'Dankzij Mia Farrow wist ik wat voor moeder ik níét wilde zijn’

cherchez la femmeSoon-Yi Previn, echtgenote van Woody Allen

'We zagen Woody niet als een vader. Hij had niet eens kleren bij ons thuis, zelfs geen tandenborstel’

Het was de affaire ‘die elk taboe doorbrak’: in januari 1992 raakte bekend dat Woody Allen een verhouding had met Soon-Yi Previn, de adoptiedochter van zijn vriendin Mia Farrow.

Soon-Yi Previn (48) en Woody Allen (82) wonen in een herenhuis met zes verdiepingen in de Upper East Side in New York, in de buurt waar Woody Allen 42 jaar geleden opnames voor ‘Annie Hall’ heeft gemaakt. De interieurs zijn smaakvol ingericht – de hand van Soon-Yi, blijkt later. Er hangt werk van Oskar Kokoschka en John Sloan aan de muren, en her en der is Amerikaanse brocante uitgestald: kruiken, een wieg met een lappendeken, een groene lederen sofa uit een sanatorium, een blaasbalg. Ze wonen er sinds ze op 23 december 1997 in het huwelijk zijn getreden in Venetië. Op dat moment waren ze al meer dan zes jaar een stel.

– Hoe en wanneer is de vonk eigenlijk overgeslagen?

Soon-Yi Previn «Woody kwam in mijn leven toen ik 10 jaar was en hij de nieuwe vriend van Mia werd. Ik haatte hem vanaf de eerste blik. Hij was helemaal niet in de kinderen geïnteresseerd, en dat gevoel was wederzijds. Ik haatte hem omdat hij samen met mijn moeder was, en ik kon ook niet begrijpen hoe iemand bij zo’n gemene vrouw wilde zijn. Dat kon alleen maar als hij zelf óók zo was.

»Op een dag hoorde ik hoe hij tegen Mia zei dat ik wel erg verlegen was, en dat ik misschien een psychiater moest zien.»

– Dat maakte het er niet beter op?

Previn «Dat uitgerekend híj zoiets moest zeggen, de grootste neuroticus op aarde, die zijn brood verdient door verlegen te zijn! Ik haatte hem nog méér toen ik hem bezig hoorde. Dat had hij trouwens snel door. ‘Je kijkt altijd naar me alsof je een mes in mijn rug wilt ploffen,’ zei hij eens (lacht).

»De situatie veranderde ingrijpend toen ik mijn enkel brak bij het sporten in het voorlaatste jaar aan de high school. Ik wilde Mia niet bellen, zoiets kwam nooit in mij op. Toen ik hinkend thuiskwam, keek Woody naar mijn enkel en hij vond dat ik toch naar de dokter moest.»

Ze kreeg een gipsverband en krukken, en Woody bood aan om haar elke dag naar school te brengen. In die periode kwam hij dagelijks naar Mia’s appartement om Dylan te zien, het meisje dat ze in 1985 had geadopteerd, en hun zoon Satchel, die in 1987 was geboren – na de scheiding van zijn ouders zou hij later zijn tweede naam Ronan gebruiken.

Na het ongeval begonnen Woody en Soon-Yi samen naar basketbalwedstrijden van de New York Knicks te gaan. Dat was ironisch genoeg Mia’s idee, omdat Woody zich zorgen maakte over Soon-Yi’s schuchterheid. Mia wist dat hij altijd iemand zocht om mee naar het basketbal te gaan. Stilaan begon Soon-Yi zich open te stellen voor Woody, vooral omdat ze voelde dat zijn relatie met Mia in het slop was geraakt.

Previn «Ze gingen niet meer samen uit eten en deden voor de rest niets meer samen. Het was duidelijk dat ze alleen voor de kinderen bij elkaar bleven.»

In 1991 studeerde Soon-Yi af aan de Marymount School, en na een vakantiejob schreef ze zich in september 1991 in aan Drew University in Madison, New Jersey. Tijdens die herfst begon haar relatie met Woody.

Previn «Ik denk dat hij achter me aan begon te zitten toen ik toch interessanter en grappiger bleek te zijn dan hij had gedacht. Mia had hem altijd voorgehouden wat voor een loser ik was.

