'White Lines'Beeld Netflix

televisie★★½☆☆

‘White Lines’ op Netflix: ‘Net zoals bij ‘Tiger King’ vormt de totale vandepotgeruktheid de grootste troef ’

Dat het er op Ibiza wild aan toe kan gaan, zal niemand verbazen: Patje Krimson heeft de diepe groeven in zijn gezicht tenslotte niet gekregen door te hard in zijn groentetuin op het Spaanse eiland te werken. Maar zelfs de gevierde dj zal toch even zijn blauw getinte bril afzetten en zich in de ogen wrijven als hij ‘White Lines’ bekijkt, de Netflixreeks die zich in en rond het nachtleven van Ibiza afspeelt.

‘White Lines’, bedacht door Alex Pina, de man achter ‘Casa de Papel’, is een dramaserie over een jonge Britse dj die ooit furore maakte op Ibiza tot hij plotseling spoorloos verdween. Twintig jaar later duikt Axel weer op, als na een stevige, zeldzame regenbui zijn gemummificeerde lijk blootgelegd wordt op het landgoed van een van de machtigste families van het eiland. Axels zus Zoe dacht jarenlang dat haar broer haar in de steek had gelaten en hield daar verlatingsangst en suïcidale gedachten aan over. Nu moet ze, aangezien de misdaad voor het Spaanse gerecht verjaard is, zelf op Ibiza op zoek naar Axels moordenaar en tegelijk via lange videogesprekken met haar therapeut thuis in Manchester in het reine  proberen te komen met het verleden.

Dat klinkt allemaal redelijk traditioneel, en in de eerste aflevering lijkt ‘White Lines’ ook een wat zonniger variant op een Britse krimi, met een gekweld hoofdpersonage dat zich een weg baant door een wereld vol drugs, dancemuziek en zwembadfeestjes. Maar al snel zoekt de reeks enkele erg bizarre oorden op, alsof de scenaristen het spul waarover ze gingen schrijven eerst zelf uitgebreid hebben getest. Nauwelijks 24 uur na haar aankomst heeft Zoe - een bibliothecaresse - zeven kilogram cocaïne gestolen van Marcus, een vroegere vriend van Axel, en tegelijk een andere man, Boxer genaamd, met een harpoen in zijn been geschoten. Even later zit ze samen met Boxer, die ondanks de harpoen opmerkelijk weinig wrok koestert, in de auto als ze moeten stoppen voor de politie. Aangezien de coke in de kofferbak zit, beslist Zoe om op de vlucht te slaan, en terwijl de verzamelde politie van Ibiza hen op de hielen zit moet Boxer alle drugs door het dakraam weggooien. Ook al gaan enkele pakjes daarbij stuk en laten de twee een wolk van cocaïne achter, als ze uiteindelijk tegen worden gehouden, komt Zoe ervan af met een waarschuwing voor roekeloos rijgedrag.

Daar begint het dan nog maar. De ‘labradoodle’ van Marcus sterft niet één maar twee keer bijna aan een overdosis, de tweede keer moet zijn baasje hem uit het zwembad halen en reanimeren terwijl twee Roemeense drugsdealers erop staan te kijken. (Reactie van één van hen: ‘Als je geen zorg kunt dragen voor je dieren, zou je er geen mogen hebben.’) Een dj wordt op klaarlichte dag gekidnapt - in het hele eerste seizoen zitten niet minder dan vijf ontvoeringen - en daarna in de woestijn gefolterd: hij wordt vastgebonden aan grote speakers en krijgt dancemuziek te horen tot zijn trommelvliezen barsten. Er zijn in ‘White Lines’ ook een handvol orgieën te zien, en al krijgen de ingehuurde prostituees vooraf te horen dat een zwoele blik meer voor de klanten betekent dan een blowjob, de camera’s registreren toch vooral dat tweede. Het dubieuze hoogtepunt is echter een scène waarin de vrouw op wier landgoed Axels lijk werd gevonden - een personage dat zo uit een telenovelle lijkt weggelopen - een priester ontvangt bij haar thuis. Na een kort gesprek begint zij hem om God weet welke reden handmatig te plezieren, voor het raam van de statige familiewoning. Ooit vond ik de lyrics van ‘She’s after my piano’ een beetje vreemd, nu vermoed ik dat Patje die gewoon heeft geschreven op Ibiza, een plek waar logica duidelijk minder van tel is.

Net zoals bij ‘Tiger King’ vormt die soms totale vandepotgeruktheid de grootste troef van ‘White Lines’: het gevoel dat elke aflevering nog waanzinniger kan zijn dan de vorige is de belangrijkste reden om te blijven kijken. Maar als je alle seks, drugs en rariteiten wegdenkt, stelt de reeks weinig voor. De personages gedragen zich niet alleen heel ongeloofwaardig, ze lijken ook - een probleem dat vaker voorkomt bij Pina - enkel pionnen die de plot vooruit moeten helpen: een aflevering nadat ze iemand neerschoot met een harpoen en op de vlucht sloeg met een voorraadje coke, is Zoe bijvoorbeeld plotseling weer een klein, verlegen vogeltje dat nauwelijks durft te dansen in de discotheek, maar nog eens een paar afleveringen verder trekt ze op eigen kracht een reddingsboot door een zonovergoten akkerland. Veel wendingen zijn bovendien zo verrassend omdat ze helemaal uit de lucht vallen: er wordt nauwelijks naar toe gewerkt en ze zijn vaak even snel weer vergeten als ze zijn gekomen, en dan hebben we het niet alleen over die fortuinlijke priester. Na tien afleveringen vol gratuit naakt, houseparty’s in zwembaden, drugsgeweld, opflakkerende vendetta’s, een nutteloze nevenplot over de bouw van een casino en een scène met een man in gorillapak, wordt er gelukkig wel nog onthuld wat er met Axel is gebeurd, wanneer een personage dat al twintig jaar zweeg besluit alsnog de waarheid te vertellen. Al bij al een passend einde voor de reeks, die even verslavend als gekmakend is, even aantrekkelijk als ronduit belachelijk.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234