Bruce Willis in 'Cosmic Sin' Beeld Humo
Bruce Willis in 'Cosmic Sin'Beeld Humo

film★☆☆☆☆

We dachten dat Bruce Willis niet dieper kon vallen. Maar toen hadden we ‘Cosmic Sin’ nog niet gezien

Weet u het nog? Hoe Bruce Willis in de allereerste ‘Die Hard’ met een gigantische pluchen beer in zijn armen en een rokertje tussen de lippen (jaja, in 1988 mocht er in films nog worden gepaft!) de aankomsthal van de luchthaven van Los Angeles en tegelijk de harten van miljoenen filmliefhebbers binnenwandelde?

Hoe droef en hoe merkwaardig is het niet om te moeten vaststellen dat diezelfde Willis zich sinds enkele jaren ophoudt in de onderste krochten van de cinema, alwaar hij om redenen die we niet kunnen vatten de stinkers aan een spectaculair tempo aaneenrijgt: ‘Precious Cargo’, ‘Marauders’, ‘First Kill’, ‘Acts of Violence’, ‘Reprisal’, ‘Survive The Night’, ‘Hard Kill’, ‘Breach’. Waarom, Bruce, waarom? Nicolas Cage vertoeft eveneens in die krochten, maar van hém kunnen we tenminste nog zeggen dat hij altijd weer een poging waagt om van zijn vertolkingen een spektakel te maken: een speciaal haarstukje hier, een uitzinnig accent daar, een plots momentje van waanzin om in te lijsten. Willis daarentegen lijkt zich totaal niet meer in te spannen om er iets van te maken: zeggen dat Bruce in bovenvernoemde films voor de camera lijkt te slaapwandelen, is een belediging voor al die beklagenswaardige zielen die in hun slaap écht lijden aan somnambulisme.

Nu dachten wij dat Willis recentelijk met ‘Breach’ de bodem van de put had bereikt, maar neen: met de sciencefictionfilm ‘Cosmic Sin’, uitgekomen op iTunes, Apple TV, Google Play, Proximus Pickx en Telenet, zakt hij – we zouden het bijna een prestatie durven te noemen - nog wat dieper. De melding dat we ons in het jaar 2524 bevinden, schept de verwachting dat we in een adembenemende futuristische wereld zullen worden gedropt, vol visionaire outfits, gebouwen, cityscapes, gimmicks en snufjes. Valt dát even tegen. In het zwerk suist hier en daar weliswaar een vliegend voertuig rond, maar voor de rest zien de aardse infrastructuren er anno 2524 wreed vertrouwd uit: de auto’s rijden nog steeds toeterend over de autostrade, de mensen staan in het café aan de toog sigaretten te paffen terwijl de jukebox een rocksong uitspuwt, en ook de dresscode schijnt nog niet veranderd want de stamgasten dragen petjes, hemdjes en T-shirts uit de Inno.

En de soldaten van het jaar 2524? Die slapen in de bossen van andere planeten gewoon in katoenen tenten en schieten met hun oubollige machinepistolen geen knetterende laserbollen af maar ordinaire kogels. Blijkbaar is de ontwikkeling van de technologie sinds 2021 grotendeels blijven stilstaan, al zou het natuurlijk kunnen dat het budget volledig was opgesoupeerd nadat Willis zijn paycheck had ontvangen, waardoor er alleen nog maar wat kluiten overbleven voor de spotgoedkope digitale creatie van drie of vier wazige ruimteschepen.

Enfin: de zichtbaar verveelde Willis, die in vrijwel al zijn scènes de lippen geïrriteerd op elkaar perst, een beetje zoals Bart De Wever wanneer die in ‘De Afspraak’ een vervelende vraag krijgt voorgeschoteld, speelt een gepensioneerde generaal die weer aan de bak moet omdat de menselijke beschaving wordt bedreigd door aliens. Klinkt veelbelovend, ware het niet dat de scenaristen al van in het begin elke schijn van geloofwaardigheid overboord gooien. Neem nu die scène waarin de zopas uit de ruimte teruggekeerde soldaten op aarde een ontsmettingsprotocol dienen te doorlopen, wat er concreet op neerkomt dat ze in een rij moeten gaan staan en door een man met een drukspuit worden afgespoten.

Hola, wacht eens even. Vanwege het coronavirus dragen wij nu al anderhalf jaar lang mondkapjes, ontsmetten wij honderd keer per dag onze handen, lopen wij in een straal van anderhalve meter rond onze medemensen, en zuchten wij al maandenlang in allerlei strenge lockdowns. Die soldaten in ‘Cosmic Sin’ daarentegen zijn zonet op een vreemde planeet in aanraking gekomen met een boosaardige buitenaardse beschaving, waarbij hun grauw uitslaande huid, de zwarte pokken op hun gezichten, hun hersendode gedrag en de dreigende ratelslangachtige geluiden die ze uitstoten, er stellig op wijzen dat ze in moorddadige zombies zijn veranderd. En aan welke ontsmettingsmaatregelen onderwerpt men hen? Ze worden, nota bene nog met hun kleren aan, gedurende drie seconden áfgespoten, waarna ze zonder prik of sneltest de aarde mogen betreden! Erika Vlieghe rukt zich van pure verbijstering de haren uit het hoofd, Steven Van Gucht bijt tijdens de dagelijkse persconferentie uit ongeloof in zijn microfoon, Marc Van Ranst draait zich om in zijn safehouse.

Soit: Bruce wordt via een kwantumportaal naar het strijdtoneel geteleporteerd, wat overigens een hilarisch beeld oplevert van Willis en Frank Grillo die in lachwekkende lichtgevende pakken wijdbeens op een ijzeren teleportplatform uit de Aldi staan: het enige wat nog aan dit plaatje ontbreekt, is het zinnetje ‘Beam us up, Scotty!’ De interstellaire strijd die vervolgens in de bossen van de planeet Ellora losbarst, wordt niet alleen gekenmerkt door de luizigste CGI sinds ‘The Mummy Returns’, maar ook door een aaneenrijging van schaterlachverwekkende slechte dialogen. Zoals deze uitwisseling tussen een wetenschapster en een soldaat over de mogelijk nadelige gevolgen van het gebruik van een allesvernietigende Q-bom:

De wetenschapster: ‘Het zou kunnen dat we allemaal worden opgezogen door het zwarte gat dat door de ontploffing van de Q-bom ontstaat.’

De soldaat: ‘Afgezogen worden door het heelal lijkt me geen slechte dood.’

Benieuwd of Stephen Hawking er ook zo over denkt! Overigens blijken ook de Q-bommen van het jaar 2524 te beschikken over – alsof de tijd heeft stilgestaan - van die handige rode cijfertjes die ouderwets naar nul aftellen. Uiteindelijk wisten wij Bruce, die op Ellora onder meer mag vechten tegen een grommende zombiekrijger met een middeleeuws zwaard, zowaar op één aandoenlijke scène te betrappen, en dat is wanneer hij een wijze raad geeft aan een jonge vrouwelijke cadet: ‘Eindig niet als een oude soldaat met een leven vol spijt.’ En het zelfbewuste droeve glimlachje dat heel even door zijn verveelde gelaatstrekken breekt, laat natuurlijk vermoeden dat Bruce het hier over zichzelf heeft.

In navolging van Bruce hebben ook wij een gouden tip voor ú: u laat zich nog beter afzuigen door het heelal dan dat u naar ‘Cosmic Sin’ kijkt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234