null Beeld Panenka
Beeld Panenka

Televisie★★★½☆

Zelfs met een opstootje tijdens de 500ste aflevering is ‘Winteruur’ nog steeds één van de menselijkste programma’s op televisie

Tom Raes

Vergankelijkheid is: snijbloemen, en vijfhonderd afleveringen die door evenveel nachten verzwolgen werden sinds Canvas, gesouffleerd door productiehuis Panenka, het de hoogste tijd vond om de eigen kerntaak eens bloedserieus te nemen door des winters, aan het dageinde, voortaan telkens tien minuten te reserveren voor Het Woord. Niet dat van de Hooggeplaatste die als vanouds in de Hemelen zij - de uitzendingen door derden waren al afgeschaft - maar dat van de mens, Zijn beperkter evenbeeld dat steevast de rekening doorgeschoven krijgt voor Zijn schepping. Al wat vervat zit in schrift, songtekst, of desnoods per steekkaart overgeleverd komt, kwam daarbij in aanmerking voor uitzending. Bierviltjes mochten ook.

‘Winteruur’, het bedrieglijk eenvoudige programmaatje dat resulteerde uit die baldadige ruk weg van het marktconforme denken, is bijgevolg al vijfhonderd afleveringen één van de menselijkste programma’s op de Vlaamse televisie. Als blijk van die deugdelijkheid is het tevens zowat de hardnekkigste genomineerde voor de Ha! Van Humo, de enige onderscheiding voor televisie die inzake bekijkenswaardigheid bijna de eigen laureaten naar de kroon steekt. Door een kronkel in bovenvermelde schepping, echter, is een fraaie underdog gelukkig zoveel genietbaarder dan een afgetekende winnaar.

Maar waar ik heen wil voor ik me verlies in al te duchtig schetswerk: er viel wat te vieren binnen het niet nader gespecificeerde vertrek waarbinnen ‘Winteruur’ zich afwikkelt - het alludeert op een woonkamer, maar slechts zijdelings. Een schare genodigden had zich verzameld op en rond het bekende bankstel, een doorsnee van wat Vlaanderen dezer dagen zoal te bieden heeft aan prominenten, waaronder dus vanzelfsprekend ook enkele Humo-telgen: een met roze boa getooide Hugo Matthysen bijvoorbeeld, en ja, zelfs Guy Mortier.

Jan Decleir - het is bij wet verplicht hem het woord te laten voeren als hij zich onder je genodigden bevindt - las de tekst voor die dat gelegenheidscomité zogezegd in consensus uitverkoren had voor voordracht, en die ontleend was aan Jacques Perk. ‘Vanwaar die vrolijkheid, wenst gij te weten / die fel mij uit gelukkige ogen straalt / ik haat niet, ik zet niemand iets betaald / ik geef zoveel om lof of blaam als gij om vliegenscheten.’ Bij mijn weten was het de eerste keer dat er in ‘Winteruur’ gewag gemaakt werd van vliegenscheten: zelfs na vijfhonderd afleveringen blijven de primeurs voor het rapen liggen.

Bijna werd het nog gezellig. Tot Wim Helsen een verstekeling opmerkte in het eigen gastenbestand: ene Greg, familienaam onbekend, had gebruikgemaakt van een openstaande deur om zich onvergund toegang te verschaffen tot de jubileumviering, en werd terstond diezelfde deur gewezen door Helsen, in wie, naast een ontregelende gastheer, dan ook een vaardig acteur huist. Een beschaafd opstootje volgde, kort daarop alweer weggevaagd door een verzoening, en meerdere aanheffingen van ‘Lang zullen we leven’ later was duidelijk dat het absurdisme, een binnen ‘Winteruur’ immer op vinkenslag zittende denkoefening, voor eens de boventoon had mogen voeren. Het lijdt geen twijfel dus dat het jubileum van ‘Winteruur’ inzake marktconform denken volstrekt waardeloos was. Net goed.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234