouwburg, heb in de vestiaires gestaan en ben naar veel voorstellingen gaan kijken. Daar heb ik veel uit geleerd.»

HUMO Wat dan?

VERSTRAETE «Dat de acteurs die me fascineerden altijd degenen waren die zich niet achter hun personage verstopten, maar zichzelf toonden, vaak ook in al hun kwetsbaarheid, schaamte en lelijkheid. Het waren stuk voor stuk mensen die duidelijk iets te vertellen hadden. Ineke Nijssen (Nederlandse actrice, red.) zei het eens heel mooi: ‘Spelen is niet moeilijk. Je moet gewoon durven verschijnen.’ Als 18-jarige denk je: ik moet alles uit de kast halen, alleen maar mijn perfecte kant laten zien... Maar dat moet juist allemaal níét.

»Een ‘neen’ krijgen dwong me elke keer om me terug te plooien op mezelf, waardoor ik steeds meer ben gaan samenvallen met wie ik ben. Die afwijzingen hebben me geleerd dat het soms beter is dat je een rol niet krijgt, of dat een relatie op de klippen loopt, omdat er daarna iets komt dat beter is voor je ontwikkeling. Zo was het in ieder geval voor mij. En dat gaf me veel vertrouwen in het leven, mezelf en mijn carrière.»

HUMO Emilie, jij hebt toen de toneelschool niet doorging in de serie ‘16+’ gespeeld.

DE ROO «Ja. Na die weigering ben ik audities gaan doen, en ben ik overal gaan zoeken naar gelijkgestemde zielen met wie ik theater kon maken. Ik heb een cabaretgroep opgestart en heb poppentheater gespeeld. We hebben het er vaak over gehad hè, Greet, hoe die ‘neen’ van de toneelschool van ons nog grotere vechters heeft gemaakt dan we al waren.»

Lize Feryn: ‘Aan de unief had ik faalangst, dus koos ik voor de makkelijke weg: naar Milaan vertrekken voor een avontuur als model.’ Beeld VRT
Lize Feryn: ‘Aan de unief had ik faalangst, dus koos ik voor de makkelijke weg: naar Milaan vertrekken voor een avontuur als model.’Beeld VRT

HUMO Lize, jij hebt geen ingangsexamen gedaan, omdat je een eventuele ‘neen’ voor wilde zijn.

FERYN «Ik wilde het net zeggen! Hoe hard ik ook positief in het leven wil staan, ik ga er meestal toch van uit dat ik zal tekortschieten. Ik kon toen ook niet geloven ze me op Herman Teirlinck zouden toelaten, en ik wist dat ik een afwijzing niet zou aankunnen op dat moment. Ik ben toen even kunstgeschiedenis gaan studeren, maar na enkele weken voelde ik de faalangst weer groeien. Ik kreeg toen op het juiste moment de kans om aan de universiteit te ontsnappen: een aanbod om naar Milaan te vertrekken en me in een avontuur als model te storten. Ik heb toen voor de makkelijke weg gekozen.»

HUMO Terwijl je op je 14de vol overtuiging had besloten dat je maar één ding wilde: actrice worden. Dat was toen je bij het Harelbeekse amateurgezelschap Arte del Sueno in de musical ‘De zonnekoning’ speelde.

FERYN «Ja. In die musical had ik een aantal solonummers. We hadden anderhalf jaar gerepeteerd en zouden het stuk 23 keer spelen. Van het repeteren had ik genoten, maar toen de première eraan kwam, dacht ik: ik ga de stress niet aankunnen, ik ga flauwvallen. Ik wás al eens flauwgevallen, en dat was dan nog tijdens een klein optredentje van de dictieles. Eigenlijk best grappig als ik eraan terugdenk (lacht). Ik had vóór de première van ‘De zonnekoning’ al tegen mijn moeder gezegd dat ze niet mocht komen kijken en dat er niemand mocht zijn die ik kende.»

HUMO Maar toen het doek openging, viel je niet flauw.