»Ik weet nog dat ik eens thuiskwam van school en hij me een film van Ingmar Bergman toonde – ik denk dat het ‘Het zevende zegel’ was. Daarna hebben we erover gepraat, en ik moet indruk gemaakt hebben, want plots kuste hij me. We waren net twee magneten, zo sterk voelden we ons aangetrokken tot elkaar.»

Al vrij vroeg hadden Soon-Yi en Woody het over wat Mia en de andere gezinsleden over de relatie zouden denken als die uitlekte, maar ze waren vastbesloten om ze geheim te houden. Geen van beiden kon zich inbeelden dat hun bevlieging, zoals Woody hun affaire noemde, zou blijven duren. Door een onbegrijpelijke slordigheid draaide het anders uit: Woody liet enkele naaktfoto’s van Soon-Yi rondslingeren op de schoorsteenmantel in zijn appartement, en Mia ontdekte ze daar in januari 1992 terwijl ze wachtte tot de sessie van hun zoontje Satchel bij de psychotherapeut was afgerond.

Previn «Ik herinner me nog het telefoontje toen ze die foto’s had gevonden. Ik nam op en ze zei: ‘Soon-Yi.’ Meer hoefde ze niet te zeggen, op die kille toon van haar. Ik wist dat zij het had ontdekt, door de manier waarop ze mijn naam uitsprak. Toen ze thuiskwam, vroeg ze me uit over mijn relatie met Woody, en ik ontkende uiteraard alles. Toen zei ze: ‘Ik heb foto’s.’ Ze had me in de val gelokt. Daarna is ze als een gek beginnen rond te bellen, en toen Woody aankwam, begon ze te schreeuwen en te gillen. Dylan en Satchel waren toen 6 en 4 jaar oud en hoorden hoe hun moeder doorsloeg, en midden in de nacht urenlang stond te tieren.»

Op 18 januari schreef Mia een brief naar al haar kinderen, zoals ze in haar autobiografie ‘What Falls Away’ vertelt: ‘Er is een wreedheid begaan tegen onze familie en het is onmogelijk om het te bevatten. Jullie weten dat ik jullie pijn en verbijstering en woede deel.’ Kort daarna zette ze Soon-Yi aan de deur. Die trok in bij een vriendin, maar bleef contact houden met Mia.

Previn «Ik wilde terug naar huis, want ik had geen idee wat ze aan het bekokstoven was. Ze liet me terugkomen, en ik kon haar tegen Woody bezig horen aan de telefoon: ‘Ze heeft er veel spijt van, ze dreigt ermee zelfmoord te plegen.’ Wat natuurlijk een leugen was.»

Woody Allen «Ik kreeg die telefoontjes in het holst van de nacht: ‘Soon-Yi dreigt ermee uit het venster te springen!’ En ik dacht: mijn God! Mia is een ongelofelijk knappe actrice, weet je.»

Previn «Woody had me altijd gezegd dat ik wel iemand anders zou ontmoeten aan de universiteit, en dat zou dan het einde van onze relatie betekend hebben.

»Ik weet dat het geen excuus mag zijn, maar Mia is nooit aardig tegen me geweest. En plots toonde iemand affectie voor me en was die lief tegen mij. Natúúrlijk was ik opgewonden en ging ik ervoor. Ik zou pas een idioot geweest zijn als ik bij Mia was gebleven. Ik was niet diegene die achter Woody aan was gegaan. Waar zou ik ook de moed vandaan gehaald hebben? Hij heeft mij het hof gemaakt. Daarom werkt onze relatie ook: ik voelde me gewaardeerd en was erg gevleid.»

'We zagen Woody niet als een vader. Hij had niet eens kleren bij ons thuis, zelfs geen tandenborstel.' (V.l.n.r.: Woody Allen, Fletcher, Mia Farrow met Dylan, Moses en Soon-Yi.)’

De smaak van Zeep

De verhouding tussen Soon-Yi Previn en Mia Farrow, nu 73, was al problematisch sinds ze in 1977 werd geadopteerd. Op dat moment verbleef het Zuid-Koreaanse meisje al twee jaar in een weeshuis in Seoel.

