null Beeld

FILM★★1/2☆☆

Wonder (★★1/2☆☆)

Zeemzoet rollen de tranen.

‘Wonder Woman’ zoeft nog steeds rond in onze ziel, vorige week vloeide de magie van ‘Wonderstruck’ de zalen binnen, straks kunt u gaan kijken naar de bovengemiddelde Woody Allen-prent ‘Wonder Wheel’ en deze week is het de beurt aan – kort en goed – ‘Wonder’: het minste wat we kunnen zeggen is dat de wonderen de bioscoopzaal nog lang niet uit zijn!

Zeg hallo en doe vooral normaal tegen Auggie, een 10-jarige met een misvormd gezicht geboren jongen die – na jaren door zijn moeder thuis te zijn onderwezen – voor de eerste keer naar school gaat.

Een geluk bij een genetisch ongeluk is dat de jongen er lang niet zo afschuwelijk uitziet als John Merrick uit ‘The Elephant Man’, of als Rocky Dennis uit ‘Mask’, of als die kerel in ‘RoboCop’ die na het rammen van een container vol giftig afval in een smeltende freak verandert (‘Aaaargh! Don’t touch me, man!’).

Nog ’n boffer voor Auggie is dat regisseur Stephen Chbosky (‘The Perks of Being a Wallflower’) braafjes gehoorzaamt aan de ‘Never go full retard’-regel, die voorschrijft dat een gehandicapt filmpersonage nooit helemáál gebrekkelijk mag zijn.

Concreet: Auggie mag er dan mismaakt uitzien, op het vlak van natuurkunde is hij ei zo na de nieuwe Einstein. Toch krijgt hij het kwaad op school: in de refter wil niemand naast hem zitten, de grootste pestkop van de school ruikt bloed. In sommige scènes zit Chbosky de ‘Behandel mensen die er anders uitzien zoals jijzelf behandeld wil worden!’-boodschap er iets te heftig in te mokeren, maar weet u: hij heeft verdorie gelijk.

Eén van de frissere vondsten is dat de cineast niet de hele tijd bij Auggie blijft hangen maar de aandacht verlegt naar de door Julia Roberts vertolkte moeder (die beslist haar eindwerk af te maken), de oudere zus (die het sinds de geboorte van Auggie in het gezin moet stellen met een tweederangsrol) en zelfs naar de gefrustreerde beste vriendin van de zus. De enige figuur die naar ons gevoel een beetje onderbelicht blijft, is de vader (Owen Wilson).

Die mag als een nu en dan in het huis opduikende clown voor de comic relief zorgen: ‘Een floppydisk is in wezen een iPhone, maar dan zonder muziek en belfunctie,’ zo luidt één van zijn betere oneliners. Terwijl de vader, zo stellen wij ons voor, toch ook momenten moet kennen dat hij wezenloos naar een onbestemd punt op de muur zit te staren, zich afvragend waar zijn kind zoveel pech heeft verdiend.

Chbosky laat hier de kans liggen om misschien toch een beetje wrange waarachtigheid in het verhaal te leggen, maar ja, we zitten nu eenmaal in een feelgoodmovie uit Tinseltown en niet in een noodlotstragedie van Yorgos Lanthimos.

U weze dus gewaarschuwd: dit is – spoileralert! – het soort cinema waarin de schooldirecteur op het eind een speciale trofee in het leven roept, alleen maar opdat de hoofdpersoon tijdens de eindejaarsviering in het stampvolle schoolauditorium een donderende staande ovatie in ontvangst kan nemen terwijl mama en papa een traantje wegpinken. En wie weet u ook.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234