null Beeld rv
Beeld rv

nu in de bioscoop

Zweten in de Zillion, gortdroge humor en de klopjacht op een seriemoordenaar: deze films draaien nu in de bioscoop

Redactie

‘Zillion’ ★★★½☆

Van Robin Pront, met Jonas Vermeulen, Matteo Simoni, Barbara Sarafian en Charlotte Timmers

Neen, wij waren er op het eind van de jaren 90 niet bij in het paleis van de zinnelijkheid in de Jan van Gentstraat in Antwerpen. Wij zaten in die tijd in een megabioscoop te genieten van ‘Species II’ en ‘The Mummy’: óók geen slechte lichtshows, als u ’t ons vraagt. Maar zelfs als je niet naar de Zillion ging, kwam de Zillion wel naar jou. In televisiereportages, in talkshows, in de boekskes, in de collectieve verbeelding: Frank Verstraeten, die merkwaardige kruising tussen Bill Gates en Caligula, was overál. Destijds gluurden wij met een mix van nieuwsgierigheid en afgunst naar de zweterige foto’s en televisiebeelden van de bezoekers van de Zillion, die in de floodlights leken te leven alsof er geen vóór en geen ná bestond.

Toen de Zillion uiteindelijk ophield te bestaan, was het alsof er voor een hele generatie op één of andere manier een einde kwam aan een era. Want wat is er sindsdien in de plaats gekomen? 9/11, para’s in de straten, lockdowns, de angst voor de bom. Alleen al dáárom is ‘Zillion’ misschien wel de juiste film op het juiste moment. Nog één keer kunnen we, deze keer met z’n allen, naar die mythische plek waar geen regels leken te bestaan. Een onheilig toevluchtsoord waar je zonder schroom all the way kon gaan.

Het is ergens dan ook passend dat regisseur Robin Pront op cinematografisch vlak van meet af aan totaal loosgaat. Na een halfuurtje hadden we al zóveel knallende beats over ons heen gekregen dat we al een beetje gaar waren, en toen moesten de deuren van de Zillion zélf nog openzwaaien! Pront is op z’n genietbaarst wanneer hij zich op het gevaarlijke kruispunt bevindt tussen dreiging, geweld en gitzwarte humor, zoals wanneer Frank (de perfect gecaste Jonas Vermeulen) zijn opgejaagde kompaan Dennis Black Magic (de volledig in zijn personage verdwenen Matteo Simoni) in een loods aantreft in een héél benarde situatie. Want ‘Zillion’ is méér dan alleen maar een feestje: Pront laat ook zien dat de megadiscotheek eigenlijk een luchtkasteel was dat steunde op een fundering van rancune, corruptie, agressie en verraad (een cocktail die voor elke cineast onweerstaanbaarder smaakt dan een mojito).

Op filmisch vlak (de structuur, de voice-over, de schwung) reikt Pront met uitgestrekte armen naar de stijl van zijn grote voorbeelden ‘Goodfellas’ en ‘Boogie Nights’, om er finaal ook wel een beetje naast te grijpen. Van de gangsterwereld in ‘Goodfellas’ en het pornomilieu in ‘Boogie Nights’ gaat een onweerstaanbare verleidende kracht uit, een magnetisch aantrekkingsvermogen dat niet alleen maakt dat je die twee meesterwerken opnieuw en opnieuw en opnieuw kunt bekijken, maar ook dat je met hart en ziel zit te duimen voor de nochtans dubieuze hoofdpersonages. Die diabolische kracht ontbreekt in ‘Zillion’: zodra de glitterblaadjes allemaal op de dansvloer zijn neergedwarreld, zie je slechts twee nogal onaangename figuren, Frank en Dennis, met wie het moeilijk meeleven is. Daar zouden zelfs Henry Hill en Dirk Diggler het mee eens zijn.

Nu in de bioscoop.