Previn «Van mijn jeugdjaren herinner ik me vooral dat ik erg arm was. Thuis hadden we geen meubels, niets. Onze kamer was leeg, en buiten was er een binnenplaats met een betonnen vloer. Geen bomen, geen struiken, geen gras. Ik zat vooral op de binnenplaats, ik weet ook niet waarom. Op een dag besloot ik weg te lopen. Ik wist dat er buiten een beter leven te vinden moest zijn, ook al was ik amper 5 jaar.»

– Dacht je dat toen echt, of is het een reconstructie achteraf?

Previn «Ik voelde het echt zo aan. Ik was altijd al rijp voor mijn leeftijd, vast door het leven op straat en zo. Later heeft Mia me gevraagd om mijn vroegste herinneringen op een bandje in te spreken. Ik moest vertellen dat ik de dochter van een prostituee was, en dat ze me sloeg. Ik was daar compleet van in de war, want daar weet ik niets van. Dus heb ik geweigerd dat te doen.

»Nu, toen ik was weggelopen, kon ik nergens heen. Ik zwierf rond op straat en snuffelde in de vuilnisbakken op zoek naar iets eetbaars. Ik heb zelfs eens een stuk zeep gegeten omdat ik niets anders vond. Dat smaakte afschuwelijk, ik proef het nog altijd als ik eraan denk. Toen ik voor het uitstalraam van een bakkerij naar de lekkernijen stond te staren, vroeg een vrouw me of ik iets wilde eten. Ze kocht me een broodje en wilde weten waar ik woonde. Omdat ik weigerde te antwoorden, bracht ze me naar het politiebureau, en daar stuurden ze me door naar een weeshuis.»

Dat werd gerund door nonnen die volgens Soon-Yi erg aardig waren, ook als ze kattenkwaad uithaalde – zoals die keer toen ze bij een non de kap van het hoofd trok, nieuwsgierig als ze was of de geestelijke wel haar had. Toen Soon-Yi samen met andere kinderen op een podium werd voorgesteld aan kandidaat-adoptieouders, werd ze uitgekozen door Connie Boll, een medewerkster van de organisatie Friends of the Children uit Connecticut, die in opdracht van Mia Farrow een kindje kwam selecteren.

Farrow was op dat ogenblik getrouwd met André Previn, de Amerikaanse pianist, componist en dirigent met wie ze drie kinderen had. Samen hadden ze in 1973 en 1974 ook twee Vietnamese meisjes geadopteerd, Lark en Daisy. Ze stuurde poppen en andere cadeautjes naar het weeshuis en op een meidag in 1977 kwam ze er zelf aan, met een camera in de hand, om het 6-jarige meisje op te halen.

Previn «Ze was erg opgewonden, ze kwam op me af en sloeg haar armen om me heen, en ze gaf me een dikke knuffel. Ik stond daar als versteend en kon alleen maar denken: wie is die vrouw? Wil ze weleens met haar handen van mij afblijven? Ze klonk op geen enkel moment eerlijk of oprecht.

»Van het begin af waren Mia en ik als water en vuur. Misschien was ik al te oud om gekneed te worden zoals zij het wilde. Ze koesterde helemaal geen moederlijke gevoelens voor me. Toen we in een hotelkamer in Seoel aankwamen, stopte ze me meteen in bad. In het weeshuis was er één grote tobbe waar we allemaal even in moesten, nu was er één badkuip voor mij alleen, en ik was er bang van. Een andere mama zou er een paar stukjes speelgoed bij halen, je handje in het water stoppen en tonen dat het zo erg niet is. Maar Mia pakte me gewoon op en gooide me in het bad.»

Haar eerste thuis was het schilderachtige landhuis met een strooien dak van André en Mia in het Engelse graafschap Surrey, in de tuinen bloeiden narcissen zover het oog reikte. Daar leefden de componist en de actrice met hun biologische kinderen, de tweeling Matthew en Sascha, en de jongere Fletcher, en de adoptiezusjes Daisy, Lark en Soon-Yi. Tot het huishouden behoorden ook een sprekende papegaai, honden en katten, watersalamanders en een fret. Ondanks de idyllische omgeving voelde Soon-Yi zich er diep ongelukkig, en de angstaanjagende driftbuien van de ouders en Mia’s voortrekkerij brachten daar weinig verandering in.

