Beeld Wouter Van Vooren

TV-tipDocu

Zes jaar geleden werd deze kleuterjuf onterecht beschuldigd van kindermisbruik, nu stopt ze definitief

Nadat kleuterjuf Magalie Alpaerts in 2013 onterecht beschuldigd werd van kindermisbruik, probeerde ze vorig schooljaar de draad weer op te pikken. Dat lukte niet, toont de VPRO-documentaire ‘Zouden ze het weten’. ‘Op oudergesprekken sloeg ik helemaal tilt.’

‘De naam van de nieuwe kleuterjuf is snel ingetikt op Google. De schrik zat er voortdurend in dat ouders het verhaal zouden oprakelen, ook al is dat nooit rechtstreeks gebeurd,’ vertelt Magalie Alpaerts (30). Wie haar naam intikt in de zoekmachine komt meteen terecht bij ‘het verhaal’: Alpaerts werd in 2013, toen ze als kleuterjuf aan de slag was in De Blokkendoos op het Antwerpse Kiel, door enkele ouders beschuldigd van kindermisbruik. ‘Bij de meisjes stopt ze de vinger in hun,’ zegt een moeder op de beelden van lokale zender ATV. Onterechte beschuldigingen aan het adres van Alpaerts, zo bleek na een gerechtelijk proces van zo'n drie jaar.

Zowel de ophef als het proces werden reeds ruim gecoverd, onder meer door ‘Koppen’. Alleen stopt het verhaal daar niet. Zes jaar na de vermeende feiten besloot Alpaerts om het lesgeven opnieuw een kans te geven. Die poging – want daar is het uiteindelijk bij gebleven – is vastgelegd door de Nederlandse filmmaker Kim Faber in de VPRO-documentaire ‘Zouden ze het weten’. Vanavond wordt die uitgezonden op de Nederlandse zender NPO 2.

Wat voorafging

In juni 2013 stapten enkele ouders naar de directie van ‘De Blokkendoos’. Ze hadden ‘ongepast gedrag’ opgemerkt bij hun kind en wezen kleuterjuf Magalie Alpaerts met de vinger, waarna tientallen ouders en buurtbewoners dagenlang protesteerden aan de schoolpoort. Het Antwerpse parket startte een onderzoek naar vermeend kindermisbruik, maar vond geen aanwijzingen dat Alpaerts zich aan dergelijke feiten schuldig maakte. Pas in februari 2016, na beroep van enkele ouders, werd ze definitief buiten vervolging gesteld.

‘Ik was net mama geworden, voelde opnieuw de drang om met kinderen te werken en wist: hoe langer ik wacht, hoe moeilijker het wordt,’ vertelt Alpaerts over haar beslissing. Makkelijk zou het sowieso niet worden, want: zouden ze het weten? Ze besloot haar verhaal gewoon op tafel te gooien bij het eerste sollicitatiegesprek. ‘Daar werd toen eigenlijk niet raar op gereageerd. Dat gaf me een heel fijn gevoel.’

Wanneer Alpaerts op 2 september 2019 het schooljaar aanvangt, verdwijnt dat fijne gevoel niet onmiddellijk. Ja, het fysieke contact met kinderen – inherent aan de job van kleuterjuf – is aanvankelijk wat onwennig, maar die barrière is snel weg. ‘Het mooie aan kinderen is dat ze je niet veroordelen,’ zegt Alpaerts. Ook de collega’s blijken heel ondersteunend.

Alpaerts blokkeert niet bij de kinderen, wel bij de ouders. ‘Ik had het gevoel dat ik constant op mijn hoede moest zijn, bij alles wat ik zei of deed. Elke boze mail kwam keihard binnen bij mij. Op oudergesprekken sloeg ik volledig tilt.’

Zout in de wonde

De lockdown zorgt volgens Alpaerts voor de spreekwoordelijke druppel: ‘Daardoor kon ik opnieuw geen afscheid nemen van alle kinderen.’ In 2013 verdween Alpaerts al eens langs de achterdeur van De Blokkendoos, om nooit meer terug te keren. De context is nu natuurlijk helemaal anders, maar het zout zit toch maar in de wonde. Aan het einde van het schooljaar bergt Alpaerts haar droom definitief op en zegt ze: ‘Ik kap ermee. Als je beseft dat je zo gekraakt bent en er de slaap niet meer door vat, denk je op een gegeven moment: is dit het wel waard?’

Het verhaal van Alpaerts laat ook bij filmmaker Kim Faber een wrange nasmaak na. ‘Toen ik Magalie voor het eerst ontmoette, dacht ik dat ze vooral erg boos zou zijn om wat haar overkomen is. Maar ze bleek net heel optimistisch. Doorheen het schooljaar dacht ik: het is dus tóch mogelijk om zo’n trauma achter je te laten. Maar het bleek uiteindelijk te zwaar.’

De docu toont eigenlijk vooral hoe littekenweefsel nooit herstelt, en onderschrijft daarmee de boodschap die Faber wil meegeven: oordeel niet te snel. ‘Ik wilde iets doen rond het thema van onterechte beschuldigingen. Zeker op sociale media zijn we soms zo snel met het beschuldigende vingertje als er bericht wordt over een ‘vieze verkrachter’, nog voor iemand voor de rechter is verschenen. Denk maar aan de nasleep van de #MeToo-beweging. Het is heel goed wat dit allemaal heeft losgemaakt, maar je zag ook dat er namen ongefundeerd rondgingen op het internet.’

Rode draad

Waarmee Faber geen vrijgeleide wil geven om aan victim blaming te doen. ‘Het gaat er vooral om dat we iets bewuster omgaan met die beschuldigingen, want het is een erg moeilijke balans. Weet ook wat die beschuldigingen veroorzaken als ze niet terecht blijken. Het is niet zo dat je nadien eventjes snel de draad weer oppikt.’

Als er één rode draad is doorheen haar docu, is het wel dat de grote wens van Alpaerts – zichzelf weer kleuterjuf kunnen noemen – in een te diepe put werd uitgesproken. Moeilijk om los te laten ook, gezien het hele verwachtingspatroon dat daarrond geweven is: van collega’s die haar probeerden oppeppen tot vrienden die van geen ophouden wilden weten: ‘Je mag jouw grote droom niet opgeven.’

‘Uiteindelijk gaf iemand me de raad om mijn buikgevoel te volgen. En dat zei neen,’ zegt Alpaerts. ‘Ik heb me voorgenomen om daar de nieuwe rode draad in mijn leven van te maken: altijd mijn buikgevoel volgen.’

‘Zouden ze het weten’, vanavond om 22.40 uur op NPO 2.

(DM)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234