'Hij bespringt me niet als ik kook, nee. Tenzij ik naar vers brood ruik en mijn wangen vol meel hangen. Dan is het bingo’Beeld Saskia Vanderstichele/Humo

cherchez la femmeKatrien Hennau, vrouw van Wim Lybaert

‘Wim vindt het heel raar dat mannen en vrouwen vrienden kunnen zijn zonder dat er iets seksueels aan de hand is’

In de tuin van Wim Lybaert (49) en Katrien Hennau (42) drogen hemden in de wind. De man die ons in ‘De Columbus’ heel overtuigend aanmoedigt op de pauzeknop te duwen, vliegt net naar buiten. We vragen ons af of hij zelf de pauzeknop wel al heeft gevonden. Terecht, zo blijkt.

(VERSCHENEN IN HUMO OP 14 MEI 2018)

KATRIEN HENNAU «‘Tot vanavond,’ zei hij, maar wanneer dat zal zijn…»

HUMO Heb je die hemden nu net opgehangen om...

HENNAU «...een ecologisch verantwoorde indruk te maken? (Schatert) Nee, hoor. Ik hang alleen de hemden op, de rest gaat in de droogkast. Ik heb vriendinnen die, ook al hebben ze drie kinderen, toch alles op droogrekjes hangen. Ik vind dat heel dapper, maar daar begin ik niet aan. Het moet nog een beetje behapbaar blijven.»

HUMO Wim leeft nogal fanatiek milieubewust. Wegwerpbekers zijn bijvoorbeeld verboden in zijn productiehuis Liefhebbers.

HENNAU «Jaja. Maar Anna, onze dochter, was jarig en had heel mooie kartonnen bekers met sterren erop gezien. Ze wilde die graag voor haar feestje, en dan denk ik: ‘Sorry, Wim, maar van mij krijgt ze die bekers met sterren erop.»

HUMO ‘Mijn vrouw durft met een kip van het spit thuis te komen,’ heeft hij ons eens verontwaardigd verteld.

HENNAU «Vroeger, ja (lacht). Kijk, als je elke dag moet koken voor een gezin van vijf en ik loop op de markt, dan denk ik nog steeds: ‘Als ik nu zo’n kip meeneem, heb ik meer tijd voor een gezellig avondje met het gezin. Nu, ik probeer die echt niet meer te kopen. Zo’n beest is gefokt om te worden opgegeten, het heeft helemaal geen plezier in zijn leven gehad. Als ik vlees koop, is het van dieren die een mooi leven achter de rug hebben.»

HUMO Zoals de varkens uit ‘Het goeie leven’. Daar hebben jullie één van opgegeten. Vind je het niet moeilijk je tanden te zetten in vlees van een dier dat je hebt zien rondlopen?

HENNAU «Neen, absoluut niet. Het waren niet onze huisdieren, hè. Als Wim een fazant krijgt van bevriende jagers, pluim ik die ook, ik heb het daar niet moeilijk mee. Als je vlees eet, moet je eerlijk zijn met jezelf. Je moet durven te zien waar je worsten of je boutje vandaan komen.»

HUMO Je zei net dat jij altijd kookt. Ik dacht dat Wim de kok was thuis.

HENNAU «Jahaa, een weekendkok. Maar in de week is het aan mij.»

HUMO Vond je het in het begin eng om te koken onder zijn toeziend oog?

HENNAU «Haha! De eerste keer dat ik voor hem iets klaarmaakte, heb ik wel gedacht: ‘Ik hoop maar dat hij het lekker zal vinden.’ Voor de zekerheid had ik er een kookboek bij genomen.»

HUMO Wat had je gemaakt?

HENNAU «Moussaka. Het was meteen de laatste keer dat ik me daaraan heb gewaagd (schatert). Nee, het was best lekker. Alleen moest ik volgens het recept alle ingrediënten rauw in laagjes op elkaar leggen, daarna kon alles in één keer – hup! – de oven in. Wim heeft het met veel smaak opgegeten, maar hij zei achteraf toch: ‘Eigenlijk moet je de groentjes eerst apart aanbakken en dan pas de laagjes maken.’ Als je dat zo doet, is die moussaka echt véél lekkerder. Maar op een doordeweekse avond begin ik daar niet aan. Dus dat heb ik van het menu geschrapt.

»Wim heeft de lat ook niet heel hoog gelegd toen hij de eerste keer iets voor mij klaarmaakte. Ik kreeg van hem een omelet.»

HUMO Om indruk op jou te maken bakte hij een omelet?

HENNAU «Het was ons eerste ontbijt, hè. En het was wel een omelet met verse garnaaltjes en kruiden uit de tuin. En natuurlijk van bio-eitjes. En een beetje baveuse, zoals het hoort.»