FERYN «Neen. Ik heb toen al mijn zenuwen omgezet in ongelofelijk veel emotie bij het spelen. Dat gaf zo’n kick dat ik in de pauze naar mijn moeder heb gebeld om te zeggen: ‘Ik weet wat ik de rest van mijn leven wil doen. Dít!’ Het was echt een keerpunt. De laatste twee jaar van de humaniora heb ik dan aan het Lemmensinstituut gevolgd.»

HUMO Faalangst is de keerzijde van bewijsdrang. Waar kwam die drang vandaan? Had die te maken met je twee oudere zussen, naar wie je opkeek?

FERYN «Goh. Mijn zussen zijn een stuk ouder, dus als kind heb ik nooit samen met hen gespeeld. Ik bungelde er altijd een beetje achteraan. Pas toen ik van mama na de repetities met de toneelgroep mee op café mocht, had ik voor het eerst het gevoel dat ik meetelde en over serieuze dingen mocht meepraten. Mijn zussen zagen mij niet voor vol aan. Tót ze me zagen spelen. Toen waren ze zó trots. Vanaf dan zijn ze ook op een gelijkwaardige manier met me beginnen te praten.»

HUMO Het ging verder dan dat. Tijdens de volgende productie, ‘De leeuwenkoning’, heeft het hele huishouden anderhalf jaar lang gedraaid om de musical waarin jij speelde.

FERYN «Dat is waar! (lacht) Mijn zussen zongen in het koor en hebben samen met mijn moeder de kostuums gemaakt. Ons huis stond toen vol grote beesten: giraffen, gazelles en ook een grote olifant, die nu nog steeds in ons atelier staat (de zussen ontwerpen en verkopen handtassen met Atelier Feryn, red.).»

HUMO Het is dankzij ‘In Vlaamse velden’ dat je na je vlucht in het modellenbestaan weer bent gaan acteren.

FERYN «Voor ik ging studeren, had ik een mail gestuurd naar een castingbureau. Ik had daar nooit een reactie op gekregen, maar in Milaan kreeg ik ineens een oproep om mee te doen aan de casting voor de rol van Marie Boesman. Ik was ondertussen iets rustiger en heb mijn kans gewaagd. Ik heb zoveel geluk gehad dat regisseur Jan Matthys een totaal onervaren iemand een rol in zo’n grote reeks wilde geven. Dat gebeurt bijna nooit. Er hebben al veel mensen gevraagd: ‘Wat als je die kans niet had gekregen?’ Ik hoop natuurlijk dat ik er anders ook wel was gekomen.»

HUMO Emilie, jou hebben we na ‘16+’ niet meer op televisie gezien.

DE ROO «Nee. Ik was jong, gevoelig en voelde me nog te snel geïntimideerd.»

HUMO Jij? Die in lycra pakjes hele festivalweides gek maakt tijdens optredens van Kenji Minogue!

DE ROO «Ja, maar Kenji kwam toen ik al iets ouder was. Na ‘16+’ wilde ik alleen maar weg van die televisiewereld. Ik ben werk gaan zoeken in het theater. En als er geen werk was, deed ik wel iets achter de schermen. Zo ben ik ook bij ‘Gardenia’ beland, de voorstelling van Alain Platel over en met transseksuelen en travestieten op leeftijd die voor de laatste keer de glamour van het podium ervaren. Ze zochten een assistente voor die productie. Ik was 30, had geen werk en kon met hen de wereld afreizen. Ik heb niet getwijfeld. Het was niet simpel, hoor. De artiesten hadden allemaal stevige persoonlijkheden, maar waren tegelijk heel kwetsbaar. Zo stonden ze ook op het podium, in al hun breekbaarheid. Ze zijn anders, hebben zich ook altijd outcasts gevoeld, maar toch toonden ze zichzelf en wisten ze zalen over de hele wereld tot op het bot te raken. Omdat ik hen dát 200 keer had zien doen, wilde ik dat ook, op een podium gaan staan en zeggen: ‘Fuck it! Ze moeten me nemen zoals ik ben. En als ze dat niet doen, zijn ze mij niet waard.’ Het is geen toeval dat Kenji in die periode is ontstaan.»

VERSTRAETE «We hadden duidelijk alle drie onze rare omzwervingen nodig.»

