'Winteruur' met Pedro EliasBeeld vrt

televisie★★★★☆

‘Winteruur’ op Canvas: ‘Profijt én plezier’

Wim Helsen, uitmiddelpuntig revolver- en professioneel pantoffelheld, begon met de mededeling dat een aanzienlijk deel van zijn publiek ‘Winteruur’ enkel tot zich neemt als podcast. Die vaststelling leek me wat te botsen met de aangenaam archaïsche aard van zijn programma, waarin inkt op papier nog heel gewoon is, en mogelijk zelfs verheven boven alle andere dragers. Het is er, kortom, goed toeven. 

Herbekijk hier de aflevering →

Een moment lang probeerde ik me met gesloten ogen in te beelden dat ìk ‘Winteruur’ enkel als amalgaam van geluiden zou gewaarworden - een poos waarin ik mogelijk de indruk heb gegeven te slapen tijdens de werkuren, maar sinds ik uitsluitend van huis uit werk word ik gevoelig minder aangesproken op zulke experimenten. De ziekenwagen wordt ook iets minder snel gebeld, merk ik.

Al snel maakte ik me als gelegenheidsblinde zorgen dat ik iets zou missen, zelfs al was het maar het vertrouwde decor waarbinnen ‘Winteruur’ zich afwikkelt, nog altijd weinig meer dan een lijvige zitbank, een tros gloeilampen die meer op sfeerschepping aansturen staan dan op kamerverlichting, en een klein dozijn schapenhuiden. Vanachter gesloten ogen begon ik ook de genaamde Swami Bami te missen, de al dan niet voor opname strategisch gesedeerde golden retriever die naast gezelschapsdier nu ook dienstdoet als meetinstrument waarmee de benodigde anderhalve meter interpersoonlijke afstand uitgebeeld wordt. Te gelegener tijd laat het dier zich ook aanwenden als bijzettafel, zoals ook het geval was toen Helsen het exemplaar van Vladimir Nabokovs ‘Een lach in het donker’, meegebracht door Pedro Elias, erop liet rusten. Elias, die zich aan het andere eind van de hond bevond, had daaruit de eerste passage voorgelezen, waarin de schrijver het slot van zijn roman alvast weggeeft. ‘We zouden het er verder bij hebben kunnen laten’, besluit Nabokov terstond, alsof hij er na zo’n aanhef zelf ook het nut niet meer van inzag, ‘als er aan het vertellen ervan geen profijt en plezier verbonden was’. Me dunkt dat dat ook wel volstaat.

Elias, voor de tweede keer te gast in ‘Winteruur’; wellicht heeft Helsen er heel lezend Bekend Vlaanderen doorgejaagd intussen, beweerde dat Nabokovs openingszet hem deed denken aan die van Multatuli’s ‘Max Havelaar’ en ‘l’Étranger’ van Albert Camus, waarop Helsen hem prompt vroeg hoe dié dan wel mogen gaan. Die van ‘Max Havelaar’ ontsnapte Elias toevallig, maar het zou me verbazen mocht Helsen dat een smet hebben gevonden op zijn aflevering. Zijn salon oogt knus, maar gezellig achteroverleunen staat hij niet toe. Elias loofde ‘Een lach in het donker’ dan maar omdat het hem in de gedaante van het hoofdpersonage Albinus in staat stelde om veilig vanuit eigen woonst het ongeluk tegemoet te lopen aan de arm van een maitresse - wie leest leeft vele levens - maar nog interessanter was de slechts zijdelings gerelateerde discussie over het onbenutte potentieel van grafstenen die hij tot slot met Helsen had. Elias, liefhebber van de betere epitaaf, pleitte voor langere opschriften, maar Helsen vond de beknoptheid van blank arduin en een tweetal data wel iets hebben. ‘Het zal toch altijd tekortschieten vergeleken met wat een leven was.’

Profijt én plezier.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234