Erika en Kristel Verbeke Beeld © VRT
Erika en Kristel VerbekeBeeld © VRT

Televisie★★★☆☆

Zijn vier zelfmoordpogingen te veel om iemand op te voeren in een programma als ‘Zorgen voor mama’?

Oorlog ten oosten, thuis inflatie. In een ver land: graanschuren die tot de achterwand geplunderd zijn, of die gewoon bruutweg op slot gegooid worden voor buitenlanders. Zou men honger lijden om een graantje minder? Twee euro voor een liter benzine. De gasrekening durf ik niet meer te lezen. Zal ik nog eens kijken wat er nog in de diepvriezer ligt? Zal ik de verwarming nog een graadje lager draaien volgende winter, als de bom dan tenminste nog niet gevallen is? Dat Kristel Verbeke nog niet aan haar laatste seizoen ‘Zorgen voor mama’ toe is, lijkt me gezien huidig gesternte aannemelijk.

Tom Raes

Maar eerst het tweede seizoen, waarvoor Verbeke opnieuw langsliep bij moeders die al langer dan vandaag bekend waren met het kluitje douaniers die de armoedegrens bewaken, en die erop toezien dat er hoofdzakelijk eenrichtingsverkeer heerst. Bij Lucinda bestond die grimmige troepenmacht uit een peloton deurwaarders. Maar liefst acht exemplaren had ze achter zich aangekregen, met eisen ten belope van 14.000 euro. Lucinda zei deel te nemen aan ‘Zorgen voor mama’ om de gangbare vooroordelen over mensen in armoede bij te stellen, want zelf was ze lui noch werkloos: we zagen haar aan het werk als thuisverzorger van hulpbehoevende bejaarden, een borstel door zilveren haren halend. Dankbaarheid was haar deel, en een loon dat ze zelf ‘meer dan genoeg noemde’, maar dat het nooit zal zijn, mocht het van mensen als mij afhangen in ons aller in ijltempo vergrijzende samenleving. Quod non.

De drommen deurwaarders die zich eerder aan haar inboedel vergrepen hadden, hadden ook vingerafdrukken achtergelaten op Lucinda’s emotionele huishouding. Ze leefde in angst voor de deurbel, waardoor ze eventueel bezoek nog eerder voor deur liet staan dan risico te lopen om er alweer eentje met haar meubilair vandoor te zien gaan. De schuldenput die ze te dempen had, was uitgediept door haar partner, die kampte met schizofrenie en zelfs een tijdlang op straat geleefd had. Daar had hij conversaties aangeknoopt met gesprekspartners die bij nader inzien louter denkbeeldig bleken - de man had op voorhand geïnformeerd uit hoeveel leden de cameraploeg van ‘Zorgen voor mama’ zou bestaan, zodat hij tijdig argwaan kon voelen als hij er eentje meer telde.

Vooralsnog hoefde hij zich geen zorgen te maken: het was de échte Kristel Verbeke die zijn woonkamer binnengetreden was. Met instemming van alle partijen bovendien. ‘Ik voel weinig aarzeling bij Lucinda om me mee te nemen naar haar thuis’, meldde Verbeke. Dat was aardig van Lucinda. Wat als ze toch enige aarzeling gewaar was geworden? Ik veronderstel dat Verbeke dan uitgebreid aan het zalven was gegaan, want in ‘Zorgen voor mama’ fungeert ze tegelijk als afgetekende ervaringsdeskundige en als troostende schouder. ‘Het leven kan soms hard zijn’, lichtte ze de broer van Lucinda in, die sinds een jaar bij haar op de zetel sliep. Ze leek er meer van te weten.

Een beëdiging als beschermheilige zou ze ook wel zien zitten, denk ik, weliswaar met een directe lijn naar bevoegde bijstand. Zo deed Verbeke elk van de moeders in de eerste aflevering hun eigen sociaal werker cadeau: een mirakel waar je iets mee kunt als minderbedeelde, maar ik vreesde nu al dat er meer nodig zou zijn. Zowel Lucinda als Erika, die als alleenstaande moeder met twee kinderen een appartement betrok vol amper verborgen gebreken, was er sprake van een volgroeide depressie. Erika had vier zelfmoordpogingen ondernomen in de laatste vijf jaar, vertelde ze aan Verbeke. Pianootje eronder. In de achtergrond speelden de tekenfilms van de kinderen. Bij de hoeveelste keer ben je eigenlijk officieel te ver heen voor een televisieprogramma?

Dankzij Humo steekt er geen andere onzin in je broekzak. Download nu de app van Humo en ontdek de interessantste verhalen, grappigste cartoons en scherpste meningen. Klik hier.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234