HUMO Een beetje wat?

HENNAU «Baveuse. Ken je dat niet? Dan is de omelet nog een beetje vloeibaar. Ik vind dat niet lekker, en dat heb ik toen ook gezegd. Wim heeft graag dat je hem rechtuit zegt wat je vindt. Hij houdt van die duidelijkheid. Mensen in onze omgeving zie ik vaak schrikken: ‘Oei, die zijn hard tegen elkaar.’ Maar Wim vraagt daar zelf om: ‘Als je wilt dat ik iets doe, moet je het zeggen.’ Dat doe ik dus. Ook al denk ik soms: ziet hij nu zelf niet dat zijn sokken rondslingeren? Maar hij ziet dat oprecht niet. Het enige wat werkt, weet ik nu, is dat ik helder communiceer en niet veronderstel dat hij iets weet.»

'Wim vindt het heel raar dat mannen en vrouwen vrienden kunnen zijn zonder dat er iets seksueels aan de hand is'Beeld Saskia Vanderstichele Humo

HUMO Is het je directheid waarvoor hij is gevallen toen jullie elkaar bij Woestijnvis leerden kennen?

HENNAU «Gevallen? Er is langzaamaan iets ontstaan. Eerst was hij gewoon een kameraad met wie ik af en toe iets ging eten.»

HUMO Vreemd. Wim heeft het lang moeilijk gehad met vrouwen. Hij zag hen altijd meteen als potentiële liefjes.

HENNAU «Dat is waar. Hij heeft altijd op jongensscholen gezeten, en hij vond het heel raar dat mannen en vrouwen ook vrienden konden zijn zonder dat er iets seksueels aan de hand was. Dat heeft hij mij ook verteld, dat hij het verwarrend vond dat ik vrienden had. Het fascineerde hem, hij wilde weten hoe dat kon. Hij vindt het nog altijd wonderlijk. Misschien was ik wel zijn eerste vrouwelijke vriend. Nu nog, als we samen op pad zijn zonder de kinderen, hebben we meteen weer kameraadschappelijke lol samen, pesten we elkaar en lachen we met elkaar.»

HUMO Jij hebt communicatie gestudeerd in Leuven.

HENNAU «Ja. Op mijn 14de droomde ik ervan ooit mijn naam op de aftiteling van een tv-programma te zien. Het leek me spannend om in de televisiewereld te verkeren. We keken thuis altijd naar de programma’s van Mark Uytterhoeven, zoals ‘Het huis van wantrouwen’ en ‘Morgen maandag’. Toen ik stage moest lopen, heb ik dus naar Woestijnvis gebeld, waar hij nu werkt. Ik mocht meteen komen voor een gesprek. Als stagiair mocht je er veel doen. ‘Lees de kranten maar,’ zeiden ze, ‘en spui al je ideeën.’ Eigenlijk draaide ik gewoon mee op de redactie. Na die stage hebben ze me gebeld of ik niet vast wilde komen werken. In juni ben ik afgestudeerd en in juli werkte ik op de ‘Man bijt hond’-redactie.»

HUMO Je hebt in één keer je droom verwezenlijkt.

HENNAU «Ja. Behalve dat Woestijnvis nooit de namen van de redactiemedewerkers op de aftiteling vermeldt (lacht). Maar het was een zalige tijd: ik had nog geen kinderen, ik kon me elke dag volle bak smijten en ’s avonds met veel voldoening naar het resultaat kijken: ‘Ha, die man heb ik gevonden! Wat doet hij het goed.’ Het was ook zo’n fijne ploeg, met Elke Neuville, Dina Tersago, Ann Dieudonné en Pieter Baeten, die nu ‘Topdokters’ maken, en Nele De Kimpe, die nu eindredacteur van ‘De slimste mens’ is. We waren een heel hechte club. We komen nog steeds elk jaar samen en die avonden zijn altijd veel te kort.»


Navelstreng

HUMO Waarom ben je gestopt?

HENNAU «Omdat ik tot het uiterste wil gaan als ik me op een job stort. Het is onmogelijk om tegelijkertijd researcher en moeder te zijn en beide taken voor de volle 100 procent te doen. Als ik er op de redactie invloog, kwam er altijd een moment waarop ik dacht: over een uur moet ik de kinderen halen. En als ik thuis met de kinderen in de weer was, klonk er in mijn achterhoofd altijd: ik wil die en die nog bellen, en dat en dat afmaken. Heel frustrerend. Op den duur kroop er veel energie in de puzzel om opvang voor de kinderen te vinden. En die werd niet meer gecompenseerd door de energie die ik uit mijn toffe job haalde.