‘Black Adam’ ★☆☆☆☆

Van Jaume Collet-Serra, met Dwayne Johnson, Sarah Shahi en Pierce Brosnan

Ooit zal het heelal in elkaar klappen, maar wees gerust: die dag is nog miljarden jaren ver weg. Het DC Extended Universe daarentegen lijkt ons nú al aan z’n doodsstrijd bezig. ‘Wonder Woman 1984’ liep op krukken, ‘The Suicide Squad’ was een commerciële flop, en Adil & Bilalls ‘Batgirl’ werd naar de vergeetput verwezen. En ook ‘Black Adam’, de zoveelste poging van DC om het Marvel Cinematic Universe bij te benen, is in alle opzichten een superdebacle.

Twee uur lang zit je te kijken naar gemaskerde figuren die in een opeenstapeling van zwakke CGI allerlei schichten en stralen op elkaar afvuren. Hoofdpersonage Teth-Adam – een naam die net als de borstspieren van Dwayne Johnson sméékt om een brassière – vonden we dan weer een saai stuk vreten: ’t is gewoon maar een superheld die net als honderden andere superhelden omhoog zweeft, kogels van zich laat afketsen en luchtdoelraketten uit de lucht plukt alsof het esdoornzaadjes zijn.

Kom terug, Zack Snyder, alles is vergeven en vergeten!

Nu in de bioscoop.

‘Holy Spider’ ★★★☆☆

Van Ali Abbasi, met Zar Amir-Ebrahimi, Mehdi Bajestani en Arash Ashtiani

Grofzinnelijke naaktscènes, aanzwellende elektronische soundscapes, extreem brutaal geweld, een spannende achtervolging in de nacht: wie bij het horen van de term ‘Iraanse cinema’ in eerste instantie denkt aan de ambachtelijke parabels van Abbas Kiarostami en Samira Makhmalbaf, zal verrast opkijken bij het zien van deze op ware feiten gebaseerde thriller over een journaliste die in de Iraanse metropool Mashhad onderzoek doet naar een in straathoertjes gespecialiseerde seriemoordenaar.

Verwacht evenwel géén Iraanse ‘Se7en’: de jacht op de moordenaar zorgt wel geregeld voor kippenvel, maar regisseur Ali Abbasi wil ons toch vooral iets vertellen over de schijnbare onverschilligheid van het gerecht, de weinig benijdenswaardige positie van de vrouw in Iran en – zeker in de boeiende tweede helft – de heldenverering van de killer. Minpuntje: dat die journaliste zélf als lokaas de straat op gaat, vonden we een klein beetje bij de hoofddoek getrokken.

Nu in de bioscoop.

‘Boiling Point’ ★★★½☆

Van Philip Barantini, met Stephen Graham, Vinette Robinson en Alice Feetham

Deze film, net als ‘Son of Saul’ en ‘Victoria’ opgenomen in één enkel grandioos shot, dompelt u onder in de borrelende bedrijvigheid van een toprestaurant.

De interventie van een pedante voedselinspecteur vormt slechts de amuse-gueule van een memorabel avondje: de chef-kok heeft barstende koppijn, de Cointreau is bijna op, en wanneer de camera in het zog van de serveuses door de gelagzaal snijdt, krijg je zowaar het gevoel dat je door een onder vuur liggende loopgraaf rent.

Aan tafel 7 zit een racist die het gemunt heeft op het gekleurde dienstertje, aan tafel 4 vraagt een verwaande televisiekok (Jason Flemyng!) op hooghartige toon naar een ramequin met za’atar, en aan tafel 13 zit een dame met een notenallergie. Graham is fantastisch als de getergde chef, de humor is droger dan de droogste sherry, en hou die fles walnootolie in de gaten!

Nu in de bioscoop.

Lees ook:

Het leven van Frank Verstraeten in de hoogdagen van de Zillion: ‘Eén druk op de knop en de zilveren Beretta lag klaar’

De bad trip van Matteo Simoni (‘Zillion’): ‘Ik kreeg op Pukkelpop een fles van iemand die ik niet goed kende. ‘s Morgens werd ik wakker in het ziekenhuis’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234