Marie VerhulstBeeld VTM

TELEVISIE★★½☆☆

We moeten erg ons best doen om al niet vroegtijdig genoeg gezien te hebben van ‘De zomer van’

‘Een beetje pipi in de broek’, maar ook: ‘keigraaf’. Nog actueler had ik het in de plaats van Marie Verhulst niet kunnen samenvatten tegen Eric Goens, wat er zoals bekend toe geleid heeft dat zij en niet ondergetekende verzocht werd om te moederen over de genaamde Samson, dat als specimen van het geslacht canis de bijbehorende levensverwachtingen zodanig tart dat het hoederecht erover verworden is tot een erfkwestie.

In die hoedanigheid van nieuwbakken hondeneigenaar liep Verhulst nu in de kijker in ‘De zomer van’, Goens’ nieuwste portrettenreeks waarvan de titel zich naar goeddunken laat aanvullen - zolang je het maar met namen doet als ‘Conner Rousseau’ ‘Niels Destadsbader’ en ‘Dirk van Tichelt’, die in de eerste aflevering ook allemaal te bezichtigen waren. Behoudens Van Tichelt leek dat rijtje prominenten er vooral één dat je lang voor de zomer ook al herhaaldelijk voor de kiezen had gekregen elders, maar er zal altijd nog wel een kijkerschare zijn die beelden van Marie Verhulst die onder pianobegeleiding Samson-evergreens staat in te studeren onthullend vindt. Het tafereel deed enigszins terugdenken aan gelijkaardige beelden van toen K3, dat andere Studio 100-huismerk, ook aan een personeelswissel toe was: hoewel ik almaar minder in aanmerking kom voor kinderlijke verwondering, kon ik me ook nu moeilijk van de indruk ontdoen dat er een zekere onttovering plaatsvond.

Conner Rousseau, die op zijn manier ook een aftands mormel weer aantrekkelijk moet zien te maken voor het brede publiek, meldde ondertussen vanuit zijn verblijf in Nieuwpoort dat hij elke dag, zon of regen, kip at. Desnoods bij de boterham, in de ietwat onbestemde vorm van kippenwit. De keuze om ‘De zomer van’ niet per aflevering op te hangen aan een andere interviewee was opvallend, maar de resulterende afwisseling was alvast bruikbaar om te verhullen dat er tussendoor niet bijster veel gebeurde. Erg zomers, dat wel.

Wat had ik daarnaast nog willen weten over Niels Destadsbader? Ik kon niet zo één twee drie iets bedenken, daar de bard in kwestie eerder al Luk Alloo langdurig in zijn kielzog had geduld, en tevens ook een etmaal had gebivakkeerd in Goens eigen woonst als onderwerp van ‘Het huis’. Niettemin trof Goens hem opnieuw, deze keer op een Vlaams strand dat blijkbaar wel erg aan verstrooiing toe was, en daarom ground zero zou worden van een optreden van Destadsbader zelf. Misschien mede ingegeven door de West-Vlaamse setting bediende Destadsbader zich aldoor van een erg plaatselijk patois waarmee het ongetwijfeld vrolijk proviand inslaan is bij lokale vishandels op deze of gene zeedijk. Dat feitje maakte het alleen maar bevreemdender toen Destadsbader vervolgens, vanop een amfibieboot die voor de gelegenheid tot podium was omgebouwd, greep naar de kunststoffen, doorgaans sterk aangeblazen variant op het Algemeen Nederlands die zijn repertoire kenmerkt. ‘Nooit alleen’, het gebrachte nummer, werd gecomponeerd ter gelegenheid van de lockdown - op vlak van songschrijven laten vooral zieke paarden zich namelijk niet in de bek kijken. Het nummer in kwestie kreeg je bovendien in alle volledigheid mee: tijd was er immers genoeg. Later zal Goens ook nog Natalia, Regi, en Laura Tesoro treffen op soortgelijke manier, bedacht ik, waarop ik plots heel erg mijn best moest doen om al niet vroegtijdig genoeg gezien te hebben van ‘De zomer van’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234