»Dat ik in Brugge woonde, maakte alles er niet eenvoudiger op. Maar toen Wim en ik een koppel waren, heeft hij meteen gezegd: ‘Het is de mooiste stad van de wereld en ik ga daar echt niet weg.’ Ik heb toen gezegd: ‘Dan verhuis ik naar Brugge en zie ik wel hoe ik het oplos.’ Ik vind het spannend om de dingen te laten gebeuren.»

HUMO Een beetje zoals in ‘De Columbus’, waarin Wim op goed geluk het kompas volgt en ziet waar het hem brengt.

HENNAU «Mja. Maar in het echte leven zal hij toch niet zo snel voor zo’n manier van reizen kiezen. Onze vakanties regelt hij graag zoveel mogelijk op voorhand. De voorbije zomer zijn we naar de Somme in Frankrijk geweest. Het hotel en de route had hij gekozen. Alleen waar we zouden gaan eten, lag niet vast. ‘Maakt niet uit,’ had ik gezegd, ‘we vinden wel iets.’ Maar Wim was oprecht ongelukkig toen we ergens terechtkwamen waar het eten niet bijzonder lekker was. De kinderen waren superblij met hun steak met frietjes, maar Wim heeft graag dat alles helemaal perfect is.»

HUMO In ‘De Columbus’ volgt hij dus jouw aanpak. Misschien wil hij graag meer zijn zoals jij?

HENNAU «Wie weet, ja.»

HUMO ‘Mijn vrouw zegt dat ik mijn eigen advies beter eens zou opvolgen,’ zei hij ons de vorige keer.

HENNAU «Wat vaker de dingen loslaten en op de pauzeknop duwen, bedoel je? Ja, inderdaad. Maar ik merk wel dat hij het probeert, of toch beseft dat hij het moet proberen. Ik ben over de hele lijn onthechter, ik heb niet veel nodig. Ik vind het wel fijn dat we in een mooi huis wonen, maar in een appartementje zou ik me even goed voelen. Daarin lijk ik op mijn vader. Mijn broer stelde voor om een nieuwe barbecue te kopen voor mijn vader zijn verjaardag, maar die vindt dat zijn oude barbecue het nog prima doet en ziet geen enkele reden om die te vervangen, integendeel. Mocht er een mankement zijn, dan zou hij hem eerst proberen te repareren. En als je een stopcontact of een ander onderdeel nodig hebt, dan is de kans groot dat hij het in zijn kelder heeft liggen. Daar bewaart hij alles waarvan hij denkt dat het nog van pas kan komen.»

HUMO Als het perfect is, is Wim ook héél blij. In ‘De Columbus’ zegt hij vaak: ‘Wat is dit mooi! Wat is dit mooi!’ Jaja, Wim, we zien het zelf ook wel, denk ik dan.

HENNAU «Vind je het niet ontroerend? Hij kan met zijn armen vol tomaten binnenkomen en oprecht gelukkig zeggen: ‘Kijk nu toch hoe prachtig!’ Dan denk ik: zo lief! Nu, ik kan me inbeelden dat een andere vrouw op zo’n moment denkt: rustig, het zijn maar tomaten. Maar ik raak er elke keer door vertederd, dat hij zo in de schoonheid van die groenten opgaat.»

HUMO Hij wordt ontroerd door een perenboom, maar bij de geboorte van zijn kinderen voelde hij die ontroering niet. Hij was alleen maar geschokt, zei hij me.

HENNAU «Ik begrijp dat wel. Ik denk dat die geboortes te overweldigend waren voor hem. Hij wist zich geen raad. ‘Moet ik je masseren?’ vroeg hij steeds, want dat had hij geleerd tijdens de prenatale oefeningen. Maar ik dacht alleen maar: blijf van me af, laat me met rust! Hij was ook in een soort shock. En hij was als de dood dat de arts hem zou vragen de navelstreng door te knippen. Nee, laat hem maar tomatenplanten opbinden. Dat doet hij liever.»

HUMO Jij kunt hem ook in vervoering brengen – als je kookt, tenminste. Niets is zo sexy als een vrouw die in de pannen roert, vindt hij. Raakt de maaltijd wel klaar als hij thuis is?

HENNAU «Nét (lacht). Nee, het is niet zo erg dat hij me bespringt als ik kook. Tenzij ik naar vers brood ruik en mijn wangen vol meel hangen. Dan is het meteen bingo! ‘Doe nog wat meel in je haar,’ zegt hij dan. Dat doe ik dan.»

HUMO Ben je zelf ook een gepassioneerde tuinierster?