DE ROO «Absoluut. Die tour heeft me ook uit mijn Vlaamse bubbel getrokken en in Het Leven gedropt. Ik moest met nieuwe mensen omgaan van over de hele wereld. Dan leer je jezelf kennen.»

FERYN «Ja! Dat vind ik ook zo boeiend aan werken in het buitenland. Je bent daar vrij. Je kunt je helemaal anders voordoen dan je bent en een nieuwe versie van jezelf uitproberen. Ik zei dan, bijvoorbeeld: ‘Nu ga ik eens proberen heel zelfzeker over te komen.’ En dan merk je: dat werkt! Mensen aanvaarden dat gewoon.»

DE ROO «Sterker nog, toen we met Kenji een dikke middelvinger naar iedereen opstaken, merkten we: iedereen vindt dit geweldig. Mensen naar wie we opkeken, kwamen naar onze optredens. Jan Eelen heeft zelfs auditie bij ons gedaan als gitarist. Dat was de wereld op zijn kop.»

FERYN «Heeft hij bij jullie gespeeld?»

DE ROO «Een paar keer, vermomd. Zoals alle muzikanten bij ons.»

Greet Verstraete (midden): ‘Tijdens het draaien van ‘Beau Séjour’ verbleven we in hetzelfde hotel. In Lizes kamer stond een fles champagne als welkomst­geschenk, bij mij een appel en een fles water.’ Beeld Johan Jacobs
Greet Verstraete (midden): ‘Tijdens het draaien van ‘Beau Séjour’ verbleven we in hetzelfde hotel. In Lizes kamer stond een fles champagne als welkomst­geschenk, bij mij een appel en een fles water.’Beeld Johan Jacobs

IN AMSTERDAM

HUMO Greet, jouw ouders waren boeren die een varkenskwekerij runden in Merkem. Jij en je zus kozen voor een andere weg.

VERSTRAETE «Ja. Ik denk dat ik me als puber wel heb geschaamd omdat ik weinig culturele bagage had. Toen ik werd toegelaten op de toneelschool van Amsterdam, had ik geen idee wie Tom Waits was, of Nina Simone. Er zaten geen platen of literaire werken in de kast bij ons. Ik heb alle basics zelf moeten ontdekken.

»Het is pas met ouder te worden dat ik mijn jeugd in het diepe West-Vlaanderen als een prachtige rugzak begon te zien, met waardevolle ervaringen waarmee ik personages kon vormgeven.»

HUMO Hoe bedoel je?

VERSTRAETE «Mijn zus – die therapeute is – en ik zijn er heel erg gefascineerd geraakt door hoe mensen in elkaar zitten, omdat we zijn opgegroeid in een omgeving waar men vaak sociaal en emotioneel op slot zit. Onder die zwijgzaamheid zit natuurlijk een gigantische gevoelswereld, en dat vóél je als kind, zeker als puber. Dat zorgde voor botsingen. Ik had nood aan meer openheid en creativiteit. Daarbij kwam dat ik het moeilijk had op school. In het lager haalde ik nog geen 50 procent. Ze legden er de dingen zogezegd logisch uit, maar ik zág die logica niet. Ik weet nu dat ik dyslectisch ben, mijn brein werkt gewoon anders. Maar toen werd ik bestempeld als ‘niet intelligent’, want ‘ze hadden alles geprobeerd, maar ik wilde het niet snappen.’ Ik voelde me ellendig op school en zat er alleen maar te wachten tot ik weer naar de toneelles kon. Gelukkig hebben mijn ouders me nooit met hoge verwachtingen opgezadeld of me in één of andere studiekeuze gedwongen. Toen ik toneel wilde volgen, zeiden ze: ‘Doe maar.’»

HUMO Je bent naar de kunsthumaniora in Brugge gegaan en woonde op je 16de al alleen. Dat is heel moedig.

VERSTRAETE «Mja, ik was best moedig. Als ik daarop terugkijk, moet ik altijd denken aan Pippi Langkous die zegt: ‘Ik heb dit nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het kan.’ Zo stond ik toen in het leven.»

DE ROO «Was er geen internaat aan die kunstschool?

