null Beeld Warner
Beeld Warner

FILM★★★½☆

We zijn geen fan van musicalfilms, maar ‘In the Heights’ is werkelijk onweerstaanbaar

Gene Kelly die in ‘Singin’ in the Rain’ in de gietende regen staat te tapdansen: met die scène kunt u ons altijd weer een genoegen doen. Maar voor de rest? Laat het ons zo zeggen: als het musicalgenre een vrouw zou zijn, en de cinema een rijdende auto, dan zouden we haar nog het liefst eruit duwen. ‘In the Heights’ mag dan ook een klein mirakel worden genoemd: in plaats van de lijdensweg waarop we ons voorbereid hadden (speelduur: 143 minuten!), hadden wij van de eerste tot de laatste seconde het gevoel dat we met een mojito in de hand aan een vrolijk straatfeest deelnamen.

Zoals de titel al aangeeft, speelt de hele film zich af tijdens een hittegolf in Washington Heights, een latinowijk die in de metropool New York wel een klein Caribisch eiland op zichzelf lijkt te vormen. En hiermee raken we meteen aan dé grote troef van ‘In the Heights’: de spetterende couleur locale. Strikt genomen gebeurt er op verhalend vlak in die 143 minuten geen sikkepit, behalve dan dat de muziek en de ambiance en de nu en dan uiteenfloepende vuurpijlen je onweerstaanbaar naar een andere wereld transporteren. Een zonovergoten wereld waar kinderen staan te spelen in het verfrissende water van de brandkranen die continu openstaan, waar de straat om de haverklap verandert in een reusachtige dansvloer, en waar de vrouwen hun gigantische oorhangers laten rammelen op het ritme van de salsa. Een wereld die misschien tot ondergang is gedoemd: de huurprijzen in de buurt rijzen samen met de jerk chicken en de bakbananen uit de pan, de hipsters dreigen de oorspronkelijke bewoners te verdrijven, en de ironie daarbij is natuurlijk dat het succes van deze film (van de makers van ‘Crazy Rich Asians’) de woningprijzen in het échte Washington Heights nog wat meer de hoogte in zal jagen. Een wereld, ten slotte, waarin het voor één keer verbazing noch ergernis wekt dat de personages, allemaal immigranten, het zelfs in de ondraaglijke temperaturen op een dansen en zingen zetten.

Het verlangen naar een beter leven, de heimwee naar de Caribische stranden die hun voorouders achter zich hebben gelaten toen ze hun geluk in Amerika kwamen zoeken, de zwaar beproefde maar nooit kapot te krijgen trots en waardigheid die ze voelen, de frustraties die ze overhouden aan het subtiele en minder subtiele racisme waarmee ze te kampen hebben: ze zingen erover alsof hun leven ervan afhangt. En dat laatste mag u gerust letterlijk nemen: wanneer het oudste besje van de wijk haar laatste adem uitblaast, doet ze dat uiteraard al kwinkelerend!

In de allermooiste scène staan de twee hoofdpersonages met elkaar te keuvelen op een ijzeren brandtrap, tot de camera ineens negentig graden kantelt en de twee geliefden in de gloed van de ondergaande zon aan een alle wetten van de zwaartekracht tartende geveldans beginnen: een toverachtig spektakel. Het zou te ver gaan om te stellen dat we na afloop swingend naar huis liepen, maar als we onderweg een brandkraan waren tegengekomen, we hadden ’m beslist opengeschroefd.

Vanaf 7 juli in de bioscoop.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234