HENNAU «Ik vind het wel leuk om zaden of plantjes in de grond te steken, en groenten en fruit oogsten doe ik heel graag. Maar alles wat je ertussenin moet doen, zoals harken, schoffelen, onkruid wieden of planten opbinden, daar heb ik echt geen aanleg voor.»

HUMO Als Wim op reis is, moet jij de tuin overnemen. Geeft hij je dan telefonisch instructies?

HENNAU «Ja. Vorige zomer, tijdens de opnames van ‘De Columbus’, heb ik zijn moestuin onderhouden.Maar dat doe ik nooit meer.»

HUMO Wim vond ook niet dat het erg goed gelukt was. Wat was er fout gegaan?

HENNAU «Mijn kroppen sla waren maar zó groot (maakt van haar handen een klein kommetje).»

'In het echte leven zal Wim niet zo snel op goed geluk rondrijden. Onze vakanties regelt hij graag zoveel mogelijk op voorhand.’

HUMO Hoe kwam dat?

HENNAU «Ik had ze te dicht bij elkaar geplant. Mijn vriendin was die dag hier, we zaten aan de koffie en ineens besefte ik dat ik die slaplantjes nog in de grond moest steken. ‘Kom,’ zei ik, ‘we doen dat gezellig samen.’ Ik was heel tevreden van ons werk, maar toen Wim terugkwam, zag hij het meteen: ‘Katrien! Hoe groot wordt een krop sla?’ ‘Huh?’ zei ik. ‘Zoiets?’ ‘Precies,’ ging hij door, ‘en kunnen die kroppen daar ooit tussen?’ Nee, dus. Maar die logica om dat in te calculeren zit niet in mijn bloed, hoor.»

HUMO De kinderen hebben elk een vierkante meter moestuin gekregen.

HENNAU «Ja. Theo, de oudste, is daar graag mee bezig. Rik helpt wel, zij het onder lichte dwang. Theo heeft dit weekend met veel plezier tomaten in de serre geplant. Onder supervisie natuurlijk. Ook tomaten mogen, weet ik nu, niet te dicht bij elkaar staan (lacht).»

HUMO Hebben ze al ambities?

HENNAU «Theo wil de wereld van de wetenschap in, Rik wil acteur worden en Anna topmodel of kunstenares. Theo heeft nog de tijd meegemaakt dat Wim beeldmonteur was. Voor Rik en Anna is hij altijd op tv geweest. Voor hen lijkt die wereld zo dichtbij.»


Mond houden

HUMO Wim heeft samen met Laurens Verbeke, ex-Woestijnvis en ex-VTM, zijn eigen productiehuis Liefhebbers opgezet, waar jij parttime werkt. Voor ‘Het goeie leven’ en voor ‘Van algemeen nut’, met Steven Van Herreweghe, heb jij mee mensen gezocht. Hoe is Wim als baas? Veeleisend, vermoed ik.

HENNAU «Mja, dat was voor mij geen nieuws. Maar ik ken hem zo goed dat ik weet hoe ik daarmee moet omgaan. Ik weet wanneer ik kan zeggen wat ik vind, en wanneer ik beter even mijn mond hou. Maar hij hecht veel waarde aan mijn oordeel.»

HUMO Toen ik je belde, nam je niet meteen op. Je sms’te: ‘Ik ga nu eerst even naar ‘De Columbus’ kijken.’

HENNAU «Ja. We kijken elke week live met het hele gezin naar de uitzending. Ik heb dan wel al een montageversie gezien, maar hij wil elke keer weten wat ik van het eindresultaat vind. Mijn commentaar moet ik op papier zetten en doormailen. Ik kijk anders dan hij naar het programma. Hij gaat zo op in het maken en perfectioneren dat hij soms uit het oog verliest dat een verhaal zijn eenvoud moet behouden. Daar moet ik hem dan op wijzen.»

HUMO Wil je zelf niet eens een programma maken?

HENNAU «Ik heb wel een plan, ja. Wim is er enthousiast over: ‘Goed idee, bolleke, schrijf het uit.’ Maar dan moet ik ’s ochtends en ’s middags aan mijn bureau gaan zitten, en dat lukt maar niet. Mijn allergrootste droom is een roman schrijven. Een boek uitgeven met mijn naam erop, dat dan in de boekwinkel in de vitrine ligt. Ik heb nu wel wat zitten stoefen over hoe onthecht ik ben, maar elke keer als ik zeg: ‘Het zal wel loslopen,’ antwoordt Wim: ‘Nee, als je iets echt wilt, moet je de dingen in handen nemen.’ Dus ga ik nu toch een keer zijn pad op. In oktober begin ik eraan. Dan zit ik écht aan mijn bureau (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234