Previn «Er was een duidelijke hiërarchie in het gezin. Fletcher was de ster, het godenkind. Mia heeft altijd veel waarde gehecht aan intelligentie, blond haar en blauwe ogen.

»Ik kwam daar ook aan zonder dat ik een woord Engels kende, en Mia had weinig geduld met me. Ze probeerde me het alfabet te leren met houten blokjes, en als ik een fout maakte, gooide ze ermee naar mij. Hoe kun je zo iets leren? Op den duur begon ik me af te vragen of ik elders niet beter zou passen. Ik zat naar andere huizen in de verte te staren en dacht bij mezelf: misschien zouden ze daar wel graag een lief Koreaans meisje hebben.»

'Mia is nooit aardig tegen me geweest, en plots toonde iemand affectie voor me. Natúúrlijk was ik opgewonden'

Hopeloos achterlijk

In 1979 gingen Mia Farrow en André Previn uit elkaar, en Mia keerde terug naar de Verenigde Staten met de kinderen – op de 9 jaar oude tweeling na, die bij de vader achterbleef. Het gezin ging eerst in Martha’s Vineyard wonen. Uit die tijd herinnert Soon-Yi zich vooral een dramatisch incident.

Previn «Ik mocht niet met de jongere kinderen in een opblaasbaar badje spelen, maar ik wurmde me er toch tussen. Lark gleed uit en deed zich pijn, waarop Mia riep: ‘Kijk nu wat je hebt gedaan! Jij luistert ook nooit! Ik zou je naar een krankzinnigengesticht moeten sturen!’ Ik stond te trillen op mijn benen, ik dacht echt dat ze me in een gekkenhuis zou wegstoppen.»

Toen Mia in New York de hoofdrol in een toneelstuk kreeg, verhuisde het hele gezin naar het ruime appartement van haar moeder, de actrice Maureen O’Sullivan, waar Woody Allen later ‘Hannah and Her Sisters’ zou opnemen, en waar Soon-Yi nu een kamer moest delen met Lark en Daisy.

Previn «Ik moest naar de Ethical Culture Fieldston School, waar ik twee jaar ouder was dan mijn klasgenootjes. Mia vond me ‘hopeloos achterlijk’, en ze maakte me voortdurend duidelijk dat ik me daarvoor moest schamen. Oké, ik had het moeilijk om dingen te leren, en ik moest veel harder werken dan de anderen, maar ik was wel gemotiveerd en geïnteresseerd. Maar Mia schreef woorden op mijn armen zodat ik wist hoe ik ze moest spellen, of ze hield me ondersteboven, zodat er meer bloed naar mijn hersenen zou stromen. Ze dacht dat ik dan vanzelf slimmer zou worden, of misschien had ze dat ergens gelezen. Of ze sloeg me met een haarborstel en noemde me een imbeciel. Soms raakte ze buiten zinnen en gooide ze voorwerpen naar mij, zoals een porseleinen konijntje dat ze van haar moeder had gekregen – ze vond het vast zelf niet mooi, maar het spatte uit elkaar in wel duizend stukken. Ik kon aan haar gezicht zien dat ze voelde dat ze te ver was gegaan: ze had me echt kunnen verwonden.»

In 1980 begon Mia een relatie met Woody Allen.

– Woody, wat trok jou eigenlijk aan in Mia Farrow?

Allen «Ze was heel mooi en erg intelligent. Ze gaf altijd het beste van zichzelf. Ze werkte in dezelfde branche als ik. Hoe kon ik haar niet aantrekkelijk vinden?»

Previn «In alles waar ze zich op concentreert, blinkt ze uit. Ze is een fantastische fotografe en ze kan erg goed tekenen en breien. Ze is enorm creatief. Het klinkt gek, maar je moet haar ook bewonderen om sommige talenten.»

Allen «Ze had me jaren eerder al haar liefde verklaard in een brief, en toen we een paar weken een stel waren, vroeg ze me ten huwelijk. En nog twee weken later wilde ze een kind van me.»

Previn «En dat was geen afknapper voor jou? Je liep niet gillend weg van haar? (lacht) Woody is zo naïef, hij was vast klei in haar handen. Mensen denken dat hij zo briljant is, en tegelijk kan hij zo naïef zijn dat je hoofd ervan gaat tollen en dat je denkt dat hij het met opzet doet. Mia ging los over hem heen (lacht).»