VERSTRAETE «Toch wel, maar de eerste dag was ik na school een beetje door de stad gaan zwerven, en toen ik rond zeven uur op het internaat aankwam, wilden drie boze vrouwen met de handen in de zij weten waar ik had uitgehangen. Ik wist meteen: dit ga ik niet volhouden. Toen ik in de week erna bij een klein chocoladewinkeltje een briefje met ‘zolderkamer te huur’ zag hangen, heb ik meteen aangebeld. Ik heb mijn ouders ervan overtuigd dat alleen wonen voor mij echt beter was. Uiteindelijk is dat soms wel een overlevingsgevecht geworden. Ik was jong en had eigenlijk nog ouders nodig die als het nodig was tegen me zeiden: ‘Kom maar, ik los dit wel op.’

»Dat voelde ik vooral toen ik in Amsterdam naar de toneelschool ging en niet echt een sociaal vangnet had. Als je dan klappen krijgt en docenten tegenkomt die helemaal niet het licht in je zien… Dat ik in het tweede jaar klierkoorts kreeg, is volgens mij de tol geweest van dat volwassen leven waaraan ik te jong was begonnen. Ik was doodmoe, maar dacht steeds: ik moet dóórgaan. Ik moet bewijzen dat ik het kan. Toen had iemand moeten zeggen: ‘Je mag ook rusten als je moe bent.’ Iedereen zei: ‘Er is niemand die stopt en de opleiding later nog afmaakt.’ En toch – en dat vind ik moedig van mezelf – ben ik gestopt. Ik heb een jaar geslapen en heb de toneelopleiding daarna afgemaakt. Het was een harde les, maar ik heb mijn noden leren respecteren. En mezelf leren inprenten: ‘Vergelijk jezelf niet steeds met anderen. Wat voor jou juist voelt, ís juist. Vertrouw daarop.’ Het is een oefening die ik soms nog steeds moet maken.»

HUMO Jullie zijn alle drie vreselijk streng voor jezelf.

FERYN «Weet je, ik heb toen ik 12 was voor mezelf een humeurkalender gemaakt, omdat ik vond dat ik mijn gedrag moest veranderen. Ik ben heel explosief – wat ik voel, komt er meteen uit. Als puber kon dat weleens ontploffen, maar eigenlijk was ik best een braaf kind. Toen ik 7 was, zei mijn moeder eens: ‘Lizeke, dat was onbeleefd!’ Ik weet nog dat ik daarna ben gaan huilen op het toilet. Ik vond het verschrikkelijk dat ik iets onbeleefds had gedaan, terwijl ik dat helemaal niet zo had bedoeld. Op die humeurkalender gaf ik elke dag met kleuren aan of wat ik had gezegd wel overeenstemde met wat ik bedoelde. Als dat niet zo was, moest ik me gaan excuseren.»

DE ROO «Allee, joh!»

FERYN «Ja. Mijn mama zei altijd dat ik er eentje was met grote voelsprietjes. Als iemand me het gevoel geeft dat ik hem iets heb aangedaan, dan komt dat heel hard bij me binnen. Ik ben altijd bang om mensen te ontgoochelen. Mama wist hoe perfectionistisch en streng ik voor mezelf was. Op het moment dat ze wist dat ze uitzaaiingen had en zou sterven, ben ik ’s nachts bij haar in bed gekropen om te zeggen: ‘Mama, je moet met mij niet inzitten. Ik beloof je dat ik gelukkig zal worden.’ Waarop mijn mama zei: ‘Maar Lizeke toch, je moet er ook niet te veel je best voor doen.’»

DE ROO «Wow (slikt)

HUMO Het leven lacht je vaak toe, hè, Lize. Greet zei in een interview: ‘Het verschil tussen Lize en mij is dat zij champagne krijgt en ik een appel en een fles water.’

(Collectieve bulderlach)

HUMO Waar ging dat over?

