null Beeld

FILM★★★★☆

Wonder Woman (★★★★☆)

In haar lasso willen we gevangen zitten.

Oké, laten we de zaak eens en voor altijd beslechten: de comicbookverfilmingen van DC staan op een briljanter niveau dan die van Marvel, ziezo! En wel hierom: de films uit het DC Extended Universe hebben (ja, zélfs het zwaar miskende ‘Batman v Superman’!) over het algemeen meer gravitas.

In tegenstelling tot de weerhaakloze superheldenfilms van Marvel schuwen ze de duistere kant van de menselijke natuur niet en – last but not least – doordat de regisseurs van DC een behoorlijk grote creatieve vrijheid genieten, zien hun films er doorgaans fraaier uit dan de fastfoodbeeldenbrij van McMarvel. En als u na het zien van ‘Wonder Woman’, de meest genietbare superheldenflick sinds jaren, nog niet overtuigd bent, wel, dan gooien we de cape in de ring.

Om te beginnen zet de voormalige Miss Israël Gal Gadot een superheldin neer die er stáát, zeker wanneer ze met de Lasso van Hestia zwaait. Haar Wonder Woman is, zoals iemand in de film zegt, een vrouw om tegelijk bang van te worden en opgewonden van te raken. Zo hebben we onze amazones graag! De gravitas in ‘Wonder Woman’ komt van het bittere leerproces dat Wonder Woman doormaakt: in de hel van de Eerste Wereldoorlog komt ze immers tot de ontnuchterende vaststelling dat de wreedheid in de wereld niet het werk is van één enkele booswicht, maar gewoon in de menselijke natuur zit. Overigens: hoe leuk voor ons, Belgen, dat Wonder Woman in de tweede helft naar Belgisch grondgebied afzakt: na de clash op het marktpleintje zien we haar zelfs op haar gemak een Belgisch streekbiertje drinken. Een Lambic nog wel, als we de gevelletters van het lokale café mogen geloven!

‘Wonder Woman’ voldoet ook aan de ongeschreven regel dat een goede film altijd twee of drie momenten bevat die er plotseling uitspringen, een extra rilling door uw lijf jagen en het geheel aldus naar een hoger niveau stuwen. Zoals wanneer Wonder Woman uit die loopgraaf springt en, eerst nog met langzame pas maar daarna sneller en sneller, recht in het spervuur loopt (‘Ze pakt alle kogels! Kom!’). En dan hebben we het nog niet gehad over het magische moment dat Wonder Woman haar martial arts-moves mag laten zien terwijl het fantastische ‘Wonder Woman Main Theme’ – geschreven door Hans Zimmer en Junkie XL, uitgevoerd op striemende elektrische cello door Tina Guo en wat ons betreft het meest weergaloze stukje filmmuziek sinds jaren – eindelijk mag losbarsten: WOW!!!

In de dialogen valt zelfs een mespuntje oorlogspoëzie waar te nemen, zoals wanneer Wonder Woman bij het kampvuur vraagt wat die ‘vreemde donder’ in de lucht zou kunnen zijn, waarna die indiaan het gebulder van de Duitse kanonnen in de schemering heel mooi omschrijft als ‘avondhaat’. Alles bij elkaar genomen hadden wij tijdens ‘Wonder Woman’ het gevoel dat we naar een échte film zaten te kijken, en niet naar een lang uitgesponnen, door een melkkoe uitgescheten teaser die alleen maar dient om het gat tussen twee episodes te overbruggen (de Avengers mogen zich aangesproken voelen). Als die van Marvel dít willen overtreffen, dan wordt het hoog tijd voor Captain America en zijn trawanten om uit de loopgraven te springen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234