Tijdens hun relatie bleef Woody Allen in zijn appartement aan Fifth Avenue wonen. Hij bleef nooit slapen in Farrows flat aan Central Park West, aan de overkant van het park.

Previn «We zagen hem niet als een vader. Hij had niet eens kleren bij ons thuis, zelfs geen tandenborstel.

»Van een normaal gezinsleven was sowieso al geen sprake. Geld was altijd een probleem. We hadden een oude tv, en als André belde, was het mijn taak om hem een nieuwe tv te vragen.»

Wanneer Mia bij Woody bleef slapen, liet ze een babysitter komen, maar zodra Soon-Yi 12 jaar was, moest zij op de andere kinderen letten.

Previn «Dat mocht André absoluut niet te weten komen. Al snel moesten mijn zusjes en ik ook het huishouden bestieren, terwijl Mia zich bezighield met het herschikken van het meubilair, bestellingen plaatsen bij postorderbedrijven, het bijhouden van haar plakboeken en bijkletsen met vrienden aan de telefoon. Lark en ik moesten boodschappen doen voor het hele gezin. Ik moest de anderen van school afhalen, en toen we in Connecticut woonden, moest Lark koken en de anderen deden de vaat, we poetsten de badkamer en veegden het huis schoon. Als Woody bij ons in Connecticut op bezoek kwam, moest ik Mia’s lakens strijken.»

Toen Soon-Yi in de puberteit kwam, werd ze aan haar lot overgelaten.

Previn «Mia heeft me nooit geleerd hoe ik make-up moest gebruiken, bijvoorbeeld, of tampons. Een kindermeid heeft me mijn eerste beha gekocht.»

Allen «Toen onze zoon Satchel geboren was, sloot Mia zich met een borstpomp op in de slaapkamer. Ze vertelde me dat er Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse stammen bestaan waar kinderen tot hun 7 of 8 jaar borstvoeding krijgen en dat Satchel daar recht op had. Wanneer ik aankwam voor het avondeten, nam ze Satchel mee naar haar slaapkamer en liet ze ons zitten. Ze was compleet geobsedeerd door hem.»

Previn «Ze is nooit in staat geweest om meer dan één mens tegelijk lief te hebben, en toen ging al haar aandacht naar Satchel. Ik herinner me nog dat zij in de slaapkamer was met de baby, en dat Dylan aan de andere kant van de deur zat te huilen.»

– Het gerucht gaat dat Satchel, die zich nu Ronan noemt, het kind van Frank Sinatra zou zijn, met wie Mia Farrow eind jaren 60 twee jaar getrouwd was.

Allen «Voor zover ik weet, is hij mijn zoon. Maar ik zou er mijn hoofd niet op durven te verwedden. Ik heb al die jaren alimentatie voor hem betaald, en als hij niet van mij zou zijn, zou dat niet echt fair zijn geweest. Ze heeft zichzelf ook altijd voorgedaan als een trouwe echtgenote, maar dat was ze zeker niet.»

'Ik denk dat Woody achter me aan begon te zitten toen ik toch interessanter en grappiger bleek te zijn dan hij had ­gedacht’

Mes in het hart

Soon-Yi heeft nog haar exemplaar van het high school-jaarboek, waar Mia een boodschap in heeft geschreven: ‘Een moeder kan zich geen betere dochter wensen. Jij bent een wonder, mijn vreugde en trots. Ik ben diep dankbaar voor elke minuut die ik met jou mocht doorbrengen. Gefeliciteerd, bravo en drie hoeraatjes voor onze Soon-Yi!’ Ze kijkt er onbewogen naar.

Previn «Ik moet haar ook dankbaar zijn, zeker? Ik bedoel, ik zou wel een vreselijk mens zijn als ik het niet zou zijn.»

Ze toont twee fotoalbums die Mia haar heeft gegeven toen de relatie met Woody aan het licht was gekomen en zij niet meer thuis woonde. Op de foto’s is een vertederend meisje in vrolijke jurkjes en kleertjes te zien. ‘Jij hebt een beter mens van mij gemaakt, Soon-Yi, en het is heerlijk,’ heeft Mia erbij geschreven. Het valt amper te rijmen met Soon-Yi’s beschrijving van haar jeugdjaren.