VERSTRAETE «Tijdens het draaien van ‘Beau Séjour’ verbleven we in hetzelfde hotel. In Lizes kamer stond een fles champagne als welkomstgeschenk, bij mij een appel en een fles water. We hebben daar vaak om moeten lachen. Blijkbaar werkt het leven zo in tijden van Instagram (lacht)

Emilie De Roo: ‘Ik denk niet dat ‘Beau Séjour’ door ­mannen gemaakt had kunnen zijn. Esther, mijn personage, is allesbehalve een typisch vrouwtje.’ Beeld VRT
Emilie De Roo: ‘Ik denk niet dat ‘Beau Séjour’ door ­mannen gemaakt had kunnen zijn. Esther, mijn personage, is allesbehalve een typisch vrouwtje.’Beeld VRT

TYPISCH VROUWTJE

HUMO Lize, veel vrouwen zijn je er dankbaar voor dat je op Instagram verteld hebt over je kale plekken.

FERYN «Ik heb daar inderdaad ontzettend veel fijne reacties op gekregen. Ik ben blij dat ik mensen met hetzelfde probleem heb kunnen helpen, of op z’n minst een hart onder de riem heb kunnen steken. Mensen appreciëren het echt wel als je een kwetsbaar stukje van jezelf laat zien. Ik ben blij dat die tijden aan het veranderen zijn.»

HUMO Ik kan me voorstellen dat je na de misleidende ‘Telefacts NU’-uitzending, die ondertussen gelukkig offline is gehaald, minder fijne reacties krijgt.

FERYN «Je weet dat ik daar niet op zal antwoorden.»

HUMO Je hebt zelfs het bericht waarin je vriend Aster Nzeyimana het voor je opneemt, niet durven te liken, zag ik. Hij schreef heel terecht dat ze in de reportage ‘moedwillig bezwarende en intimiderende sms’en van De Pauw weglaten en het laten lijken alsof Lize gretig meedeed met de seksuele toon van BDP. Over de machtsverhouding die voor een ongelooflijk ongemakkelijke positie zorgt bij een piepjong meisje, wordt zelfs niet gesproken.’ Je bent erg voorzichtig.

FERYN (zwijgt)

HUMO We zijn er dus nog niet. Je zei onlangs: ‘Voor een jonge vrouw zijn er weinig rollen waarin je niet moet kussen, vrijen of naakt gaan. Mocht ik al die rollen weigeren, dan had ik geen werk.’

FERYN «Dat is gewoon de realiteit. Nog steeds.»

HUMO Ook in ‘Beau Séjour’.

FERYN «Daarin vind ik dat het echt past, en dat het juist in beeld is gebracht.»

DE ROO «Ik denk niet dat ‘Beau Séjour’ door mannen gemaakt had kunnen zijn. Esther, mijn personage, is allesbehalve een typisch vrouwtje.»

HUMO Maar als Esther in de mannenwereld haar eigen koers wil varen, gaat het goed mis. Het ergste is dat ze niet wordt erkend en de mannen de rangen sluiten.

DE ROO «Ja. Dat is de bron van haar permanente woede. Ze kan daar niet mee leven.»

HUMO Ik merk nog dagelijks hoe mannen elkaar de kaarten toeschuiven. Maar sinds #MeToo is het evenwicht wel echt aan het verschuiven.

VERSTRAETE «Het goeie is dat er nu tenminste gepraat wordt. Dat gesprek maakt veel los en roept ook tegenreacties op, maar die leiden op hun beurt weer tot meer beweging.»

HUMO Het enige wat mij stoort, is dat het lijkt alsof vrouwen toch weer wachten op een mannenstem die zegt: ‘Het is waar. De ongelijke verdeling van de macht klopt niet.’ Het is alsof we het pas geloven als een man zegt: ‘Vrouwen hebben gelijk.’

VERSTRAETE «Ik ben iemand die nooit mijn doen en laten zal laten afhangen van een mannenstem, maar het gegeven is mij niet onbekend. Een paar jaar geleden werd de top van de Amsterdamse Toneelschool ontslagen wegens onaanvaardbaar gedrag tegenover jonge vrouwen. Ik heb er ook nog te horen gekregen: ‘We zouden toch liever hebben dat je op hakken speelt, want dat doet iets bijzonders met je lichaam.’»

DE ROO «Iets héél bijzonders, ja: je krijgt er een hernia van.

»Kijk, de evolutie die vrouwen in gang hebben gezet, kan nooit meer worden teruggedraaid: we’re here to stay.»

