The Falcon and the Winter Soldier Beeld Marvel
The Falcon and the Winter SoldierBeeld Marvel

Televisie★★½☆☆

We hadden gauw door dat ‘The Falcon and the Winter Soldier’ zou uitdraaien op een ontgoocheling

Hier het bondige relaas van een frusterende kijkervaring: na de als vulsel aanvoelende tweede aflevering vroegen we onszelf af wanneer de serie eindelijk onder stoom zou komen, na de entertainende derde aflevering flakkerde dankzij de geinige comeback van Zemo de hoop op dat het nog iets ging worden, en halverwege de vierde aflevering begon het ons finaal te dagen dat het niet meer zou gebeuren en dat ‘The Falcon and the Winter Soldier’ zou uitdraaien op een ontgoocheling.

De hoopgevende eerste episode had ons nochtans gepaaid met mooie beloften: de gevleugelde actie in het Tunesische luchtruim hoefde nauwelijks onder te doen voor het stuntwerk in de films, en omdat er eindelijk eens wat tijd werd uitgetrokken voor wat graafwerk in de karakters van de hoofdpersonages, kreeg je aanvankelijk ook echt het gevoel dat je naar een zich rustig ontplooiende serie en niet naar een haastige superheldenfilm zat te kijken. Hoe en waarom is ‘The Falcon and the Winter Soldier’ dan in de klei gereden? De gemakkelijkste maar niet helemaal incorrecte verklaring is dat Sam en Bucky, die ondanks hun significante rollen in het Marvel Cinematic Universe altijd al tot het B-team van de Avengers behoorden, in de televisieserie die nochtans hun naam draagt nooit echt wilden uitgroeien tot personages waarvoor een mens met kloppend hart zit te duimen. Neem nu de twijfels omtrent zijn lotsbestemming waarmee de scenaristen Sam opzadelden: is hij wel uit het juiste hout gesneden om de nieuwe Captain America te worden? ’t Is begrijpelijk dat de man zich even moet bezinnen, maar na de dertigste closeup van z’n gefronste wenkbrauwen hadden wij het wel gehad met Sams eeuwige soulsearching (‘Verdien ik dit schild? Verdien jij het? Jij, ik?’) en dachten we: ‘Oké, Sam, we weten allemaal dat je dat Schild in de laatste aflevering op je rug gaat hangen, dus hou op met dat geouwehoer en neem dat ding aan, of maak er anders een wok van!’

Een andere tegenslag was dat de chemistry tussen Sam en Bucky – wat het knetterende hart van de serie had moeten worden – op een bedroevend laag pitje brandde en pas écht begon op te laaien toen het duo in Madripoor het gezelschap kreeg van een geweldige sidekick: de verdacht goed op Jeroen Meus lijkende Zemo, in wiens korte dansje in de nachtclub méér fun lag besloten dan in alle afleveringen samen. Verder bevestigde ‘The Falcon and the Winter Soldier’ nog eens een ijzeren wet van de fictie, namelijk dat een film of een serie staat of valt met de kwaliteit van de booswicht. De tot Captain America gebombardeerde John Walker, wiens slechte karakter gelijktijdig verscheen met zijn stoppelbaard, zorgde af en toe nog voor een opstoot van fun, maar die fletse Flag-Smashers straalden maar weinig gevaar uit en van dat leuke sproetengezichtje van Karly, hun aanvoerster, ging ook niet al te veel apocalyptische dreiging uit. Wat wij eveneens behoorlijk funest voor de feestvreugde vonden, is de scenaristen het verhaal goeddeels laten draaien rond het totaal versleten concept van de supersoldaat (lulligste moment ooit: Walker die de laatste kostbare capsule met superserum ziet liggen op – duh - de vloer). Wél interessant én behoorlijk verrassend is de hoge mate waarin het thema van #BlackLivesMatter in de verhaallijn werd verwerkt, en dan denken we natuurlijk aan de rol van de zwarte supersoldaat Isaiah, aan Sam die wordt tegengehouden door een blanke flik, en natuurlijk aan de grote climax waarin Sam, die nu effectief het Schild draagt, voor het aanschijn van de hele wereld het woord neemt: ‘Hier ben ik. Geen superserum, geen blond haar of blauwe ogen. En zelfs nu voel ik nog de blikken, de veroordeling.’

Een onwaarschijnlijk sterk en relevant moment in een serie die achteraf verrassend genoeg niet zozeer draaide rond dat superserum, maar rond de vraag: zal het ooit worden toegestaan dat een zwarte man het Schild van Captain America draagt? Ergens snappen we wel dat sommige fans het maar niks vinden dat dit thema nu ook aan bod komt in een superheldenserie, maar vergeet niet dat de comicbooks van Marvel altijd al die maatschappelijke dimensie hebben gehad: denk maar aan de ‘X-Men’-franchise, die in wezen draait om racisme en discriminatie. Tenslotte dringt zich, samen met de algehele teleurstelling, een vergelijking op met ‘WandaVision’, die andere Marvelserie op Disney +. Hoewel ‘WandaVision’ na ongeveer zes afleveringen een teleurstellende U-bocht maakte van intrigerend naar routineus, stoelde díe reeks tenminste wél op een behoorlijk uniek, briljant en fascinerend concept: je vroeg je opgewonden af wat er gaande was, waar het naartoe ging, en op een bepaald moment bevond je je zelfs op het bevreemdende punt dat de lachband onder de dialogen tussen Wanda en Vision begon te klinken als de ontroerende soundtrack bij een bitter rouwproces. Zal ‘WandaVision’, ondanks de teleurstellende laatste afleveringen, hoe dan ook de geschiedenis ingaan als een rariteit binnen het MCU, dan voelt ‘The Falcon and the Winter Soldier’ bijna volledig aan als doordeweeks superheldenspul. Nu is het aan jou, Loki.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234