– Het was toch mooi van Mia om die albums te maken, en om ze jou te bezorgen?

Previn «Ze dacht vast dat ze mij voor haar kon winnen. Ze wilde me schuldig doen voelen en hoopte dat ik zou terugkeren. Ik ben ervan overtuigd dat het een berekende zet was. Die fotoalbums heeft ze vooral voor haar eigen plezier gemaakt. Voor elk van haar kinderen heeft ze zulke boeken samengesteld. Ze probeerde de hele tijd een sprookjesversie van de werkelijkheid te creëren, maar ik had veel liever gehad dat ze qualitytime met mij spendeerde in plaats van albums te maken.»

Op Valentijnsdag 1992 stuurde Mia Farrow het stel een uitgewerkte collage waarin ze een familiefoto op een groot, met bloemen versierd hart had gekleefd. Door de harten van de kinderen had ze spiesen gestoken, en door haar eigen hart een groot mes. In diezelfde periode zei ze tegen haar schoonzus Letty Aronson: ‘Hij heeft mijn dochter afgepakt, nu neem ik zijn dochter.’ ‘Doe niet onnozel,’ zei Letty haar, ‘Dylan houdt van Woody. Een kind heeft een vader nodig.’ Waarop Mia: ‘Dat kan me niet schelen.’

Tegelijkertijd bleven Mia en Woody elkaar zien en speelde ze zelfs mee in zijn nieuwste film ‘Husbands and Wives’.

Previn «Mia was zo volatiel. Ik kon begrijpen dat ze woedend was, maar ze was als een zinkgat dat alles mee de diepte inzoog.»

Toen voor Mia in de zomer van 1992 duidelijk werd dat Woody niet van plan was een punt te zetten achter zijn verhouding met Soon-Yi, zette ze een nieuw offensief in, met als belangrijkste pion haar dochter Dylan. Volgens haar zou Woody op 4 augustus Dylan hebben aangerand in een rommelhok in Mia’s woning. Mia maakte een video waarin ze Dylan vroeg wat er was gebeurd, en die video zou de volgende jaren centraal staan in het dispuut.

Een week na het vermeende misbruik benaderden twee advocaten Woody Allen en ze stelden hem een schikking voor, waarmee een bedrag tussen 5 en 7 miljoen dollar gemoeid was. Dezelfde dag spande Allen een proces in bij het hooggerechtshof van de staat New York voor het hoederecht over Satchel, Dylan en Moses, hun adoptiezoon, omdat ze bij Mia niet in veilige handen zouden zijn. Vier dagen later verspreidde hij een verklaring waarin hij zijn relatie met Soon-Yi bevestigde. Op een persconferentie zei hij dat hij van haar hield.

Previn «Ik wist pas zeker dat hij van me hield toen hij dat in het openbaar zei. Zelfs toen was ik er niet van overtuigd dat hij het meende. We hadden het nooit zo uitgesproken tegen elkaar.»

Na een zeven maanden durend onderzoek door drie specialisten van het Yale-New Haven Hospital verklaarden de advocaten van Woody Allen in maart 1993 dat hij Dylan Farrow niet had aangerand. Een maand later achtte de rechter het onwaarschijnlijk dat de regisseur vervolgd kon worden voor seksueel misbruik. Hij weigerde hem wel het hoederecht, evenals het bezoekrecht. Een jaar later verloor Allen ook de beroepsprocedure.

'Mia vond me hopeloos achterlijk. Ze hield me soms ondersteboven, ­zodat er meer bloed naar mijn hersenen zou stromen.' (Foto: Mia Farrow met Moses (2) en Soon-Yi (9) in Central Park.)’

Fout voorbeeld

De jarenlange heisa heeft zijn sporen nagelaten: Woody en Soon-Yi verschijnen zo weinig mogelijk in het openbaar, en nog minder in de media. Dat ze nu al meer dan twintig jaar getrouwd zijn, heeft hen zelf verrast.

Previn «Dat moet Mia nog het meest dwarszitten. Ze kan er gewoon niet bij. Ze blijft ook maar terugkomen op dat zogezegde misbruik van Dylan in 1992, ook het voorbije jaar: ze gebruikt #MeToo om met Dylan als slachtoffer te paraderen.»