HUMO Wat doen jullie als je in een stereotiepe hoek wordt gedreven?

DE ROO «Pfft. Met Kenji hebben we hard de spot gedreven met alle clichés. En wat gebeurde er? De mannen smeten zich naakt aan onze voeten en voelden zich helemaal bevrijd, blij dat ze zelf eindelijk eens de groupie mochten uithangen.»

HUMO Wat vond jouw man daar eigenlijk van?

DE ROO «Hij is de drummer van Kenji en heeft alle muziek gemaakt. Ik vond hem altijd al een groot talent, maar zijn muziek bleef maar op die computer staan. Ik vond dat hij er iets mee moest doen.»

HUMO Met wat voor vrouwbeeld zijn jullie opgegroeid?

DE ROO «Mijn moeder en tantes zijn allemaal felle vrouwen met een hoek af. Mij mama is misschien maar tot haar 14de naar school gegaan, maar ze is wél een geslaagde zelfstandige geworden. Mijn grootmoeder was een boerin met tien kinderen. Ze had geen tijd voor zever, was hard, maar had ook veel humor. Met kaarten speelde ze altijd vals, en als ze werd betrapt, zei ze: ‘Dan moet je maar beter opletten!’ (lacht). Ze liet zich door niemand doen. Net als de grootmoeder in ‘Beau Séjour’ had ze een tweeloop die ze, na de dood van haar man, had klaarstaan voor als ze de ganzen hoorde kwaken en zich onveilig voelde.»

VERSTRAETE «Als er bij ons op de boerderij een muur gemetst moest worden, was het altijd mijn moeder die dat deed. Ik heb ook al twee keer zelf een huis verbouwd.»

HUMO Je bent graag alleen, vertelde je al vaak. Zelfs je beste vrienden staan er niet van te kijken als je opeens opstapt en weggaat.

VERSTRAETE «Dat is waar (lacht). Vroeger kon ik ook mannen die lief voor me waren moeilijk toelaten. Ik werd er destructief van, maakte het uit en dan weer aan, allemaal met veel drama. Totdat ik tegen mezelf heb gezegd: ‘Ga jij nu echt van liefdesverdriet naar liefdesverdriet leven? Je doet dit jezelf aan. Stop er gewoon mee.’

»Er is wel een tijd geweest dat ik bang was van eenzaamheid, maar nu heb ik er juist mijn kracht in gevonden. Ik kan goed alleen zijn. Ga ook graag alleen op reis. Anton, de cameraman, is net zo (lacht). Hij werkt veel in het buitenland. We voelen ons allebei sterk, alleen. Ik denk dat we daarom zo goed samen kunnen zijn, omdat we niet zoveel van de ander verwachten. We moeten elkaar niet gelukkig maken. Dat zijn we al.»

FERYN «Mijn mama was bij ons ook degene die de verbouwingen deed! We hebben alle drie op kot gezeten in een huis dat zij eigenhandig heeft gebouwd. Ze was heel zorgzaam. Haar prioriteit was óns geluk, niet het hare. Ze was wel een gevoelsmens, maar ze verloor zich nooit in meligheid. Ze was vooral heel praktisch. Ze heeft haar eigen begrafenis geregeld: ‘Goh, pak gewoon broodjes.’ Wij vonden haar heel grappig, maar anderen werden er soms ongemakkelijk van. ‘Er is misschien nog hoop, Marianne,’ zeiden sommigen. Maar mijn mama hield het praktisch: ‘Kijk liever in mijn kleerkast wat je wilt hebben.’ (lacht) Ik vond dat realistische juist heel poëtisch. Ik zal nooit vergeten wat ze antwoordde toen ik zei dat ik zo bang was dat ik dingen van haar zou beginnen te vergeten. ‘Maar Lizeke! Het is juist goed nieuws als je iets vergeet! Dat is een teken dat je verder gaat!’»

DE ROO «Wow!»

FERYN «Ja, ze was een ongelooflijke vrouw (lacht). Weet je wat ik haar nu hoor zeggen? ‘Niet overdrijven, hè.’»

‘BEAU SÉJOUR’, Eén, zondag 21 februari, 20.55

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234