null Beeld AP
Beeld AP

FILM★★½☆☆

Wat in ‘The Good Nurse’ ontbreekt, is een hysterisch lachende Eddie Redmayne, zwaaiend met een insulinespuit

Een ziekenhuis in Pennsylvania. Terwijl de hartritmemonitor angstaanjagend luid begint te piepen, barst een patiënt uit in spasmen. Een verpleger stormt binnen: ‘Can I get some help here!’ Binnen de seconde wemelt het in de kamer van de dokters: ‘Beademing! Laad op tot 150 joule!’

Erik Stockman

Van Tobias Lindholm, met Jessica Chastain, Eddie Redmayne, Noah Emmerich en Kim Dickens.

Zoals duizenden andere ziekenhuisfilms en series gaat ‘The Good Nurse’ van start met een medische noodsituatie: ‘t alsof Dr. House ieder moment kan komen binnenmanken onder het roepen van ‘Stop de defibrillatie! Dit is geen hartstilstand! Het is een tekenbeet!’ Met één belangrijk verschil: de camera heeft geen belangstelling voor de handelingen van de dokters, maar zoomt onder omineuze muziek traagjes in op de verpleger (Eddie Redmayne) die zwijgend staat toe te kijken hoe het leven uit de patiënt wegglipt.

Het is wellicht geen spoiler wanneer we u vertellen dat Redmayne in de true crime-film ‘The Good Nurse’ gestalte geeft aan Charles Cullen, de Amerikaanse verpleger die tussen 1988 en 2003 vermoedelijk honderden patiënten om het hoekje hielp. Redmayne is erg creepy als de Engel des Doods: wanneer hij zich in een schitterend beeldkader over een lijk buigt en naar de dode oogleden blijft staren, is het alsof er ieder moment een boosaardig slijmwezen uit z’n neusgaten tevoorschijn kan komen. En Jessica Chastain munt uit als Amy Loughren, de verpleegster die begint te vermoeden dat haar behulpzame collega weleens een seriemoordenaar zou kunnen zijn. Maar er is iets aan ‘The Good Nurse’ dat ons dwarszit, iets dat ons pijnigt als een klein wondje. Iets dat te maken heeft met het splijtende dilemma waarmee vrijwel elke film uit het true crime-genre zich ziet geconfronteerd.

Indien de scenaristen de gruweldaden van Cullen zouden hebben gebruikt als basis voor een entertainende ziekenhuisthriller, dan zouden ze beslist het verwijt hebben gekregen dat ze té weinig respect hebben voor de smart van de nabestaanden. Zoals Chastain vorige week zélf al zei in Humo: ‘Ik vind het onsmakelijk om het verdriet van bestaande mensen om te vormen tot entertainment.’ Chastain heeft een punt, maar anderzijds: wanneer je de pure entertainmentfactor uit respect voor de nabestaanden bewust zo laag mogelijk houdt, dan riskeer je het om, zoals in het geval van ‘The Good Nurse’, te eindigen met een nogal tamme film waaruit alle drama en spanning compleet lijkt weggezogen.

Oké, het siert de makers dat ze meer aandacht hebben voor de besognes van Amy dan voor de motieven van de moordenaar, net zoals het hen tot eer strekt dat ze enige screentime schenken aan de rouwende echtgenoot die zich door de politie gedwongen ziet om het lichaam van zijn in verdachte omstandigheden gestorven vrouw opnieuw te laten opgraven. Maar als we eens iets stouts mogen zeggen: de belhamel in ons zou het een stuk opwindender hebben gevonden indien ze van ‘The Good Nurse’ een thriller in de stijl van ‘Coma’ (de moeder van alle ziekenhuisthrillers) hadden gemaakt, met Chastain die hijgend door de luchtschachten kruipt terwijl de hysterisch lachende Redmayne haar met een dodelijke insulinespuit in de hand op de hielen zit.

Nu op Netflix.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234