Soon-Yi en Woody hebben twee dochters, Bechet (19) en Manzie (18), die allebei naar jazzlegendes zijn vernoemd, Sidney Bechet en Manzie Johnson. Ze hebben hen geadopteerd toen ze nog baby’s waren.

Previn «Ik kon wel kinderen krijgen, maar ik was er gewoon niet in geïnteresseerd. Ik vind het erg egocentrisch, en het toppunt van ijdelheid. Ik hoef niet per se kinderen die op mij en Woody lijken. Waarom zou je DNA zo speciaal zijn? Waarom zou je je willen voortplanten als er zoveel kinderen zijn die een liefhebbende thuis moeten ontberen?

»En dankzij Mia wist ik wat voor moeder ik vooral níét wilde zijn. Toen ik eerst Bechet kreeg, voelde ik wel een enorme verantwoordelijkheid voor dat kleine wezentje. Oh my God, zij is voor alles van mij afhankelijk, dacht ik bij mezelf. En plots sloeg de angst me om het hart. Maar bij Mia heb ik altijd voor de jongere kinderen moeten zorgen, en daarnaast heb ik erg veel gebabysit, dus ik had wel een idee hoe ik het moest aanpakken. Ik vroeg Woody: ‘Wat denk je van haar?’ Hij antwoordde: ‘Ze is gewoon perfect.’ Van toen af ging het vanzelf.»

Toen ze er rijp voor waren, nam Soon-Yi de meisjes mee naar musea, shows op Broadway en de cinema, plaatsen waar ze met Mia Farrow nooit was geweest. Bechet en Manzie kregen tennisles, leerden piano en gitaar spelen en gingen op ballet. Nu de dochters aan de universiteit studeren, zijn Woody en Soon-Yi een hechter stel dan ooit tevoren.

Previn «We hebben nog nooit apart geslapen sinds we getrouwd zijn, maar nu eten we ook altijd samen. Na het ontbijt ga ik op de loopband of doe ik aan yoga. Daarna lees ik The New York Times en wijs ik Woody op artikels die hij zeker moet lezen. Na de lunch bezoek ik een vriendin en trekken we naar een museum of gaan we een middagje shoppen of zo. Woody vindt dat ik zuinig met muntjes ben, maar kwistig met briefjes (lacht). ’s Avonds dineren we doorgaans samen met vrienden.»

Allen (zucht) «Ze vult onze kalender zes weken vooraf in.»

– In welke zin heeft Woody jou gevormd?

Previn «Hij heeft me laten kennismaken met een wereld waar ik anders nooit toegang toe gehad zou hebben.»

Allen «Maar ze heeft een sterke persoonlijkheid. Via mij kreeg ze kansen en informatie aangereikt, maar ze heeft het vooral zelf gedaan.»

– Waar maken jullie soms ruzie over?

Previn «Misschien over de kinderen. Volgens Woody ben ik te streng, en ik vind dat hij te veel toelaat.»

Allen «Soon-Yi is ook zo gedisciplineerd. Ze moest wel om te kunnen overleven en controle over haar eigen leven te krijgen – en ze doet het fantastisch. Ik kom uit een liefhebbende Joodse familie en ik geef de kinderen alles wat ze willen. Ik wil ze simpelweg verwennen, net zoals ik haar wil verwennen.»

Previn «Dat laatste vind ik oké (lacht). Maar het is goed zoals het is. We lopen ook niet de hele dag te ruziën, hè.»

Allen «Weet je, ik zie de mensen soms denken dat ik haar natuurlijke vader ben, en dat ik mijn minderjarige, geestelijk gehandicapte dochter heb aangerand en vervolgens met haar ben getrouwd. Nog altijd. In de voorbije verkiezingscampagne hebben ze onze gift voor Hillary Clinton zonder commentaar teruggestort. Maar ik zou eigenlijk de mascotte van de #MeToo-beweging moeten zijn: ik heb met honderden actrices gewerkt, en niet één van hen heeft ooit gesuggereerd dat ik iets ongepasts zou hebben gezegd of gedaan.»

© New York Magazine

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234