null Beeld

FILM★★★½☆

Wij waren tot in onze diepste celkernen geraakt door de droeve vertelling van ‘Tori et Lokita’

Van Jean-Pierre en Luc Dardenne, met Mbundu Joely, Pablo Schils, Alban Ukaj en Tijmen Govaerts

Erik Stockman

De Dardennes hebben een goeie joint gerold.

DRAMA Hoe moeten we de twaalfde film van de gebroeders Dardenne, in Cannes winnaar van een speciale prijs ter gelegenheid van de 75ste verjaardag van het festival, inschatten? We springen op van onze bureaustoel, ijsberen door ons schrijfhok en werpen een vragende blik op de zwart-witfoto van Jack Nicholson aan onze muur – alsof Jack ons het antwoord zal verschaffen.

Het is waar dat ‘Tori et Lokita’ niet zo hoogstaand is als ‘Le fils’, een carrièrepiek zoals zelfs de allergrootste cineasten maar één keer bereiken. Maar het is toch ook ietwat onterecht om ‘Tori et Lokita’ af te doen als ‘hun zoveelste brok sociaal realisme’, zoals sommige vakbroeders in Cannes geringschattend deden. De vertolkingen zijn prachtig, de urgentie van het hoofdthema is groot, de precisie van het camerawerk nog groter, en daarnaast is er, vandaag zelfs meer dan ooit, een grote nood aan het soort cinema dat de Dardennes bedrijven. Wij waren in ieder geval tot in onze diepste celkernen geraakt door deze droeve vertelling, deze uitsnede van het bittere leven, waarmee de als immer bezorgde en empathische broers de onrechtvaardigheid van het Belgische asielbeleid aan de kaak stellen. En is dat niet wat goede cinema doet? Je ráken?

De kleine Tori en het tienermeisje Lokita zijn via een smokkelnetwerk vanuit Afrika in België geraakt, maar dat wil nog niet zeggen dat ze op beide oren kunnen slapen, laat staan dat ze zoals u en ik een toekomst kunnen opbouwen. Omdat Tori en Lokita behoren tot de grote groep van mensen zonder geld en papieren, zien ze zich genoodzaakt om een taak te aanvaarden aan de schaduwzijde van de Belgische arbeidsmarkt: de drugshandel. Aldus verzeilen ze in de tweede helft in het indrukwekkendste decor dat de Dardennes ooit hebben laten construeren: een wietkwekerij in één of ander hol van Pluto, waar Lokita gedurende enkele maanden bij temperaturen van meer dan 30 graden de plantjes dient te verzorgen. Afgaande op de nauwkeurigheid van de details lijkt die wietkwekerij overigens écht te functioneren: mochten de broers ooit kappen met de filmerij, dan ligt er een carrière als hennepboeren in ’t verschiet. Die kwekerij, waar voortdurend een onwezenlijke dreiging in de hete lucht hangt, groeit gaandeweg uit tot het angstaanjagende decor van enkele van de spannendste scènes die de broers ooit hebben gedraaid: ze zullen het zelf nooit toegeven, maar in wezen zijn de Dardennes twee thrillercineasten.

Naar het einde toe voel je iets te nadrukkelijk dat de Dardennes plotgewijs iets aan het bekokstoven zijn, en dat ze ons middels een brutale gebeurtenis tot een geëmotioneerde respons zullen dwingen, maar voor de rest valt er op ‘Tori et Lokita’ weinig af te dingen. En toch vragen wij ons al ijsberend iets af. De Dardennes die, al was het maar voor één keer, eens helemaal uit hun comfortzone zouden stappen om – we zeggen maar iets – in Barcelona een horrorfilm te gaan draaien met Johnny Depp: het blijft een prikkelende gedachte. Wat denk jij, Jack?

Vanaf 7 september in de bioscoop.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234