null Beeld Agustin Paredes
Beeld Agustin Paredes

FILM★★★★☆

Zonder ook maar één melodramatische kunstgreep hakt ‘La Civil’ er zó diep in

Hier zetten wij onze sombrero voor af.

Het meisje dat aan het begin van ‘La civil’ haar lippen zit te stiften en mascara op haar wimpers aanbrengt, is nog maar een tiener. Nog niet eens zó lang geleden hingen haar kinderkleertjes aan de wasdraad, en streek ze neer op de schommel op het naburige speelplein. Straks gaat ze een stapje in de wereld zetten met haar vriendje Lissandro, maar ze weet niet of hij eerst zal blijven mee-eten. ‘Niet te laat thuis!’ zegt haar moeder Cielo. Nog een kus, en ze is weg. Er hangt een grote herkenbare huiselijkheid over die openingsscène, maar ook een immense doem, want het is géén spoiler wanneer we u vertellen dat het meisje diezelfde avond zal worden gekidnapt door de leden van een drugskartel. ‘La civil’ is het verslag van de pogingen van de moeder, prachtig vertolkt door de Mexicaanse ster Arcelia Ramírez, om te achterhalen wat er precies met haar dochter is gebeurd in die verschrikkelijke kartelwereld, waar de levens van jonge, levenslustige, over een mooie toekomst dromende jongeren met één vingerknip nietig worden verklaard.

Als in een gruwelijke odyssee hakt Cielo zich een weg door politiekantoren, waar de flikken onverschillig reageren op haar wanhoop. Door met lijken volgestapelde mortuariums, waar de afgesneden hoofden van gemartelde meisjes als slachtafval in bloederige bakken liggen. Door donkere loodsen, waar de normale omgangsregels niet langer gelden en waar mensen elkaar dingen aandoen die men niet voor mogelijk houdt. Eigenlijk was het de bedoeling van de Roemeense cineaste Teodora Mihai, die als kind de dictatuur van Ceausescu ontvluchtte en nu al jaren in Gent woont, om een documentaire te draaien over die wereld. Omdat ze evenwel tijdig inzag dat het niet bepaald een lumineus idee was om te midden van het gewelddadige kartelterritorium een camera aan te knippen, herwerkte ze het onderwerp tot een op feiten gebaseerde fictiefilm, maar dan één waarvan de rauwe authenticiteit haar achtergrond als documentairemaakster verraadt.

In een stijl waarvan de kracht en de puurheid doen denken aan de werken van de gebroeders Dardenne, die via hun productiehuis Les Films Du Fleuve trouwens mee hun schouders onder ‘La civil’ hebben gezet, doet de cineaste het zonder één noot muziek, zonder slowmotioneffectjes, zonder hoogdravende speeches, zonder ook maar één van die melodramatische kunstgrepen die de meeste regisseurs menen te moeten gebruiken om hun film ‘dramatischer’ te maken. Zonder eraan te blijven hangen, of zonder erop in te zoomen, laat ze op een bepaald moment haar camera glijden langs de op een winkeldeur geprikte ‘Vermist’-foto van een negenjarige, eveneens gekidnapte jongen: een beeld dat er zó diep inhakt dat ons de lust even vergaat om onze review af te sluiten met de gebruikelijke lichtvoetige uitsmijter. Het gemak waarmee die kartels de levens van tieners en kinderen vernietigen, zo kan een mens alleen maar besluiten, is niet te bevatten. Jammer genoeg kunnen de moeders met hun woede, hun wanhoop en hun verdriet niets kopen, want in de wereld waarin zij leven zijn tranen waardeloos.

Vanaf 27 oktober in de bioscoop.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234